இந்தியாவுக்கு மார்க்ஸ், அம்பேத்கர் இருவரும் தேவை

 

இந்தியாவுக்கு மார்க்ஸ், அம்பேத்கர் இருவரும் தேவை

--டாக்டர் யுகல் ஜெ ராயலு

“இதுவரையான தத்துவ ஞானிகள் உலகை வியாக்கியானம் செய்தார்கள். கேள்வி இப்போது எப்படி மாற்றுவது என்பதுதான்!” – காரல் மார்க்ஸ்

இந்தியா ஒரு தனித்துவமான நாடு, இதில் ‘பொங்குபல நதிகளெல்லாம் புகுந்து கலந்து ஒன்றாய்.. கங்குகரை காணாத கடல்’ போல வேறுபட்ட கருத்துகள் மற்றும் தத்துவங்கள் தம்முள் கலந்து ஓர் அற்புதமான எண்ணங்களின் விரி வானத்தின் ஓவியத் திரையாய் காலங்காலமாக நம்மை வழிநடத்துகிறது. பன்முகம் என்பதே இந்திய சமூக – கலாச்சார அடையாளத்தின் மதிப்புமிக்க பகுதி. 

ஆழமான ஜனநாயக உணர்வோடும் ஒவ்வொரு பிராந்தியமும் அதனதன் சமூக கலாச்சார அடையாளங்களோடும் இன்றைய இந்தியா, நெடுந்தூரம் கடந்து வந்திருக்கிறது. உலகத்தின் எங்கிருந்தும் வரும் தத்துவப் போக்குகள் மற்றும் சிந்தனை எண்ண ஓடைகளுக்கு இந்தியா எப்போதுமே திறந்த மனதோடு இருந்து வருகிறது. நமது அரசியலமைப்புச் சட்டமும் அதனையே பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால் தத்துவச் சிந்தனைகளை இந்தியத் தத்துவம், அயல் நாட்டுத் தத்துவம் (இந்தியத்துவம் அல்லாதது) என்று தவறுதலாகச் சிலர் பிளவுபடுத்துகின்றனர். அத்தகைய எண்ணம், உண்மையில் தனித்துவமான இந்தியப் பண்பாட்டு உணர்வுக்கு எதிரானது; ஏனெனில் நம்முடைய பழம்பெரும் ஞான நூல்கள் ஜகத் குறித்தும், உலகமே ஒரு குடும்பம் என்னும் ‘வசுதைவத குடும்பகம்’ (மகா உபநிஷத்) குறித்தும் பேசுகிறது. அவை கூறும்போது, நல்ல கருத்துகள், சிந்தனைகள் –அதன் பிறப்பிடம் குறித்து கவலைப்படாது – நம்முள் வந்து ஒன்று கலக்கட்டும், மேலும் மலர்ச்சிக்கு அது தவிர்க்க முடியாது என்று வலியுறுத்துகிறது: ‘ஆ னோ பத்ர க்ரத்வோ எந்து விஸ்வதா’ (மேன்மையான சிந்தனை கருத்துகள் எல்லா திசைகளிலிருந்தும் வரட்டும்) என்பது ரிக் வேதத்தின் 1.89.1வது வாக்கியம்.

மார்க்சும் அம்பேத்கரும் 

‘காலத்தின் மணல்வெளியில் பெரும் ஆளுமைகள் தங்கள் தடங்களைப் பதித்துச் செல்கிறார்கள்’ என்பது புகழ்பெற்ற வாக்கியம். நீண்டகாலமாக மனித குலம் அவர்களின் தளர்வற்ற முயற்சிகளாலேயே முன்னேறி வருகிறது. மாற்றமும் வளர்ச்சியும் ஓர் இரவில் மந்திரத்தால் நடந்துவிடுவதில்லை. மனிதர்களின் தொடர்ச்சியான பாடுகளாலேயே வளர்ச்சி சாத்தியமாகிறது.

இந்தியப் பாட்டாளி வர்க்கம் மார்க்ஸ், அம்பேத்கர் என்ற இரு பெரும் சிந்தனையாளர்களின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டது. தொழிற்சங்கங்கள் மார்க்சைத் தங்களின் வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்காக வரித்துக் கொண்டன; சமூகத்தின் விளிம்புநிலை பிரிவு மக்களைக் கைதூக்கிவிடும் அமைப்புகள் அண்ணல் அம்பேத்கரைத் தங்கள் அடையாளமாக்கிக் கொண்டன. 

உலகின் வேறு எந்தப் பகுதிகளையும் போலவே இந்தியாவிலும் தலைமுறை தலைமுறையாக உழைக்கும் வர்க்கத்தின் தலைவர்கள் மார்க்சியத்தால் ஊக்கமும் உற்சாகமும் பெற்றனர். நாட்டின் அனைத்து மொழிகளிலும் மார்க்சிய இலக்கியங்கள், நூல்கள் மொழிபெயர்க்கப் பட்டன; மார்க்ஸ், மார்க்சியம் குறித்த நூல்கள் இல்லாத நூலகம் எதுவும் இம்மண்ணில் இல்லை.

அதுபோலவே டாக்டர் பி ஆர் அம்பேத்கர் குறித்து எண்ணாமல் இந்தியாவை நினைத்துப் பார்க்க முடியாது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் வரைவுக் குழு தலைவராக இருந்து அண்ணல் அம்பேத்கர் நவீன இந்தியாவைக் கட்டமைப்பதற்கான சாத்தியமான அனைத்து எண்ணங்களையும் திட்டமிட்டு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் உட்பொதிந்து பொறித்துள்ளார்!

  உலகின் மிகச் சிறந்த எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை –சமத்துவம், அனைவருக்குமான நீதி மற்றும் மதச் சார்பின்மை கோட்பாடுகளைச் சாசனத்தின் ஆன்மாவில் செதுக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை -- இந்தியா பெற்றிருக்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

மிக நீண்ட சமய மரபுகள் மற்றும் நம்பிக்கைகளின் வரலாற்றைக் கொண்டதாயினும், இந்தியாவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம், மனித வாழ்வு குறித்த தனது அணுகுமுறையைப் முழுமையாகப் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தோடு, மனித வாழ்வு மற்றும் சமுதாயம் குறித்து நவீன விஞ்ஞான புரிதல்களின் அடிப்படையில் கொண்டிருக்கிறது. 

உலகம் மற்றும் சமூகம் குறித்த பொருள்முதல்வாத விளக்கத்தின் மாக்சிய கோட்பாடுகளை நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் முகவுரை பிரதிபலித்து ஒளிவீசுகிறது. எனவேதான் அது, எந்தவித மதச் சடங்காச்சாரம், சமய அடையாளங்கள் மற்றும் சமயம் சார்ந்த விளக்கங்களிலிருந்து தன்னை விலக்கியே வைத்துள்ளது. 

இந்திய மக்களை அரசாட்சி செய்யத் தொடங்கிய முதல் நாளிலிருந்தே பெண்களும் பாட்டாளிகளும், சமூகத்தின் அனைத்து பிற பகுதியினரைப் போலவே சமூக மற்றும் அரசியல் வாழ்வில் சம உரிமை அளிக்கப்பட்டார்கள். ஒரு தலித் குடும்பத்தில் பிறந்த அவமானங்களை அனுபவித்துத் துன்பப்பட்ட காரணத்தால் எந்த ஒரு சமூகத்திலிருந்தும் வெறுத்தொதுக்கி வைக்கப்படும் வலிகளையும் வேதனைகளையும் டாக்டர் அம்பேத்கர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார். மக்களை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கிப் பிரித்து வைக்கும் அனைத்துச் சாத்தியப்பாடுகளையும் அவர் நீக்கினார்; மேலும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் முகவுரையில் அவர் சமத்துவம், நீதி மற்றும் மதச்சார்பின்மை கொள்கைகளைப் பொருத்தி வைத்தார்.

அவர்களின் போதனைகளை நினைவூட்டிக் கொள்வது இருவருக்குமே பொருத்தமான புகழ் வணக்கம் செலுத்துவதாய் இருக்கும், அதுவும் காரல் மார்க்சின் 203வது பிறந்த நாளில் அது மிகப் பொருத்தமான புகழஞ்சலியாகும்.

காரல் மார்க்சின் வாழ்வும் பணியும் 

 மார்க்ஸ் 1818 மே 5ம் நாள் ஜெர்மன் (அப்போதைய புருஷ்யா) நாட்டின் டிரியர் நகரில் பிறந்தார். பல்கலைக்கழக மாணவராக அவர் இருந்தபோது புகழ்பெற்ற ஜெர்மன் தத்துவவாதி ஹெகல் சீடராக இருந்தார்; பின்நாட்களில், ஹெகலின் இயக்கவியல் தத்துவத்தை மேலும் வளர்த்து இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதமாகத் தன் தத்துவத்தை நிறுவினார். மார்க்ஸின் வழிமுறை ஆழமான விஞ்ஞான அடிப்படையில் அமைந்தது; அதன் காரணமாக --விஞ்ஞான உண்மைகள் விஞ்ஞானத்தின் பிற பிரிவுகளுக்கும் பொருந்துவது போலவே -- மார்க்ஸியத் தத்துவம் உலகளாவிய பொருத்தப்பாடு பெற்றுள்ளது. 

முதலீடுகளின் முழுமையான கட்டமைப்பு மற்றும் அது செயல்படும் முறையை மார்க்ஸ் ஆழமாகக் கற்றறிந்து, உலகப் புகழ்பெற்ற “மூலதனம்” (தி கேப்பிடல், ஜெர்மன் மொழியில் ‘தாஸ் கேப்பிடல்’) என்ற நூலை எழுதி உலகுக்கு அளித்தார். மனிதகுல நாகரீகத் தோற்றத்தின் துவக்கம் முதலான உற்பத்தி நிகழ்முறைகளின் அடிப்படை கொள்கையை விளக்கினார். உற்பத்தி உறவுகள் மாறும்போது சமூகத்தின் அமைப்பும் மாறுகிறது என அவர் விளக்கினார். கருவிகளில் ஏற்படும் மாற்றம், (ஒட்டுமொத்தமாக வர்க்க சமூக அமைப்பு என்று அழைக்கப்படும்) சமூகத்தின் மேல்கட்டுமானத்தில் மாற்றங்கள் விளைய ஏதுவாகிறது என்பதை விஞ்ஞானிகளும் ஏற்கின்றனர். உற்பத்தி கருவிகளின் வளர்ச்சிக்கும் மனித சமூகப் பரிணாமத்திற்கும் இடையேயான உறவை மார்க்ஸ் கண்டுபிடித்து வெளிக்கொண்டு வந்தார்.

உற்பத்தியில் தொழிலாளர்களின் உழைப்புச் சக்தி, மனிதகுல நாகரீகத்தை வடிவமைப்பதில் வகித்த உச்சபட்ச பங்கை மிகத் திறமையாக மார்க்ஸ் எடுத்துரைத்தார். அந்த உழைப்புச் சக்தியைப் பற்றியும், அவர்கள் உழைத்துக் குவிக்கும் பொருட்களின் “உபரி மதிப்பு” குறித்தும் பேசினார். பெரும்பான்மையான மக்கள் கூட்டத்தின் ஏழ்மைக்கும் சமூகத்தின் ஒரு சிலர் கைகளில் செல்வம் குவிவதற்குமான காரணத்தின் புதிரை விடுவிப்பதில் அவர் வெற்றி பெற்றார். 

விஞ்ஞானப் பொருள்முதல்வாதத் தத்துவமாக மார்க்ஸ் பிரச்சாரம் செய்த கோட்பாட்டின் மூன்று கூறுகள், இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம், அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் விஞ்ஞான சோஷலிசம் ஆகும். மார்க்சியத்தின் எதிரிகள் இம் மூன்று கூறுகளைப் பற்றியும் அதன் முக்கியத்தும் மற்றும் இந்தப் பெரும் சிந்தனையாளர் அதற்களித்த பங்களிப்புகளையும் அறிய மாட்டார்கள். 

இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் என்பது நமது உலகத்தைப் பொருள் சார்ந்த உலகியல் ரீதியில் புரிந்து கொள்வது. மார்க்சியத்தின் விஞ்ஞான ரீதியிலான அடிப்படையின் காரணமாகவே பெரும்பாலான மதத்தலைவர்களும் மதநிறுவனங்களும் மார்க்சியத்தை எதிர்க்கிறார்கள். இந்த நேரத்தில்தான் சார்லஸ் டார்வின் ஆப்ரிக்காவுக்கான தனது பயணத்தை மேற்கொண்டு பல்வேறு உயிரினங்களையும் அவற்றின் பரிணாம வளர்ச்சி மாற்றத்தையும் ஆய்வு செய்தார். புகழ்பெற்ற அவரது நூல் 1860ல் வெளியானது; மார்க்சின் இணை பிரியாத நண்பர் பெடெரிக் ஏங்கல்ஸ் மனிதர்களின் பரிணாமத்தைக் கண்டறிந்தார்.  டார்வின் மதத் தலைவர்களால் நீண்ட காலம் அடியோடு மிகக் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டார். இயக்கவியலின் அடிப்படையில் உதித்ததே பரிணாமத்தற்கான விஞ்ஞான முறை; அதனோடு இயற்கையும் சமூகமும் இணைந்த வரலாற்று நிகழ்முறை சேர்ந்து கொண்டது. இவ்வாறு வரலாற்றுப் பொருள்முதல் வாதம், மனிதகுல சமூகத்தின் பயணத்தை, அது பல்வேறு காலகட்டத்தின் ஊடாகப் பயணித்து மனித சமூகத்தை வடிவமைத்ததில் விளைவித்த மாற்றங்களை விளக்குகிறது. அதுதான், இயக்கவியல் விதிகள் சமூக பொருளாதார பரிணாமத்தில் அமலாக்கப்படுவது என்பது.  

அரசியல் பொருளாதாரம் மார்க்சியத்தின் வெடி மருந்து, முதலாளித்துவ பொருளாதார நிபுணர்கள் எவரும் அதனைச் சந்திக்க ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. மனிதகுல வரலாற்றில் அது ஒரு திருப்புமுனை, பொருட் செல்வ உற்பத்தியின் உண்மையான இரகசியங்களை அரசியல் பொருளாதாரம் மனித குலத்தின் முன் முதன் முறையாக எடுத்து வைத்தது. வளர்ச்சியின் முழுமையான நிகழ்முறையில் உழைப்பின் பங்களிப்பு உலகம் முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது, அதன் பிறகே “நலவாழ்வு அரசு” என்ற கோட்பாடே பிறந்தது.

உண்மையாகப் பார்க்கும்பொழுது அவர், மனிதகுல வாழ்கை குறித்தான அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் ஆழமாக, அதே நுண்மான் நுழைபுலத்துடன் ஆராய்ந்தார்; அவற்றைப் போதிய ஸ்தூலமான சான்றாதாரங்களுடன் எழுதியுள்ளார். பரந்து விரிந்த மார்க்சின் எழுத்துக்களிலிருந்து மார்க்ஸ் ஒரு சமூக விஞ்ஞானி, கோட்பாட்டாளர் மற்றும் பொருளாதார நிபுணர் என்பதைச் சுலபமாக நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். தனது உற்ற தோழர் பெடரிக் ஏங்கெல்ஸ் உடன் இணைந்து “கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை”யை 1848ல் வெளியிட்டபோது மார்க்சுக்கு வயது 30 மட்டுமே. அரசியல் பொருளாதாரம் குறித்த அவரது தியரி உலகின் மிகப் பெரிய பனிமலையை உருட்டிவிட்ட தாக்கத்தை உண்டாக்கியது; ஏழ்மை மற்றும் செல்வக் குவிப்பு குறித்த அதுவரையிலான அனைத்து புரிதல்களையும் சுக்கல் சுக்கலாக உடைத்தெறிந்தது. ‘கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார், அதன் காரணங்கள் இவை என்னும் அறிவுமிலார்’ என்ற நிலையிலிருந்து முதன் முறையாக மக்கள் தங்கள் ஏழ்மைக்கான உண்மையான காரணத்தை அறிய முடிந்தது. 

மார்க்ஸ் இந்தியா குறித்தும் எழுதியுள்ளார். 1857 சிப்பாய் கலகம் என்று எல்லோரும் குறிப்பிட்ட போது அவரே முதன் முறையாக அதனை “இந்தியாவின் முதலாவது சுதந்திரப் போர்” என்று அழைத்தார். ஆங்கிலேயர்கள் அமைத்த இரயில்வே பாதைகளைக் குறித்து எழுதும்போது அதுவே அவர்களின் சாம்ராஜ்யத்தை எதிர்காலத்தில் ஒருநாள் மூடுவதற்காக அவர்கள் தோண்டும் இடுகாட்டுப் படுகுழி என்றார். (எவ்வாறெனில், அந்த ரயில்வே இந்தியாவையும் சுதந்திரப் போராட்டத்தையும் ஒன்றிணைத்தது). சாபகேடான இந்திய சாதிய முறைமையை “உறைந்து போன வர்க்கச் சமூகம்” என அவர் வர்ணித்ததன் பொருள், அந்த முறைமையில் எந்தவிதமான மாற்றமும் சாத்தியமில்லாத ஒன்று என்பதே; காரணம் அச்சமூகத்தில் மனிதனின் சமூக அந்தஸ்து அவன் அல்லது அவளின் பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுவதே.

இறந்த தன் குழந்தைக்குச் சவப்பெட்டி வாங்கவும் வக்கற்று வறுமையில் வாழ்வைக் கழித்த மார்க்ஸ்தான் உலகெங்கும் உள்ள ஏழை உழைப்பாளி மக்களுக்கு, நம்பிக்கை ஏதுமற்ற மக்களுக்கு நம்பிகையை அளித்து, கம்யூனிஸ்ட் அறிகையில் அறைகூவி அறிவித்தார்:

“உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்! நீங்கள் இழப்பதற்கு ஏதுமில்லை, பசி பட்டினி ஏழ்மை என்ற அடிமைச் சங்கிலிகளைத் தவிர! நீங்கள் வெல்வதற்கான பொன்னுலகம் உண்டு!”

டாக்டர் அம்பேத்கர் வாழ்வும் பணியும்

இந்த நிகழ்முறையை மேலும் முன்னெடுத்துச் சென்ற டாக்டர் பி ஆர் அம்பேத்கர் ஒரு முறை, “மக்களுக்கான அதிகாரம்தான், உண்மையில் அதிகாரம்” என்று செம்மாந்து உரைத்தார். 

டாக்டர் பீம்ராவ் ராம்ஜி அம்பேத்கர் மத்திய இந்தியாவின் மத்தியபிரதேச மாநிலத்திலுள்ள சிறிய மாவ் நகரின் அம்பாவாதே என்ற கிராமத்தில் ஏழ்மையான தலித் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அந்தக் காலங்களில் தலித் சிறுவர்கள் பள்ளிக் கூடங்களில் படிக்க அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் அம்பேத்கரின் தந்தை பிரிட்டீஷ் இராணுவத்தில் பணியாற்றியதால் தன் குழந்தைகளுக்கான கல்வியைத் தர எவ்வாறோ முயன்று படிக்க வைத்தார்.

 அவரது 14வது குழந்தையான பீம்ராவ், உயர்சாதி மக்களின் கடுமையான எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தே கல்வியைப் பூர்த்தி செய்தார். பள்ளியில் உயர்சாதி மாணவர்கள் பீமாவுடன் (இளம்வயதில் அவர் அப்படித்தான் அழைக்கப்பட்டார்) வகுப்பறையைப் பகிர்ந்து கொள்ள மறுத்தனர். வகுப்பின் தண்ணீர் பானையைத் தொட அனுமதி மறுக்கப்பட்டதால் நாள் முழுவதும் தாகத்தோடே நடைவழியில் உட்கார்ந்து வகுப்பறை ஜன்னல் வழியே பாடங்களைப் படித்தார். இது எவ்வாறாயினும், அவரது ஆசிரியர்கள் அவரைப் பெரிதும் உற்சாகப்படுத்தினர். பின்னர் இந்தியத் தாயின் புதல்வர்களில் மிகமிக கல்வி கேள்விகளில் உயர்ந்ததொரு புதல்வனாக கொலம்பியா பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து (முனைவர்) டாக்டர் பட்டத்தையும், லண்டன் பொருளாதாரக் கல்விக் கூடத்திலிருந்து D.Sc எனும் ஆய்வறிஞர் பட்டத்தையும் பெற்றார்.  

தனது வாழ்நாளில் டாக்டர் அம்பேத்கர் சுமார் ஐம்பதாயிரம் நூல்களுக்கு மேல் படித்துள்ளார் என்பார்கள். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவு குழுவின் உறுப்பினர்களான கற்றறிந்த பல அறிஞர்களுடன், அக்குழுவின் தலைவராக டாக்டர் அம்பேத்கர் பணியாற்றி அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை இறுதிசெய்தார். அவரது உழைப்பால் உருவான அரசியலமைப்புச் சட்டம், காலத்தின் சோதனைகளைத் தாண்டி, அதன் மதிப்புறு நல்ல அம்சங்களுக்காகப் புகழப்படும் ஒன்றாகச் செம்மாந்து நிற்கிறது. இன்று இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உலகத்தில் தலைச்சிறந்த ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. 

அவரது புகழ்பெற்ற மொழிதான், “சமுதாய மக்களின் ஒன்றிணைப்பு இல்லாமல், அரசியல் ஒற்றுமையைச் சாதிப்பது முடியாத ஒன்று.”

 தலித் பிரிவினருக்கு (சூத்திரர்கள், தீண்டத்தகாதோர்) மறுக்கப்பட்ட சமஸ்கிருத மொழியைக் கற்று பாண்டியத்தோடு விளங்கிய அம்பேத்கர் வேதங்களையும் மனுஸ்மிருதியையும் கட்டுடைத்து மூடப்பட்ட அதன் மாயத் திரையை நீக்கி அம்பலப்படுத்தினார். மனித மாண்பைக் குலைத்து, குறிப்பாகப் பெண்களையும் தலித்களையும் கீழ்மைப்படுத்தி, கல்வி கற்பதிலிருந்து அவர்களை விலக்கி வைத்த மனுஸ்மிருதியை எரிக்கும் நெஞ்சுரம் அவருக்கு இருந்தது.

சமூகத்தில் நிலவும் அநீதிகளுக்கு எதிராகத் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அண்ணல் அம்பேத்கர் தொடர்ந்து போராடி வந்தார். அனைவருக்குமான சமத்துவமான உரிமை கோரி 1927 டிசம்பரில் மகத் என்ற இடத்தில் அவர் நடத்திய சத்யாகிரகம் புகழ்பெற்றது. அந்தப் போராட்டம் இயற்கை ஆதாரங்களிலிருந்து சுத்தமான தண்ணீரைப் பெறுவது உள்ளிட்ட மனித உரிமைகளுக்கானது. அந்த இயக்கத்தின்போது டாக்டர் அம்பேத்கர் முன்மொழிந்த பின்வரும் தீர்மானங்களிலிருந்து அவரது நோக்கங்களையும் இலட்சியங்களையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்: அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் சமத்துவம், அனைவரது மனித உரிமைகளுக்கும் மதிப்பளிப்பது, மக்களுக்கு அதிகாரம், அனைவருக்கும் சுதந்திரம், சட்டத்தின் ஆட்சி, தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு, உழைப்பிற்கு மரியாதை.

“எந்தவொரு நாடும் தனது மிக ஏழைகள் மற்றும் நலிந்த சிறுபான்மையினரை எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதை வைத்தே தீர்மானிக்கப்படும்” என அவர் பிரகடனம் செய்தார். அனைத்து பெரும் ஆளுமைகள் போலவே அம்பேத்கரும் மலைபோல எழுதிக் குவித்தார். பலதுறை சார்ந்த விரிந்த பல்வேறு பொருள் பற்றிய அவரது எழுத்துகளில் சில வருமாறு: தீண்டத்தகாதோரின் துயரங்கள், மகர் மற்றும் அவர்களது தேசம், மொழிவாரி மாநிலங்கள், சாதியை ஒழிப்பது, அரசும் மைனாரிட்டிகளும், இந்தியப் பிரிவினை (1940), இந்துயிசத்தின் புதிர்கள், புத்தரும் அவரது தம்மபதமும் (1950).

தமது வாழ்நாள் முழுவதும் (தலித் மக்களுக்கு நியாயம் பெற வேண்டி) இந்து சமுதாயத்தைச் சீர்திருத்த முயன்று பார்த்த பிறகு இறுதியாக டாக்டர் அம்பேத்கர் இந்து மதத்தை விட்டு விலகினார். 1956ம் ஆண்டு அக்டோபர் 14ம் நாள் தமது இரண்டு லட்சம் ஆதரவாளர்களோடு அவர் நாக்பூரின் புகழ்பெற்ற தீக்‌ஷா பூமியில் புத்தமதத்தைத் தழுவினார். இந்து மதத்தின் கொடுமையான சாதிய ஒடுக்கு முறையின் அடிமைத் தளையிலிருந்து லட்சக் கணக்கான விளிம்புநிலை தலித் மக்களை அவர் விடுவித்தார்.

இந்தத் தேசத்தின் ஆண்களும் பெண்களும் விடுதலை பெற கல்வி அறிவு பெறுதலே முதன்மையான முக்கியத்துவம் உடையது எனக் கருதினார் டாக்டர் அம்பேத்கர். இந்திய மக்களுக்கு அவர் வழங்கிய மந்திரம், “கற்பி, ஒன்றுசேர், புரட்சி செய் ”

வரலாற்றையும் சமூக நிலைகளையும் விளக்க மார்க்சும் அம்பேத்கரும் விஞ்ஞான முறைகளையே பின்பற்றிய பொருள்முதல்வாதிகள். பழைய சமூக அமைப்புகளைப் பிரித்தெறிந்து புதிய சமூகத்தை நிர்மாணிக்க விரும்பியவர்கள். இருவருமே கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்திற்கு முன்னுரிமை தந்து மனிதர்களிடையே பாலினம் உட்பட எல்லாவித சமத்துவத்திற்காக நின்றவர்கள். 

சூழும் உலக நிகழ்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள மார்க்ஸ் “இயக்கவியல்” கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். அவர் தனக்குமுன் இருந்த பொருள்முதல்வாத அறிஞர்களின் படைப்புகளின் மீது தொடர்ந்து தனது ஆய்வுகளை நடத்தி மனித சமூக வளர்ச்சியின் பல்வேறு அம்சங்களை விளக்க விஞ்ஞான முடிவுகளை வந்தடைந்தார். அப்படி வந்ததுதான் ‘வரலாற்றுப் பொருள்முதல் வாதம்’; அந்தக் கோட்பாட்டைக் கொண்டு மனிதகுல சமூகம் மிகவும் புராதன நிலையிலிருந்து மிகவும் முன்னேறிய நிலைக்குப் பரிணாமம் அடைந்ததை அவர் நமக்கு விளக்கினார். இதனை விளக்கும்போது, ‘மனிதன் கடவுளால் தனியாகப் படைக்கப்பட்ட ஒரு மிருகம்’ என்ற நிலைபாட்டை உடைய இறையியல் கோட்பாடுகளுக்கு மார்க்ஸ் சவால் விடுத்தார். டார்வினைப் போலவே மார்க்சும் மனிதன் என்பவன் (கடவுளால் படைக்கப்பட்டவன் அல்ல, மாறாக) இயற்கை பரிணாமமாக, இயற்கை சக்திகளாலும் மனிதனின் சொந்த தாக்குப் பிடித்தல் மற்றும் போராட்டத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டவன் என்றே கருதினார்.  

குடிமக்கள் விஞ்ஞான மனோபாவத்தை வளர்த்துக் கொள்ளவும் விஞ்ஞான பகுப்பாய்வின் மூலம் சமூகத்தைப் புரிந்து கொள்ளவும் டாக்டர் அம்பேத்கர் அழைப்பு விடுத்தார். அனைத்துவிதமான மூட நம்பிக்கை மாய மந்திரச் சக்திகளையும் அவர் நிராகரித்தார்; அத்தகைய கோட்பாடுகளைக் கேள்வி கேட்டு வாழ்நாளெல்லாம் அவர் பொருள்முதல்வாதியாகத் திகழ்ந்தார். டார்வின் கோட்பாட்டைப் பின்பற்றி டாக்டர் அம்பேத்கரும் இனங்கள் அல்லது சாதிகளுக்கு இடையே எவ்வித பாகுபடுத்தலையும் நிராகரித்தார். இந்த அம்சத்தைப் பொருத்தவரையில் மார்க்சும் அம்பேத்கரும் ஒரே பக்கம் நின்றனர். 

மார்க்ஸ், பாட்டாளிகளை ஒன்று சேரவும் அனைத்துவித பொருளாதாரச் சுரண்டலும் அற்ற புதிய உலகைப் படைக்கப் போராடவும் அழைத்தார். அவரது புதிய சமூகம் ‘சோஷலிச சமுதாயம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசு சோஷலிசத்தை (ஸ்டேட் சோஷலிசம்) ஆதரித்தார். உற்பத்திச் சாதனங்கள் அரசின் உடைமையாய் இருப்பதை அவர் ஆதரித்தார். இவ்வகையிலும் அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் ஒரே பக்கத்தில். 

பொருளாதாரப் புரட்சியைத் தவிரவும், இந்தியாவில் சமூகப் புரட்சிக்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் அழைப்பு விடுத்தார்; சமூகப் புரட்சியின் மூலம்தான் சாதிய முறைமையின் இரும்புச் சுவர்களைத் தகர்த்துச் சமத்துவ அடித்தளத்தில் ஒரு சமூகத்தைக் கட்டமைக்க முடியும் என்றார். அத்தகைய சமூகப் புரட்சியைக் கல்வியின் மூலம் கொண்டுவர விரும்பினார். மார்க்சும் அவரைப் பின்பற்றியவர்களும் ஜனநாயகப் புரட்சி குறித்து எழுதினார்கள்; அரசியல் புரட்சியின் காரணமாய் விளைந்த உற்பத்தி உறவுகளில் ஏற்படும் மாறுதல்களுக்குப் பிறகு ஜனநாயகப் புரட்சி தவிர்க்க முடியாதது. உற்பத்திச் சாதனங்கள் சோஷலிசமயமானதற்குப் பிறகு சுரண்டல் முடிவுக்கு வரும் என மார்க்சியவாதிகள் நம்புகிறார்கள். தொழிலாளர் கைகளில் பொருளாதார அதிகாரம் வந்தால், தானே சுரண்டல்களின் அனைத்துச் செயல்முறைகளும் உடைந்து நொறுங்கும். 

இந்திய நிலைமைகளைப் பொருத்தவரை, (அரசியல் மூலமாக) ஒரு பொருளாதாரப் புரட்சியோடு ஒன்றிணைந்த சமூகப் புரட்சி, சாதிய முறைமையின் அச்சுறுத்தல்களை ஒழிக்கத் தேவைப்படுகிறது என்று நாம் கூறலாம். இதன் பொருள் இந்தியாவில் மார்க்ஸ் மற்றும் அம்பேத்கர் இருவரும் நமக்குத் தேவை. இந்தியாவில் தொழிலாளர்கள் என்றால் அது தலித்கள் மற்றும் ஆதிவாசிகளையும் உள்ளக்கியது; அவர்கள் பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் சமூக அந்தஸ்து மறுப்பு இரண்டினாலும் துன்பப்படுகிறார்கள்.  

சிந்தனைகளில் ஒரே போன்ற ஒத்ததன்மைகள் பல இருப்பினும் மார்க்சியம் அம்பேத்கரியம் இரண்டிற்கும் இடையே ஓர் அம்சத்தில் வேறுபாடு உள்ளது. அது மதம், சமயம் குறித்தானது! புரட்சிப் பாதையில் சமயக் கோட்பாட்டு நூல்களால் ஆகப் போகும் உதவி யாதொன்றும் இல்லை என்பது மார்க்ஸ் மற்றும் அவரைப் பின்பற்றுபவர்களின் நம்பிக்கை. ஒரு பொருள்முதல்வாதச் சிந்தனையாளராக மார்க்ஸ், ஏனைய அனைத்து விஞ்ஞானிகளைப் போலவே, அனைத்து அற்புதங்கள் மற்றும் இயற்கை இயல்பு தாண்டிய மாய மநதிர நிகழ்வுகளை நிராகரித்தார். மார்க்ஸ் மற்றும் மார்க்சியவாதிகளைப் பொருத்தவரையில் சமயம் என்பது, புரட்சிப் பாதையில் எவ்விதப் பொருத்தமோ சம்பந்தமோ இல்லாத, அதிக பட்சம் ஒரு தனி நபரின் சொந்தத் தேர்வு, அவ்வளவுதான்.  

சமயம் குறித்து டாக்டர் அம்பேத்கர் வேறுவிதமான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார். பொருள் முதல்வாதியாக இருந்த போதிலும், அவரைப் பின்பற்றுபவர்களுக்காக இந்தியாவில் டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு, ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக, ஒரு மதம் தேவைப்பட்டது. மூவாயிரம் ஆண்டுகளாக இந்து சமூகத்தில் தலித்கள் அனைத்துவித மதச் சடங்குகளிலிருந்தும் ஒதுக்கித் தள்ளி வைக்கப்பட்டனர். (தலித்களைச் ‘சூத்திரர்’கள், அதாவது தீண்டத்தகாதோர் என்றழைத்தனர்). இந்தியாவில் மதம் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பெருமூச்சாக இங்கு இல்லை. ஆலையத்திற்குள் நுழைவது என்பது தலித்களைப் பொருத்தவரை மிகப் பெரிய போராட்டமாக இருந்து வருகிறது. கல்வி மறுக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில், சமூக மறுப்புக்கு ஆளான இம்மக்களுக்குப் பொருள்முதல் வாதக் கண்ணோட்டத்தில் இந்த உலகைப் புரிந்து கொள்வது சிரமம். பிராமணிய இந்து சமூகம், சமூக அமைப்பை அவ்வாறுதான் கட்டமைத்துள்ளது; அதில் சூத்திரர்கள் மதம் சார்ந்த பழக்க வழக்கங்களில் ஈடுபட அனுமதிக்கவில்லையாயினும், எப்போதும் அவர்கள் பிராமணர்கள் நடத்தும் சடங்குகளின்படியே நடத்தப்பட்டார்கள்! பிராமணிய இந்து சமூக அமைப்பு அத்தகையது.

இத்தகைய மத அடிமைத்தன விலங்குகளை டாக்டர் அம்பேத்கர் உடைத்தார். நவீனக் கல்வி, பொருள் முதல்வாதப் பகுப்பாய்வை செய்யும் சக்தியை அவருக்கு வழங்கியது. பரந்து விரிந்த எண்ணிக்கையிலான பாட்டாளிகள் மீது ஒரு சிறு இனக்குழு மேல்சாதியினர் செலுத்திய ஆதிக்கத்தை உடைக்க டாக்டர் அம்பத்கருக்கு விஞ்ஞானப் புரிதல்களுக்கான கருவிகள் செயலாற்றல் தந்தன.  

தலித் மக்களுக்கு நியாயமும் சமத்துவமும் பெற வேண்டி இந்து சமுதாயத்தைச் சீர்திருத்த இந்து மத அமைப்புகளின் தலைவர்களைச் சமாதானம் செய்ய முயன்றார். ஆனால் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்திக் கொண்ட பிரிவினர் அவரோடு எதையும் அனுசரிக்க மறுத்தது. இறுதியாக டாக்டர் அம்பேத்கர் எதிர்த்துக் கிளர்ந்தெழுந்து, சாதி அடிப்படையிலான சமத்துவமின்மை மற்றும் அநீதியை ஒழிக்க, பெரும் ஆதரவாளர்களோடு இந்து மதத்தை விட்டு விலகினார். 1956ம் ஆண்டு அக்டோபர் 14ம் நாள் அவர் நாக்பூரின் புகழ்பெற்ற தீக்‌ஷா பூமியில் தமது இரண்டு லட்சம் ஆதரவாளர்களோடு புத்தமதத்தைத் தழுவினார். இந்து மதத்தின் கொடுமையான சாதிய ஒடுக்கு முறையின் அடிமைத் தளையிலிருந்து லட்சக் கணக்கான விளிம்புநிலை தலித் மக்களை அவர் விடுவித்தார். இந்தியாவில் பௌத்தத்தை மீண்டும் மலரச் செய்தவர் என்ற பெருமை நியாயமாக டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு வழங்கப்பட்டது.

உண்மையில் டாக்டர் அம்பேத்கரே “மார்க்ஸா அல்லது புத்தரா?” என்ற ஒரு கட்டுரையை எழுதியுள்ளார். தன்னைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு மார்க்சியதிற்குப் பதிலாக ஏன் பௌத்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதை அதில் விளக்கியுள்ளார். அந்தக் கட்டுரை மிகவும் ஆர்வத்தைத் தூண்டக் கூடியது. மார்க்சியம் ஒரு மதமல்ல. பௌத்தமோ (கடவுள் அற்ற) ஒரு மதம். பிறகு ஏன் அம்பேத்கர் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதினார்? தன் ஆதரவாளர்களுக்கு இதைத் தெளிவுபடுத்த விரும்பி, “ஒரு பொருள்முதல்வாதியாக, விஞ்ஞான மனோபாவம் உடைய மனிதராக இருந்தும் ஏன் பௌத்தத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார் எனில், சனாதன இந்துயிசத்திற்கு எதிரான ஒரு மதமாக அதைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்று அவர் கூறினார்.

ஆனால் அரசியல் வெளியைப் பொருத்த அளவில் அவருக்கு மார்க்சியத்தோடு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. 

“சமூக அமைப்பில் தவிர்க்க முடியாத பின்விளைவாக அதிகாரப் போட்டிகளையும் வர்க்கத்தையும் புத்தர் அங்கரித்தபோதும், தனிநபர் ஆன்ம ஈடேற்றம் அடைவதில் கவனம் குவிப்பதையே அவர் தேர்ந்தெடுத்தார்” என்று டாக்டர் அம்பேத்கர் தனது காட்மண்டு உரையில் மேலும் விளக்கியுள்ளார். 

வர்க்கப் போராட்டத்தின் பிரச்சனைகளைக் கையாளுதல், பொதுச் சொத்து மற்றும் தனிச் சொத்து குறித்தான பிரச்சனைகள், உலக ஒழுங்கு மறுகட்டமைப்பு மீதான பார்வைகள் போன்ற மார்க்சியத் தத்துவத்தின் அடிப்படையான சில கருதுகோள் நம்பிக்கைகள் அப்படியே இறுக்கமாகவும் பொருத்தப்பாடு உடையதாகவும் நீடிக்கிறது என்பதை டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒப்புக் கொள்கிறார். 

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

தொகுத்துக் கூறுமிடத்து, ஒரு வர்க்க சமூகத்தில் பிரிவினைகள் இருப்பது முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கு மிகவும் உவப்பான ஏற்புடையதாக உள்ளது என்பதைச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். சமூகத்தின் மையத்திலிருந்து விலக்கி வைத்து, எப்போதும் உழைப்பாளர்களைக் கைகட்டி இருப்பவர்களாக வைத்திருக்க உலகம் முழுவதுமுள்ள முதலாளிகள் மதம், பிராந்தியம் மற்றும் மொழி அடையாள வேறுபாடுகளைப் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள்; மிக கவனமாக அவர்கள் ஒருபோதும் கிளர்ச்சி செய்ய எழுந்துவிடக் கூடாது என்பதையும் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். 

இந்தியப் பாட்டாளிகள் இந்த அபாயத்தின் உண்மை பற்றி விழிப்புடன் இருத்தல் வேண்டும். சகல வடிவங்களிலான சுரண்டல்களையும் எதிர்த்த போராட்டத்தில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமையே உயர்ந்தபட்ச முக்கியத்துமுடையது. இந்தியா பல்வேறு வேறுபாடுகளின் பூமியாக இருப்பதால் தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைவர்கள் அனைத்து பிளவுபடுத்தும் அரசியலிருந்து விலகி இருக்க இது குறித்து எச்சரிக்கையோடு இருக்க வேண்டும்.

மார்க்ஸ் மற்றும் அம்பேத்கர் குறித்த விவாதத்தைப் பாட்டாளிகளின் ஒற்றுமை என்ற வெளிச்சத்தில்தான் பார்க்க வேண்டும், நிச்சயம் வேறுமாதிரியாக இருந்துவிடக் கூடாது. பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி குறித்த மார்க்சிய கருத்துகள், சாதியப் பிளவுபடுத்தல்களை, பிரித்துவைத்தலை ஒழிக்க வேண்டும் என்பதற்கான அம்பேத்கரின் சமூக மாற்றச் சிந்தனை கருத்துகளோடு ஒன்றிணைந்து பயணிக்க வேண்டும். ஒன்றன் பின், ஒன்றை அடுத்து ஒன்றல்ல; ஏக காலத்தில்! 

கடந்த 70 ஆண்டுகளுக்கு மேலான சுதந்திர இந்திய அனுபவம் ஒரு முக்கிய பாடத்தை நமக்குக் கற்பித்துள்ளது; சிகப்பும் நீலமும் ஒன்று சேர வேண்டும்; சுரண்டல்காரர்களை வீழ்த்த மார்க்சியமும் அம்பேத்கர் கருத்துகளும் ஒன்றாய் வரவேண்டும். அவ்வாறு ஒன்றுபடவில்லை எனில், சுரண்டல்காரர்கள் வலிமையானவர்கள் நினைவில் கொள்க. பிளவுபட்ட தொழிலாளர் வர்க்கம் ஒருபோதும் முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்த முடியாது! மார்க்ஸ் மற்றும் அம்பேத்கரைப் பின்பற்றுபவர்கள் தம்முள் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்த இயலவில்லை எனில், வரலாறு அவர்களை மன்னிக்காது. எந்தச் சக்திக்கும் முன்னால் நமது ஒற்றுமை அசாத்திய வலிமையானது!

தொழிலாளர் வர்க்க ஒற்றுமை என்றும் வாழ்க!

--நன்றி : நியூஏஜ் (மே16—22) இதழ்

--தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்

 

சுகாசினி சட்டோபாத்யாய்

 நமது பெரும் தலைவர்கள் வாழ்விலிருந்து : 

சில சித்திரத் சிதறல்கள் -30

சுகாசினி சட்டோபாத்யாய் :

பன்முகத் திறன் வாய்ந்த கம்யூனிஸ்ட் 

--அனில் ரஜீம்வாலே

--நியூஏஜ் (ஜன.17--.23 இதழ்)

சுகாசினி சட்டோபாத்யாய் வரலாற்றில் நன்கு தெரிந்த பெயர், ‘கம்யூனிஸ்ட் ஆன முதல் பெண்’ என்றும் சொல்லப்படுபவர். பலதுறைகளில் திறமை வாய்ந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்; தொடர்ச்சியாகப் பாரம்பரிய கட்டுப்பாடுகள், சாதி தொடர்பான மற்றும் பழமைவாதம் உட்பட்டத் தளைகளை உடைத்தவர். அவருடைய தாய் பரத சுந்தரி தேவி, தந்தை அங்கோர் நாத் சட்டோபாத்யாய் –அவர் ஒரு பிரபலமான விஞ்ஞானி மற்றும் ஹைத்தராபாத் கல்லூரி முதல்வர். தேசிய இயக்கத்தோடு நெருங்கிய தொடர்புடையவர். பிற்காலத்தில் பிரிட்டிஷ் நிர்வாகம் அவரை ஆந்திரா மாநிலத்திலிருந்து கட்டாயமாக வெளியேற்றி, கல்கத்தாவில் வீட்டுச் சிறையில் வைத்தது; அங்கேயே அவரது இறுதியும் நேரிட்டது. சரோஜினி நாயுடு, வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாய், மிருணாளினி, ஹரிந்திர நாத் மற்றும் பிரபலமான சிலரும் புகழ்வாய்ந்த சட்டோபாத்யாய் குடும்பத்தினராவர். சகோதர சகோதரிகள் எட்டுபேரில் சுகாசினி கடைக்குட்டி இளையவர்.

இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி செல்லுதல்

ஆரம்பக் கல்விக்குப் பிறகு அவர் ஏசிஎன் நம்பியாரை 1919ல் மணம் முடித்து இங்கிலாந்து புறப்பட்டார். மேல்படிப்புக்காகச் சுகாசினி ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் சேர, நம்பியார் இதழியலை எடுத்துக் கொண்டார். இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு ஜெர்மனி சென்றனர். அங்கு பெர்லின் பல்கலைக்கழகத்தில் ஜெர்மன் மொழி கற்றதுடன், மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டு ஆங்கிலமும் கற்பித்தார். 

விரைவில் பெர்லினில் சுகாசினி இடதுசாரி மற்றும் மார்க்சிய இயக்கங்களுடன் தொடர்பு கொண்டார். அவருடைய மூத்த சகோதரர் வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாய் அவர் மீது ஆழ்ந்த செல்வாக்கு செலுத்தினார். தன் சகோதரரைச் சுகாசினி 25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பெர்லினில்தான் சந்திக்கிறார். ஏனெனில் சுகாசினி பிறந்த உடன் வீரேந்திரநாத் பெர்லினுக்குச் சென்று விட்டார். ஆக்னஸ் ஸ்மெட்லே எனும் அமெரிக்கக் கம்யூனிஸ்ட் அவர்களது சந்திப்பை விரிவாக விவரித்துள்ளார். ஜெர்மன் கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் காமின்டர்ன் அமைப்புடன் வீரேந்திரநாத் தொடர்பில் இருந்தார். 1920 அக்டோபர் தாஷ்கண்டில் ‘இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி’யை நிறுவ முயன்று அரைகுறையாய் முடிந்து வெற்றி பெறாதுபோன முயற்சியில் பங்கேற்றவர் வீரேந்திரநாத். பிரபல எழுத்தாளர் சாமசெட் மாம் எழுதிய புகழ்பெற்ற ‘Giulia Lazari’ என்ற தலைப்பிலான கதையில் அவரும் ஒரு முக்கிய பாத்திரம். 

மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டதன் வாயிலாகச் சமூக ஜனநாயக, கம்யூனிச மற்றும் அராஜகவாத பார்வையிலான கருத்துகளோடுச் சுகாசினிக்கு அறிமுகம் ஏற்பட்டது. காந்தியச் செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்ட சுகாசினி மார்க்சியத்தைத் தழுவினார். 

கீழைப் பாட்டாளிகளின் பல்கலைக்கழகத்தில்

விரைவில் ‘மாஸ்கோவின் கீழைப் பாட்டாளிகள் பல்கலைக்கழக’த்தில் சுகாசினி சேர்ந்தார். அப்பல்கலைக் கழகத்தில் சேர உதவும்படி எம்என் ராய்க்கு 1927 ஆகஸ்ட்டில் வீரேந்திரநாத் கடிதம் எழுதினார். எம்என் ராய் உதவிட சுகாசினி அதில் சேர்ந்தார். இந்த நிகழ்வுகளின் ஊடே சுகாசினிக்கும் நம்பியாருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மன விரிசல், மண முறிவில் முடிந்தது. 

இந்தியா திரும்புதல் 

மாஸ்கோவிலிருந்து சுகாசினி 1928 டிசம்பர் 17ல் பம்பாய் வந்தார். அவரோடு உடன்வந்த பிரிட்டிஷ் கம்யூனிஸ்ட், லெஸ்டர் ஹட்சின்சன், பின்னர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் முக்கிய பங்காற்றியவர். பம்பாயின் ஹர் என்னுமிடதில் அவர் சுகாசினி மற்றும் அவரது சகோதரி மிருணாளினியுடன் தங்கினார். சுகாசினி ‘ஸ்பார்க்’ (தீப்பொறி) என்னும் இதழில் பணியாற்றினார். அவரோடு அங்கு பணியாற்றிய ஹட்சின்சன் ’நியூ ஸ்பார்க்’ இதழை வெளியிட்டு வந்ததார். விரைவில் மீரட் சதி வழக்கில் 1929ல் கைதானார். மீரட் கைதிகளுக்கு உதவிட சுகாசினி எண்ணிறைந்த பணிகளைச் செய்தார். டாக்டர் அதிகாரி, ஹட்சின்சன், பென் பிராட்லே, பிலிப் ஸ்ப்ராட் மற்றும் பிற கைதிகளைச் சிறையில் சந்தித்ததாகச் சுகாசினி மீரட்டிலிருந்து 1929 ஜூன் 20ல் எழுதினார். இது குறித்து அவர் சரோஜினி, மிருணாளினி மற்றும் பிறரோடு கடிதத் தொடர்பு கொண்டார். அங்கே கீழைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாஸ்கோவில் படித்த அவருடைய சகோதரி சுனாலினி பின்னர் ஜெர்மன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்தார்.

இக்காலத்தில் 1929ல் சுகாசினி நவ ஜவான் சபா அமைப்பின் அகில இந்திய மாநாட்டின் தலைமையேற்கவும் செய்தார். 

சிபிஐ கட்சியில் இணைதல்

1929ல் சுகாசினி சட்டோபாத்யாய் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்தார். பின்னாளில் அவர் லிட்டில் பாலே நடனக்குழுவை அமைக்க உதவி செய்து ‘இந்திய மக்கள் நாடக மன்ற’ (IPTA)த்தில் தீவிரமாகச் செயலாற்றினார். 1938ல் ஆர்எல் ஜம்பேகர் என்ற பம்பாய் தொழிற்சங்க மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் செயற்பாட்டாளரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். ‘சோவியத் யூனியன் நண்பர்கள்’ அமைப்பை (FSU) உருவாக்கும் பொறுப்பைச் சுகாசினி மற்றும் சிலரிடம் கட்சி ஒப்படைத்தது. நாஜி ஜெர்மனி சோவியத் யூனியனுக்குள் அத்துமீறி ஆக்ரமித்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு சோவியத் நண்பர்கள் அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. நாசிக் சிறையிலிருந்து ஜம்பேகர் 1942ல் விடுதலையானதும் சோவியத் நண்பர்கள் அமைப்புப் பணிகளில் உதவினார். அவர்களோடு ஷாஷி பகாயாவும் இணைந்து கொண்டார்.  அவர் காந்தியின் அறைகூவலை ஏற்று பூனா ஃபெர்குசன் கல்லூரியிலிருந்து விலகி சபர்மதி ஆஸ்ரமம் சென்றார். பின் அலகாபாத்தில் எஸ்ஜி சர்தேசாயுடன் சேர்ந்து கொண்டார். மார்க்ஸியத்தோடு அறிமுகம் ஏற்பட அவர்களுக்கு நேரு உதவினார். 

லாகூரிலும் அமிர்தசரஸிலும் பகாயா மற்றும் டாங் குடும்பங்களோடு சுகாசினி மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார். விமலா பகாயா, ரவி பகாயா மற்றும் சத்யபால் டாங் முதலானோருடன் நெருக்கமாகப் பழகினார். அவர் லாகூருக்குச் சென்று, அங்கே கங்கா ராம் பள்ளியின் முதல்வராக இருந்த  தனது சகோதரி மிருணாளினியுடன் தங்குவது வழக்கம். இரண்டு சகோதரிகளும் தங்கள் வட்டங்களில் (‘பட்டினிக் கொடுஞ்சிறைக்குள் பதறுகின்ற மனிதர்காள்’ என்ற) ‘சர்வதேசிய கீத’த்தை (‘The Internationale’) கற்பிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். 

1944 பம்பாயில் சோவியத் நண்பர்கள் அமைப்பின் முதலாவது அகில இந்திய மாநாடு நடைபெற்றது. சரோஜினி நாயுடு தலைவராகவும் ஜம்பேகர் பொதுச் செயலாளராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். சுகாசினி அந்த மாநாட்டை ஒருங்கமைப்பதில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டார். 

1947 நியூடெல்லியில் தெற்காசிய உறவுகள் மாநாடு நடைபெற்றது. பண்டித நேருவின் முன்முயற்சியில் சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் அம்மாநாட்டிற்கு அழைக்கப்பட்டனர். சரோஜினி நாயுடு தலைமையேற்ற மாநாட்டில் மகாத்மா காந்தியும் உரையாற்றினார். 

அமீர் ஹைதர் கானுக்கு உதவுதல்

மேலே குறிப்பிட்டவாறு இந்தியா முழுவதிலுமிருந்து 32 தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட்கள் மீரட் சதி வழக்கில் கைது செய்யப்பட்டிருந்தனர். அதில் அமீர் ஹைதர் கானின் பெயரும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தாலும் போலீஸ் வலையிலிருந்து அவர் தப்பினார். அப்போதுதான் வெளிநாட்டிலிருந்து திருப்பி இருந்த அவர் சுகாசினியின் இடத்தில் ரிஸ்வியுடன் தங்கியிருந்தார். அங்கே அவர் டாங்கே, காட்டே, அதிகாரி முதலான தலைவர்களைச் சந்தித்தார். அவர் பம்பாயில் தங்கியிருப்பது பாதுகாப்பானதில்லை என்று கூறிய சுகாசினி அவரைக் கோவா செல்லும்படி ஆலோசனை கூறினார். அமீர் ஹைதரிடமும் இத்தாலியக் கடவுச் சீட்டு இருந்ததால் அதைப் பயன்படுத்தி கோவா சென்று, அங்கிருந்து நேப்பிள்ஸ் வழியாக ஜெர்மனி சென்றார். இதற்குச் சுகாசினி அவருக்குப் பெரும் உதவி செய்தார். 

1931ல் நாடு திருப்பிய அமீர் ஹைதரை, பம்பாய் பாதுகாப்பானதில்லை என்பதால், மெட்ராஸ் செல்லும்படி கட்சி பணித்தது. மீண்டும் இப்போது சுகாசினியே பணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்து உதவி செய்தது மட்டுமின்றி மெட்ராஸில் அவர் தங்கவும் ஏற்பாடு செய்து தந்தார். அங்கே அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது சுகாசினி, அவரது சகோதரி மற்றும் ரணதிவே ஆகியோரை (வழக்கு முதலியவற்றில்) பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்துதர கட்சி அனுப்பி வைத்தது.

மீரட்டிலிருந்து விடுதலையானதும் அடுத்து ஆற்றவேண்டிய பணிகள் பற்றி ஆலோசிக்க  காட்டே மற்றும் மிராஜ்கர், சுகாசினியையும் ஹைதரையும் சந்தித்தனர். இதற்கிடையே காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் இருந்து வேலை செய்ய கட்சி முடிவு செய்தது. சுகாசினியும் காங்கிரஸில் சேர்ந்தார். 1940ல் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் ராம்கார்க் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள சுகாசினி ஹைதருக்குப் பணம் தந்து உதவினார். 

வீரேந்திரநாத் சட்டோபாத்யாய் துயர முடிவு 

சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் 1947ல் கிழக்கு ஐரோப்பா மற்றும் சோவியத் யூனியன் பயணம் மேற்கொண்டனர். 1937ல் காணாதுபோன வீரேந்திர நாத் குறித்து அவர்கள் விசாரிக்கத் தொடங்கினர். அதே நேரத்தில் அபானி முகர்ஜியும் காணாது போயிருந்தார். அவர்கள் இருவரும்  ஜெர்மனியைவிட்டுப் புறப்பட்ட பிறகு சோவியத் யூனியனில் நிரந்தரமாகத் தங்கினர். பண்டித நேரு பிரதமராக இருந்தபோது அவர்கள் இருவரையும் குறித்துச் சோவியத் அதிகாரிகளுடன் ஏராளமான முயற்சி செய்து விசாரித்ததில் சில உண்மைகள் கசியத் தொடங்கின. இன்று முழு உண்மைகளும் வெளிவந்து விட்டன.

அவர்கள் குற்றமேதும் இழைக்காவிட்டாலும் வீரேந்திரநாத்தும் அபானியும் ஸ்டாலினிய அடக்குமுறைக்குப் பலியாயினர். காரணம் கூறாமல் 1937ல் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அடுத்த வருடம் 1938ல் அவர்கள் வெளிநாட்டுக் கைக்கூலிகள், எதிர் புரட்சியாளர்கள் எனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்! தங்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தங்கள் தரப்பை எடுத்துக்கூற அவர்களுக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்படவில்லை. ஸ்டாலின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் மரியாதை மீட்டெடுக்கப்பட்டது. அடுத்தடுத்த தருணங்களில் சோவியத் அதிகாரிகள் இந்த உண்மைகளை இந்திய அரசுக்குத் தெரிவித்தனர்.

ஆனால் சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் விசாரித்த நேரத்தில் வீரேந்திரநாத் இருக்கும் இடமோ அல்லது மற்ற செய்திகளோ அவர்கள் அறியவில்லை.

BTR காலமும் குறுகிய அரசியல் பார்வையின் துயரங்களும்

சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் ஐரோப்பாவிலேயே மூன்றாண்டுகள் தடைப்பட்டு தங்க வேண்டி நேரிட்டது; அடுத்த உத்தரவு வரை அவர்கள் இந்தியா திரும்ப வேண்டாம் என கட்சி அவர்களைக் கேட்டுக் கொண்டது. காரணம், சந்தேகம்! சுய அழிப்பு, பிடிஆர் சாகசப் பாதையைப் பின்பற்றியதன் விளைவாய் 1948 –50 காலத்தில் கட்சி அமைப்பு உருகுலைந்து போயிருந்தது. 1951ல் கட்சி புதிய தலைமையின் கீழ் வந்தது. சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் இந்தியா திரும்பினர். அக்காலத்தில் அவர்கள் மீது அடிப்படையற்ற சந்தேகங்கள் சுமத்தப்பட்டன. பிடிஆர் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து நீக்கப் பட்டிருந்தாலும், சந்தேகச் சூழல் விலகியபாடில்லை.

சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் சோவியத் நண்பர்கள் அமைப்பு மற்றும் இந்திய சோவியத் கலாச்சார அமைப்பில் (இஸ்கஸ்) பணியாற்றினர். இந்த அமைப்புகளின் தலைமைப் பொறுப்புக்கு அவர்களை வரவிடாது ஒரு பொலிட் பீரோ உறுப்பினரும் வேறு சிலரும் தடுத்தனர். ஆனால் அவர்கள் கட்சியிலும் கட்சியின் வெகுஜன ஸ்தாபனங்களிலும் அர்ப்பணிப்போடு பணியாற்றினர். பின்னர் ஜம்பேகர் கட்சியின் “யுகாந்தர்” மராத்திய பத்திரிக்கையில் பம்பாயில் பணியாற்றினார். சுகாசினி கடுமையான நோய்க்கு ஆளானார். 

சீனா விஜயம் 

1954ல் சுகாசினியும் ஜம்பேகரும் சீனாவுக்கு விஜயம் செய்தனர். சீனாவின் தலைவர் மாசே துங் அவர்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் சந்தித்த வெகுசிலரில் சுகாசினியும் ஒருவர் எனக் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் லியு ஷாவோசியையும் (Liu Shaochi) சந்தித்தனர். 

சுகாசினியின் பணியாற்றும் பாணி

சுகாசினி மிகத் திறமை வாய்ந்த தேர்ந்த பிரச்சாரகரும் அமைப்பாளரும் ஆவார். அவர் தனிப்பட்ட நேரடித் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டு விவாதிப்பதைப் பயன்படுத்தி மக்களிடம் தன் செல்வாக்கைச் செலுத்தி, எண்ணிறைந்தவர்களை –குறிப்பாக இளைஞர்களை – சோவியத் நண்பர்கள் அமைப்பு, இஸ்கஸ் அமைப்பு மற்றும் கட்சிக்குக் கொண்டு வந்தார். அவர் பல கண்காட்சிகள், கருத்தரங்குகள், விவாதமேடை நிகழ்ச்சிகளை அமைத்து, திறமைவாய்ந்த பலர் மீது செல்வாக்குச் செலுத்தி ஈர்த்தார். சர்வதேசத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பாடலான ‘சர்வதேசிய கீத’த்தை (‘The Internationale’) பிரச்சாரம் செய்து பரப்பிய ஆரம்ப காலத் தோழர்களில் சுகாசினியும் ஒருவர். அவருடைய சகோதரர் அதனை இந்தியில் மொழியாக்கம் செய்தார். சுகாசினி அந்தக் கீதத்தை பெர்லினில் பாடியிருக்கிறார்.  

தமது இறுதி ஆண்டுகளில் சுகாசினி சட்டோபாத்யாய் (ஜம்பேகர்) சக்கர நாற்காலியில் முடக்கப்பட்டார். 1973 நவம்பர் 26ம் நாள் முற்போக்கான அந்த வீர மங்கை இயற்கை எய்தினார்.

காசினியில் சுகாசினி புகழ் ஒளிவீசிப் பறக்கட்டும்! 

           என்றும் இசைப்போம் அவருக்குப் புகழ் அஞ்சலி!

--தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்

மதம் குறித்துக் கம்யூனிசத்தின் அணுகுமுறை

காரல்மார்க்ஸ் பிறந்தநாள் சிறப்புக் கட்டுரை

மதம் குறித்துக் கம்யூனிசத்தின் அணுகுமுறை

-- ரஜீம்வாலே

--நியூஏஜ் (மே 2—8)

மதம் பற்றி கம்யூனிஸ்ட்களின் அணுகுமுறை யாது? அதனை அவர்கள் எதிர்க்கிறார்களா அல்லது சகித்துக் கொள்கிறார்களா அல்லது ஆதரிக்கிறார்களா அல்லது வெறுமே நடுநிலை வகிக்கிறார்களா? மதத்தையும் வழிபாட்டுத் தலங்களையும் சோஷலிசம் மற்றும் கம்யூனிசம் அழிக்க எண்ணுகிறதா? மதம் மற்றும் கடவுள் நம்பிக்கையாளர்கள் கட்சி உறுப்பினர்களாக அனுமதிக்கப்படுகிறார்களா? இந்தக் கேள்விகள் மீது அதிக அளவில் தவறான புரிதல் நிலவுவது மட்டுமல்ல, சில கம்யூனிஸ்ட்கள்கூட இவ்விஷயங்கள் குறித்துக் குறுகிய பார்வையே கொண்டிருக்கிறார்கள். 

மதம் மற்றும் கடவுளுக்கு எதிரானவர்கள் கம்யூனிஸ்ட்கள், சோஷலிசம் ஒருநாள் மதத்தை அழித்துவிடும் என்றெல்லாம் பரவலான பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. உண்மையில் இப்பிரச்சாரம் நம் நாட்டில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் தொடங்கப்பட்டது. இன்று பிற்போக்கு மதவாத மற்றும் பழைமைவாத சக்திகள், அதனையே தொடர்ந்து மேலும் சுமந்து செல்கிறார்கள்.

ஆனால் உண்மைக்கும் அதற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. அதிதீவிர இடது சூப்பர் புரட்சியாளர்களும்கூட எந்திரத்தனமான குறுகிய குழுவாதப் புரிதல்களால் முதலாளித்துவத்தைத் ’தூக்கி எறியும்’ இலட்சியத் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக ‘மதத்தை முதலில் போராடி வெளியேற்றி’ நாத்திகத்தை நிறுவுவது என்று பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள்; இச்செயல் மூலம் வலதுசாரி சக்தியினருக்கே அவர்கள் உதவுகிறார்கள். 

தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், கைவினைஞர்கள், கூலிகள், திரட்டப்படாத தொழிலாளர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர், சிறுவணிகர்கள், கடைக்காரர்கள் என மிகப் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் மக்கள் திரளும் பொதுமக்களும் மதத்தை நம்புகிறார்கள்; எனவே, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மதத்தைத் தாக்குவது என்பது முட்டாள்தனமானது, நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது மற்றும் கோட்பாட்டளவில் தவறானது. நம்முடைய போராட்டம் மதத்திற்கு எதிரானது அல்ல; மாறாக, இவ்வுலக வாழ்வு மற்றும் வானுலக மயக்கக் கற்பிதங்களுக்கு மூலகாரணமான சமூகப் பொருளாதார அடிவேர்களுக்கு எதிரானது. மதரீதியான நம்பிக்கைகளின் ஜனநாயக உரிமைக்காக நாம் போராட வேண்டும்.   

மதம் பற்றி மார்க்சும் ஏங்கெல்சும்

‘மக்களுக்கு அபின்’ என்ற காரல் மார்க்சின் பொன்மொழி, பரவலாக –ஏன் அவரது ஆதரவாளர்கள் உட்பட– பலராலும் தவறாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டு, தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. அந்தச் சொற்தொடர் மிக நீண்ட மேற்கோளின் ஒரு பகுதி. (அதற்கு முன்னும் பின்னும் உள்ள பத்திகளை விட்டு விட்டுப் படித்தால் இப்படித் தவறான புரிதல் இடர்பாடு நேரிடும்). ’ஹெகலின் சட்டத் தத்துவம் மீதான விமர்சனப் பங்களிப்பு’ (‘Contribution to the Critique of Hegel’s Philosophy of Law’) என்ற காரல் மார்க்சின் ஆக்கத்தில், ஏன் மற்றும் எப்படி மதம் தோன்றியது என்பதற்கு விஞ்ஞானபூர்வமான விளக்கங்கள் அளிக்கும்போது அவர் அந்த நீண்ட பதிவை எழுதியுள்ளார். (மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ், மதம் பற்றி, மாஸ்கோ பதிப்பகம், 1976 பதிப்பு) 

மார்க்ஸ் கூறுகிறார், “(மதம் என்பது மறுதலையான, அதாவது தலைகீழான, உலகப் பிரக்ஞை ஆகும். ஏனெனில் மதத்தில் தலைகீழான ஓர் உலகமே காணப்படுகிறது.) மதம் என்பது அந்த உலகம் பற்றிய பொதுக் கொள்கை; அதன் பல்களஞ்சியச் சுருக்கத்தின் திரட்டு; அதன் தர்க்க நியாயத்தின் ஜனரஞ்ஜக வடிவம்; மேலான அதன் ஆன்மிக நிலையில் அதன் உற்சாகம், அதன் அற அங்கீகாரமாகும். அதன் மேன்மையான பிற்சேர்க்கை, அதன் உலகளாவிய ஆறுதல் மற்றும் நியாயப்படுத்தலின் ஊற்றுக்கண். அது மனித சாரத்தின் சாத்தியமற்ற கற்பனாபூர்வ அடைதல் நிலையாகும்…” (பக்கம் 38) இங்கே மார்க்ஸ் மதம் பற்றிய கோட்பாட்டை, உலகம் பற்றிய வெகுஜன விளக்கத்தை – (அதாவது இவ்வுலகில் கஷ்டப்படுபவர் மேலுலகில் இன்பமாய் இருப்பர் என்பது போன்ற உண்மையான உலகின் கற்பனாபூர்வ பிரதிபலிப்பை) விளக்குகிறார். அரசும் சமூகமும் உலகப் பிரக்ஞையின் தலைகீழான வடிவமாக மதத்தை உண்டாக்குகின்றன. (அதாவது இம்மண்ணுலகில் உள்ள பொருள்கள் அழியும், இன்பம் காலவரையறைக்குட்பட்டது, அது சிற்றின்பம் என்பனவற்றிற்கு மாறான அழியாத சாஸ்வதப் பொருட்கள், நீடித்த இன்பம், பேரின்பம் என்பது போன்ற மறுதலையான மேல் உலகக் கற்பனை) 

பொதுமக்களின் துன்பதுயரங்களை மதம் எப்படிப் பிரதிபலிக்கிறது என்றும்; மற்றும் அந்தத் துயரங்களுக்கு எதிரான போராட்டமாகவும் (மதம்) எப்படிச் செயல்படுகிறதென்றும் மார்க்ஸ் மேலும் விளக்கிறார்: “மதரீதியான துயரம் (அதாவது மதத்தில் இடம்பெறும் ஆத்ம அவலம்) என்பது ஒரேவேளையில் உண்மையான துன்ப துயரங்களின் வெளிப்பாடாகவும், அந்த உண்மையான துன்பதுயரங்களுக்கு எதிரான போராட்டமாகவும் அமைகிறது”. “மதம் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட ஜீவனின் பெருமூச்சு, இதயமற்ற உலகின் இதயம், ஆத்ம உயிர்ப்பற்ற நிலைமைகளின் ஆத்மா. அது மக்களின் அபின்” (மார்க்ஸ், மதம் பற்றி, பக்கம் 39). மேலும் மார்க்ஸ் கூறுகிறார்: “எனவே சரித்திரத்தின் கடமை என்பது …இந்த உலகின் உண்மைநிலையை நிலைநாட்டுவதே.” (அதே நூல்) இந்த இடத்தில் மார்க்ஸ் மானுட விடுதலைக்கான எதார்த்தமான புறநிலைமைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார். (அதாவது பொய்யான, மாயையான இன்பத்தினைத் தரும் மதத்திற்குப் பதிலாக மக்களுக்கு உண்மையான இன்பத்தைத் தர வேண்டும் என்று கோருவதே தவிர, அது மதத்தை அழிப்பது என்று பொருளாகாது.)

மதம் அபினாக இருக்கிறது என்கின்ற மேற்கண்ட செய்திக்கு முன்னும் பின்னும் மதம் பற்றிய ஒட்டுமொத்த ஆய்வுப் பரிசீலனையை மார்க்ஸ் எழுதியுள்ளார். பலநேரங்களில் வலியைக் குறைப்பதற்குப் பயன்படும் அபின் மருந்தாக மதம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எந்த இடத்திலும் மார்க்ஸ் மதத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தவில்லை அல்லது அதன் அழிவு குறித்துப் பேசவில்லை. மாறாக, வரலாற்றுபூர்வமான சமூக பொருளாதார வேர்களைத் தேடி அடைகிறார். மக்கள் கூட்டத்தின் உண்மையான வாழ்க்கை எதார்த்த நிலைமைகளிலிருந்து அவர்களைத் திசைதிருப்ப மதத்தை ஒரு போதை வஸ்துவாக, அபினாகப் பிற்போக்கு பழமைவாதம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறது என மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர்.

மார்க்ஸியர்கள் அல்லாத பல சிந்தனையாளர்களும் மதத்தை ’அபின்’ எனக் குறித்துள்ளனர். அப்படிக் கூறியவர்களுள், சர்ச் ஆஃப் இங்கிலாந்தின் கெனான், சார்லஸ் கிங்க்ஸ்லே; 19ம் நூற்றாண்டின் கருத்தியல் தத்துவச் சிந்தனையாளர்,  ஹெய்ன்ரிச் ஹெய்ன்; ஸ்பானிஸ் எழுத்தாளர், மிக்யூஅல் டி யுனமுனோ மற்றும் பிறர் அடங்குவர். 

மதமும் தொழிலாளர்கள் இயக்கமும் 

ஆரம்பகால கிருஸ்துவத்தை நவீனத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் சோஷலிச இயக்கத்துடன் ஏங்கெல்ஸ் ஒப்பிட்டுள்ளார். ‘மதம் குறித்து’ என்ற தமது நூலில் ஏங்கெல்ஸ் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “ஆரம்பகாலக் கிருஸ்துவ வரலாற்றில் பல குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்கள் நவீன தொழிலாளர் வர்க்க இயக்க அம்சங்களோடு பொதுவானதாக உள்ளது. தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கம் போலவே கிருஸ்துவமும் தொடக்கத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இயக்கமாக இருந்தது: முதலில் அது, அடிமைகள், விடுவிக்கப்பட்ட மக்கள் மற்றும் அனைத்து உரிமைகள் பறிக்கப்பட்ட ஏழைகளின் மதமாகத் தோன்றியது… கிருஸ்துவம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் சோஷலிசம் இரண்டும் அடிமைத் தளை மற்றும் துயரங்களிலிருந்து விரைவில் விடுதலை கிட்டும் என்று போதிக்கின்றன.” கிருஸ்துவம் மறுஉலகில் அதனைத் தேடுகிறது; சோஷலிசமோ இவ்வுலகிலேயே அதனைச் சாதிக்க எண்ணுகிறது. (‘தேவன் நமக்குத் தேவனுடைய ராஜ்ஜியத்தையே தருவார்’ என்று கிருஸ்துவமும்; ‘இழக்கப் போவது அடிமைச் சங்கிலி, பெறப்போவது பொன்னுலகு’ என்று தொழிலாளர் இயக்கமும் கூறுவதை உதாரணமாகச் சொல்லலாம். --மொழிபெயர்ப்பாளர்) புதுப்பிக்கப்பட்ட யூதமதம் (ஜூடாயிசம்) “மனிதகுலச் சிந்தனை வரலாற்றில் ஆகப் புரட்சிகரமான ஒன்றாக மாறியது” (பக்கம் 186). மேலும் கிருஸ்துவம் மற்றும் சோஷலிசம் இரண்டும் சாதாரண மக்களின் பெருந்திரள் இயக்கங்கள் (அதே நூல்). இரண்டு இயக்கங்களும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் இயக்கம் என்ற வகையில் துவக்க கால மத இயக்கத்தை முதலாவது அகிலத்துடன் (1864 –76) ஒப்பிட்டார் ஏங்கெல்ஸ். சொர்க்கம் இந்த மண்ணுலகத்திலேயே படைக்கப்பட முடியும் என மார்க்ஸ்தான் நிறைவாக முத்தாய்ப்புச் செய்தார்.

கட்சித் திட்டத்தில் தீவிர இடதுசாரி, அதிதீவிர புரட்சி மற்றும் கற்பனா சோஷலிசவாதிகள் “நாத்திகத்தை” இணைக்க முயற்சி செய்ததை ஏங்கெல்ஸ் கண்டித்தார். அகஸ்டே பிளான்கியின் பிளாங்கிசம் (அராஜகம்) திட்டம் குறித்து 1874ல் விமர்சிக்கும்போது ஏங்கெல்ஸ், “மதத்திற்கு எதிரான அவர்களுடைய போர் முழக்கம், ‘ஒரு முட்டாள்தனமான துண்டுக் காகிதம்’; அது எதிரிகளுக்கு மட்டுமே உதவும்” என்று கூறியுள்ளார். ஆகப் பரவலான சாத்தியமுள்ள வர்க்கப் போராட்டங்களில் மத உணர்வுள்ள தொழிலாளர்களும் ஈர்க்கப்பட்டு இணைக்கப்பட வேண்டும். தொழிலாளர்களின் கட்சியில் மதம் தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்ற டூரிங்கின் போலிப் புரட்சிக் கருத்தை அவர் கண்டித்துள்ளார் (ஏங்கெல்ஸ், டூரிங்குக்கு மறுப்பு நூலில்) 

மதத்தை அபின் என்று கூறும் சுவாமி விவேகானந்தர்! 

அபின் ஒப்புவமையைப் பயன்படுத்தி சுவாமி விவேகானந்தரும்கூட மதத்தை விவரித்திருக்கிறாரா என்பதை அறிய எவருமே வியப்படைவர்! சுவாமி கூறுகிறார், “இயற்கையிலிருந்து அப்பாற்பட்டு ஒரு தனிநபர் போன்று கடவுளைக் கற்பனை செய்து அவரையே வணங்கி அன்பு செய்யும் கருத்து அற்புதமானது. சில நேரங்களில் இப்படிக் கருதுவது மிகவும் இளைப்பாறுதல் தருவதாகும். ஆனால்… இந்த ஆறுதல் எதுபோன்றதென்றால், அபின் கலந்த (மயக்க) மருந்தின் விளைவைப் போன்றதே தவிர, இயல்பானதில்லை. நீண்டகாலப் பயன்பாட்டில் அது சோர்வையும் உடல்பலகீனத்தையுமே கொண்டுவந்து சேர்க்கும். ” நமக்குத் தேவை வலிமை என்று அவர் வற்புறுத்தினார் (விவேகானந்தர் நூல் திரட்டு, தொகுதி 3, 1990, பக்கம் 107 -108)  

மதம் குறித்து லெனின் 

மதநம்பிக்கையாளர்களைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் சேர அனுமதிக்கலாமா என லெனினைக் கேட்டபோது, அவர் தெளிவாகப் பதில் கூறினார்: ஒருவர் தனது மதநம்பிக்கையைக் கைவிட வேண்டும் என்பது கட்சியில் சேர ஒரு முன்நிபந்தனை அல்ல. யாரொருவர் கட்சியின் இலட்சியங்கள், நோக்கங்கள், திட்டங்களை ஒப்புக்கொண்டு, மேலும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துகிறார்களோ அவர் கட்சியின் உறுப்பினராகலாம்.  தத்துவம், மதம் மற்றும் பிற விஷயங்கள் நீண்டகால விவாதங்களுக்கு உரியன. மத நம்பிக்கையைத் துறப்பது, கட்சியில் சேர்வதற்குக் கட்டாயம் அல்ல. 

லெனின் மேலும் தெளிவாகக் கூறுகிறார், “கடவுள் மீதான தங்கள் நம்பிக்கையை உறுதியாகப் பற்றியிருக்கும் தொழிலாளர்களைச் சமூக ஜனநாயகக் கட்சியில் சேர நாம் அனுமதிப்பது மட்டுமல்ல, நாமே தேடிப் பிடித்து அப்படிப்பட்டவர்களைக் கட்சிக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்திடத் திட்டமிட வேண்டும்; அவர்களுடைய மத நம்பிக்கை விஸ்வாசத்திற்குச் சிறிதளவு பாதிப்பது ஏற்படுத்தப்படுவதையும் நாம் முழுமையாக எதிர்க்கிறோம்.” (லெனின், மதத்தின் மீது தொழிலாளர்கள் கட்சியின் அணுகுமுறை, நூல் திரட்டு, தொகுதி 15). ”மதம் ஒழிக, நாத்திகம் நீடு வாழ்க” என்ற கோஷம், மேம்போக்கானது மற்றும் குறுகிய பூர்ஷ்வா பார்வை; ஏனெனில் அது பிரச்சனை (கேள்வி) யின் அடிவேருக்குச் செல்லவில்லை. முதலாளித்துவ ஆட்சிதான் எதிர்க்கப்பட வேண்டும். நாத்திகப் பிரச்சாரம் என்பது சமூகப் பொருளாதார மாற்றம் எனும் முதன்மையான பிரதானக் கடமைக்குக் கீழே அடுத்து இருப்பது மட்டுமே. (அதே நூலில்)

“ஒரு பாதிரியார் (மதக் குருக்கள்) நம்மிடம் வந்து, பொதுவான அரசியல் பணியில் பங்கெடுத்து, கட்சியின் திட்டத்தை எதிர்க்காமல் மனப்பூர்வமாகக் கட்சிக் கடமைகளை ஆற்றினால்” அவர் கட்சி உறுப்பினராக அனுமதிக்கப்படலாம். (லெனின், அதே நூல்). மத எதிர்ப்பு மற்றும் நாத்திகப் பிரச்சாரத்தை வற்புறுத்தும் அராஜகவாதிகளின் போலிப் புரட்சி அணுகுமுறையைச்  சிதறிய குழப்பமான பூர்ஷ்வா பார்வை என்று லெனின் விமர்சிக்கிறார்.

விடுதலைக்காகப் போராடும் பின்தங்கிய கீழை நாடுகளில் மத உணர்வுகள் குறித்துக் கவனமாக இருக்கும்படி லெனின் குறிப்பாக வற்புறுத்துகிறார். முக்கிய எதிரியை எதிர்த்து, அதாவது நிலப்பிரபுத்துவம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து, மதங்கள் ஆற்றிய வரலாற்றுப்பூர்வமான பங்களிப்பை லெனின் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். 

மார்க்சியம் மற்றும் மதம் குறித்து காஸ்ட்ரோ

ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்தப் போராட்டத்திலும், ஏழ்மை மற்றும் சுரண்டலை இப்புவியிலிருந்து அடியோடு ஒழித்திடும் பணியிலும் மார்க்ஸிஸ்டுகள் மற்றும் கிருத்துவர்கள் இடையே நெருங்கிய கூட்டுறவைக் கியூபா புரட்சியின் தலைவர் பிடெல் காஸ்ட்ரோ வெளிப்படையாகச் செயல்படுத்தினார். மிக முக்கியமான கேள்விகள் குறித்து (கிருஸ்துவ மதம் மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) இரண்டிற்கும் இடையேயுள்ள பொதுவான பார்வைகளை அவர் வற்புறுத்தினார்.

உண்மையில் இறை நம்பிக்கையாளர்கள் பலரும் கியூபா, சீனா மற்றும் வியத்நாம் புரட்சிகளில் பங்கேற்றுள்ளனர். மேலும் தொடர்ந்து அவர்கள் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்பில் பங்களிப்புச் செய்து வருகின்றனர்.

மதத்தின் பங்கு / இந்தியாவில் கருத்தியல் தத்துவம்

கம்யூனிஸ்ட்களில் பலரும் பலநேரம் வகுப்புவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை மதத்திற்கு எதிரானதாகக் கலந்து குழம்பும் தவறினை இழைத்து விடுகிறார்கள். அந்த இரண்டும் வேறு வேறு. மதநம்பிக்கையாளர்களில் அபரிமிதமான எண்ணிக்கையினர் வகுப்பு வாதத்திற்கு எதிரானவர்கள், மதசார்பற்றவர்கள். விடுதலை இயக்கத்தின் மறுக்கமுடியாத தன்னேரில்லா தலைவரான மகாத்மா காந்தியே ஓர் இந்து மத நம்பிக்கையாளரே. காந்தியின் ‘ராம்’, ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தின் இராமரிலிருந்து முற்றிலும் வேறானவர். காந்திஜி இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமையை ஆதரித்துப் பிரச்சாரம் செய்ததால் அவர் தீவிர இந்துமத வெறியர்களான போலி மதவாதிகளால் கொல்லப்பட்டார். மதவாதத் தாக்குதல் நடத்துபவர்கள் மற்றும் மதத்தைச் சிதைப்பவர்களிடமிருந்து மதஉரிமையைப் பாதுகாப்பவர்களாக உண்மையில் கம்யூனிஸ்ட்கள் திகழ்கிறார்கள். மதம் மக்களின் அடிப்படை உரிமை. வகுப்புவாதக் கருத்தியல் தத்துவம்தான் உண்மையில் மதத்திற்கு எதிரானது. 

இந்தியாவின் சமய மற்றும் தத்துவப் போக்குகள் வரலாற்றில் பலபோழ்து முற்போக்கான பங்காற்றியுள்ளன. உதாரணத்திற்குச் சார்வாகம் / லோகாயதம், சாங்கியம், நியாய வைசேடிகம் முதலானவை தத்துவச் சிந்தனை மரபில் ஆழங்கால்பட்டு வளமான வித்தியாசமான போக்குகளை வழங்கியுள்ளன. ஆரம்பகால இயற்கை விஞ்ஞான பழக்கவழக்கத்தில் பிறந்த சாதாரணமக்களின் ஆயுர் வேதத்தைச் சமூகம் வெறுத்து ஒதுக்கியது. மாபெரும் வரலாற்று அறிஞரான தேவிபிரசாத் சாட்டோபாத்யாயா தனது தீர்க்கமான செல்வாக்குமிக்க ஆய்வுப் படைப்பில் ஏன் எதற்காக இவ்வாறு செய்யப்பட்டது என்பதை விரிவாக விளக்கியிருக்கிறார். ஆயுர் வேதம் என்பது மருத்துவ மதிப்பு மிக்க தாவரங்கள் (வேர், தழை, தண்டு, பட்டை) மற்றும் உயிரினங்களைத் தேடிச் சேகரிப்பதில் ஈடுபடுவதாகும்; (சாதாரணமக்கள் காடுகளில் தேடித் திரியும்) இச்செயலை ஆளும் வர்க்கமும் சுரண்டும் மேல்சாதியினரும் வெறுத்து நோக்கினர். (உதாரணத்திற்குத் தமிழகத்தில் நாவிதர்களே மருத்துவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவர்களின் பலபெயர்களில் மருத்துவர் / வைத்தியர் என்பதும் ஒன்று. இருப்பினும் சாதியப் படிநிலையில் அவர்களைக் கீழே வைத்துள்ளது சமூகம் என்பதைக் குறிப்பிடலாம். –மொழிபெயர்ப்பாளர் இணைத்தது)

வரலாற்றில் பக்தி மற்றும் சுஃபி இயக்கங்கள் பெரும்பங்காற்றியுள்ளன என்பதை வகுப்புவாதப் பழமைவாதம் அங்கீகரிக்க மறுத்தது. இவ்வியக்கங்கள் சாதி மற்றும் வகுப்புப் பாகுபாடுகளை எதிர்த்தன; மேலும் கடவுளுக்கு முன் அனைத்து மனிதர்களும் சமம் என்று காட்டியது. கபீர், துக்காராம், சைத்தன்யா, மத்வாச்சாரியர், குருநானக், ஞானதேவர், நிஜாமுதின் சிஷ்டி, ரஹீம், ஜெயதேவர் முதலானவர்கள் (மக்களை/சமூகத்தை) ஒன்றுபடுத்தும் இவ்வியக்கங்களின் மாபெரும் ஞானத் தலைவர்கள் ஆவர். சமயநம்பிக்கை உடைய அவர்கள் முற்போக்கானவர்களாகவும் மனிதாபிமானிகளாகவும் இருந்தனர். அவர்கள் இன்றைய சங்பரிவார் வகுப்புவாதிகளால் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள்.

பழமைவாதம், மாயாவாதம் (மிஸ்ட்டிஸம்) மற்றும் மேல்சாதி ஆதிக்கத்தைச் சமூக மற்றும் சமய சீர்திருத்தப் போராட்டங்கள் எதிர்த்தன. ஜோதிபா பூலே, ராஜாராம் மோகன்ராய், சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் அவர்போன்றோர் அறிவுஒளி கருத்துக்களைப் பரப்பினர். 

நமது விடுதலை இயக்கத்தின்போதுகூட மதம், முக்கியமாக காலனிய எதிர்ப்பு மற்றும் வகுப்புவாத எதிர்ப்பு எனும் முற்போக்கான பங்காற்றியது. பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் மக்களை வகுப்புவாத மதவாதம் காட்டிப் பிளவுபடுத்த முயன்றனர். இதனைச் சமயத்தைச் சார்ந்த ஆரோக்கியமான நற்கருத்துடையோர் எதிர்த்தனர். தலைமறைவு புரட்சிகர இயக்கத்தின் ஒரு பிரிவு சமயக் கருத்துகள் மற்றும் பழக்கவழக்கத்தினால் உற்சாகம் பெற்றது.  பிள்ளையார், காளி, சிவா மற்றும்  பிற கடவுள் வழிபாடுகளுக்கு வகுப்புவாத விளக்கங்கள் வெகுகாலத்திற்குப் பிறகுதான் தரப்பட்டது. சமூக மற்றும் சமய சீர்திருத்த இயக்கங்கள் மக்களைப் பழமைவாதத்திலிருந்து போதுமான அளவு மீட்பதில் முக்கியமான பங்கு வகித்தன. 

மார்க்சியத் தத்துவம் மற்றும்

 பொருள்முதல்வாத உலகப் பார்வை

மார்க்சியத்தின் மூன்று கூறுகளில் ஒன்று தத்துவார்த்தப் பொருள்முதல்வாதம்; ஏனைய இரண்டும் அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் விஞ்ஞான சோஷலிசம். மதத்தைக் கைவிட்டு இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்தை ஏற்பது கட்சி உறுப்பினர் ஆவதற்கான முன்நிபந்தனை அல்ல. (அப்படிக் கட்சியில் சேர்ந்த) கட்சி அணியினருக்கும் உறுப்பினர்களுக்கும் இயக்கவியல், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத் தத்துவம் மற்றும் முறைகளில் பயிற்சி அளிக்க மார்க்சியம் முயற்சி செய்யும். உலகில் நிலவும் வியப்பான நம்பிக்கைகளின் ஆணிவேரை --மூல காரணத்தை-- சுட்டிக்காட்டி, கட்சி உறுப்பினர்களின் விஞ்ஞானப் பார்வை மற்றும் மனோபாவத்தை வளர்த்திட மார்க்சியம் முயலும்.

இதன் பொருள் ஒருவரின் மதம் மற்றும் மத நம்பிக்கைகளைக் கட்சி தாக்கும் என்பதல்ல. மக்களின் சமூக, பொருளாதார விடுதலைக்காகக் கட்சி பணியாற்றுவதே தவிர அவர்களின் சமயத்தை அவர்களிடமிருந்து பறிப்பதற்காக அல்ல. மக்கள் மற்றும் தனிநபர்களின் ஜனநாயக மத உரிமைகளைக் காத்திடும்போது கட்சி அவர்களின் தனிப்பட்ட கருத்துகளில் தலையிடுவதில்லை. அதே நேரம் மதத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி வலதுசாரி சக்திகள் மக்களைத் தவறாக வழிநடத்துவது குறித்துக் கட்சி சுட்டிக் காட்டும். நியாயமான சமய நம்பிக்கை மற்றும் பழமைவாதம் சமயத்தை நியாயமற்றமுறையில் பயன்படுத்து இரண்டும் வேறு வேறானவை. உண்மையான மத நம்பிக்கை மதிக்கப்பட வேண்டும்; மாறாக மதத்தை வியாபார விற்பனைப் பொருளாக்குவதும் தவறாகப் பயன்படுத்துவதும் எதிர்க்கப்பட வேண்டும். 

எந்த வகையிலும் மத உணர்வுகள் (காயப்படுத்தி) மீறப்படலாகாது. விஞ்ஞான மனோபாவம் மற்றும் பார்வைகளை ஏற்படுத்துவதற்கான போராட்டம் ஒரு நீண்டகாலப் போராட்டமாகும். ஓர் அரசியல் கட்சி என்றவகையில் நம்முடைய போராட்டம் சமயத்திற்கு எதிரானதல்ல. சுரண்டும் சமூக பொருளாதார அமைப்பிற்கு எதிரானவர்கள் நாம். ஒருவன் அல்லது ஒருத்திக்குச் சமய நம்பிக்கை இருந்தாலும், அவர் கட்சியின் திட்டம், கொள்கைகள் மற்றும் அமைப்பு விதிகளை ஏற்று நடைமுறையில் அமல்படுத்துவாரெனில், அவர் கட்சி உறுப்பினர் ஆகலாம்.  கட்சியின் எந்த ஆவணத்திலும் ஒருவர் சமயத்தைக் கைவிட வேண்டுமென முன்நிபந்தனை விதிக்கப்படவில்லை. இது குறித்து எந்தக் குழப்பமும் இருக்கத் தேவையில்லை. 

மக்கள்திரள் நம்பிக்கை வைத்துள்ள எந்த மதத்தையும் அவர்கள் பின்பற்றுவதற்கான  ஜனநாயக உரிமைகளை இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல, அவர்களது சமய உரிமைகள் மீதான எந்தத் தாக்குதலையும் எதிர்க்கும். ஜனநாயகம் மற்றும் சோஷலிசத்திற்கான நமது போராட்டத்தில் இது பிரிக்க முடியாத பகுதியாகும். மக்களின் மத உரிமைகள் மீது தாக்குதல் தொடுப்பது பிற்போக்கு வலதுசாரி சக்திகள்; அதேநேரம் உரிமைகளைப் பாகாக்க நிற்பது கம்யூனிஸ்ட்கள்.

இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் திட்டம் மற்றும் கட்சியின் அரசியலமைப்பு சட்ட விதிகள் காணும் எதிர்காலச் சோஷலிச இந்தியாவில் சமய சுதந்திரம் மற்றும் பிற சுதந்திரங்கள் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படும்.  

--தமிழில்: நீலகண்டன், கடலூர்

மேதினி போற்றும் மேதினம் ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை --

 மேதினி போற்றும் மேதினம் ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை --

மே நாள், செங்கொடி மற்றும் 21ம் நூற்றாண்டு

--அனில் ரஜீம்வாலே

நன்றி: நியூஏஜ் (ஏப்ரல் 25 –மே1)

1832 ஜூன் மாதம் தங்கள் கோரிக்கைகளுக்காகக் கிளர்ச்சி செய்த பாரீஸ் தொழிலாளர்கள் போலீஸ் தடுப்பு அரணுக்குள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டபோது, (கிருஷ்ண பகவான் சிறைச்சாலையில் பிறந்தது போல), அங்கேயே அப்போது செங்கொடி பிறந்தது. செங்கொடி ஆர்வத்தைத் தூண்டக் கூடிய வரலாறு உடையது; அதன் தலைமையிலும் ஊக்கத்தினாலும் தொழிலாளர்களின் 8 மணி நேர வேலை போன்ற கோரிக்கைகள் இறுதியில் 1886 மேதின நிகழ்வுகளை வந்தடைந்தது.

பிரெஞ்ச் புரட்சியும் செங்கொடியும் 

செந்நிறம் பிரெஞ்ச் புரட்சியோடும் அன்றைய காலத்தில் நிலவிய நிலஉடைமைச் சமூக முறைகளோடும் ஆழமான தொடர்புடையது. உண்மையில் செங்கொடி அபாயம் அல்லது எச்சரிப்பதற்கான அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.  மக்களை எச்சரிக்க அல்லது அறிவிப்புச் செய்ய மன்னர் நகரம் முழுவதும்  சிவப்பு நிற சிறு கொடிகளை நட்டார். பிற்காலத்தில் புரட்சியின் அடையாளமான செந்நிறம் அப்போது அப்படி இல்லை. 1789 பிரெஞ்ச் புரட்சிக்குப் பின்னர் 1789 அக்டோபர் 21ம் நாள் இராணுவச் சட்டத்தை அறிவிக்கச் செங்கொடிகள் நடப்பட்டன; அந்த நடைமுறையே பிறகு எங்கெல்லாம் சட்டத்தைப் பிரயோகிக்க வேண்டுமோ அங்கெல்லாம் மக்களுக்கான அடையாளமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். இதனைச் செய்ய பாரீசின் டவுன் ஹால் முக்கிய சன்னலில் ஒரு செங்கொடி ஏற்றப்பட்டு அனைத்து வீதிகள் மற்றும் சதுக்கங்களிலும் நாட்டினர். சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ‘இறையாண்மையுள்ள மக்களின் இராணுவச் சட்டம்’ என்று பொறிக்கப்பட்ட செங்கொடியின் கீழ் கிளர்ச்சியாளர்கள் அணிவகுத்து வந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. 1793ல் மக்கள் பரவலாகச் சிவப்பு நிறத் தொப்பிகளை அணிந்தனர், இது குறித்து புகழ்பெற்ற இராபஸ்பியர் (Robespierre) என்பாரின் “மூவண்ணத்திற்கெதிராகச் சிகப்பு தொப்பிகள்” என்ற விவாதத்திற்குரிய கூற்றும் உண்டு. முற்போக்கான குடியரசுவாதிகள் (ரிபப்ளிகன்ஸ்) செங்கொடியை ஒரு அடையாளமாக ஒப்புக்கொண்டனர். பிரெஞ்ச் புரட்சியின்போது ’சான்ஸ்-க்லோட்ஸ்’ முன்னணியில் இருந்தனர்; அவர்கள், இன்னும் ஒரு வர்க்கமாக உருவாகாத, தொளதொளப்பான இயல்புகளோடான உழைக்கும் பெருந்திரள் மக்கள் – அமைப்பு ரீதியாகத் திரட்டப்பட்ட ஆலைத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தைவிட அதில்  அதிகம் கைவினைஞர்கள் இருந்தனர். (சான்ஸ்-க்லோட்ஸ் ‘sansculottes’ என்ற சொல் கப்பலில் சுமை ஏற்றும் தொழிலாளர்கள் போன்று பட்டையான கோடுகள் உள்ள நீண்ட கால்சட்டை அணிந்தவர்கள் என்று நேரடிப் பொருள்படும், அதாவது தாழ்ந்த வர்க்கத்தினர் –அவர்கள் பிரெஞ்ச் புரட்சிக்குப் பெரும் ஆதரவாக இருந்தனர்) 

சிகப்பு குருக்கள்கள் (‘Red priests’)

பிரெஞ்ச் புரட்சியின்போது பாரம்பரியமான மதக் குருக்கள்களிடமிருந்து முரண்பட்ட, தங்கள் சொற்களிலும் செயல்களிலும் நவீன முற்போக்கு எண்ணமுடைய, மதக் குருக்கள் சிகப்புப் பூசாரிகள் என அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தத்துவ மற்றும் சமூகத் தளங்கள் இரண்டிலும், ஒரு சீரான தொடர்ச்சி இல்லாவிடினும், போராடினர். அவர்கள் போராடிய காலம், இருண்மை பிற்போக்கு பழக்க வழக்கங்கள் நிறைந்த நடைமுறைகளிலிருந்து விடுதலையடைய விரும்பிய மத்திய காலம்.

சிகப்புக் குருக்கள்மார்களின் புரட்சிகர நடவடிக்கைகள் தொடர்ச்சியாக --பிரெஞ்ச் புரட்சியின் முத்திரையான‘ --  நேரடி ஜனநாயத்தை நோக்கி நடந்தது. பெட்டிட் ஜீன், ஜாக்கஸ் ரௌஸ், டோலிவர், க்ரோய்சி மற்றும் பிறர் ரெட் ப்ரீட்ஸ்கள் ஆவர். 

பிரான்சில் தொழிலாளர்களின் செங்கொடி

பிரான்சில் 1830ல் நடந்த புரட்சி தொழிலாளர்கள் நடத்திய முதலாவது பெருந்திரள் நடவடிக்கையாகும்; அதில் அன்றைய இணைந்த நிலப்பிரபுத்துவ -- முதலாளித்துவ அரசியல் ஆட்சி அதிகாரம் தூக்கி எறியப்பட்டது. அது முதலாளித்துவம் ஆட்சிக்கு வரச் செய்தது. ஆகஸ்ட் ப்ளாங்கி அதன் முன்னணி தலைவராவார்.  இவ்வாறு முந்தைய சான்ஸ்-க்லோட்ஸ் மரபுரிமையைப் பாட்டாளிகள் முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள். பிரான்சின் இரண்டாவது பெரிய நகரான லியான்ஸில் தொழிலாளர்கள் 1831 நவம்பரில் நடத்திய கிளர்ச்சி பிரான்ஸ் நாட்டைக் குலுக்கியது. 30ஆயிரம் நெசவாளர்களும் 70ஆயிரம் பிற தொழிலாளர்களும் நகரின் அனைத்து ஐந்து வாயில்களையும் மறித்து அடைத்துவிட்டனர். வரலாற்றில் முதலாளித்துவத்திற்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே முதலாவது ஆயுதம் தாங்கிய மோதல் 1831 நவம்பர் 21ல் நடைபெற்றது. அடுத்த நாள் தொழிலாளர்கள், ‘பணியாற்றி வாழ்வது அல்லது போராடி மடிவது’ என்ற வாசகம் பொறித்த கறுப்புப் பதாகையை ஏற்றினர். இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு தொழிலாளர்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் நகரம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால் அரசியல் ரீதியில் அவர்களால் மேற்கொண்டு செல்ல இயலவில்லை – ஆனால் இங்கிலாந்தில் பின்னர் சாசன இயக்கத்தினர் அதனைச் சாதித்தனர். 1834 ஏப்ரல் 9ம் நாள் லியான்ஸில் இரண்டாவது எழுச்சி வெடிக்க கிளர்ச்சியாளர்கள் ‘குடியரசு அல்லது சாவு’ என்று பொறிக்கப்பட்ட சிகப்புப் பதாகையை உயர்த்தினர். 

1832, ஜூன் 25ம் நாள் பாரீஸ் தொழிலாளர்கள் லூயிஸ் பிலிப் ஆட்சியை எதிர்த்து கிளர்ந்தெழ அவர்கள் தடுக்கப்பட்டபோது செங்கொடியை உயர்த்தினர். 

இங்கிலாந்தில் சாசன இயக்கம்

பிரெஞ்ச் இயக்கம் பலபோழ்து ஆயுத மோதலான ஒன்றாக இருந்தபோது, தெளிவான அரசியல் நோக்கங்களோடு, வலிமையான அமைதியான பெருந்திரள் தொழிலாளர் போராட்ட  அலைகள் 1830–40களில் இங்கிலாந்தை அடித்துச் சென்றது. 1834 இறுதியில் தொழிற்சங்களின் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டத் தேசிய மகா அமைப்பு (கிராண்டு நேஷனல் கன்சாலிடேட் டிரேடு யூனியன்) 50 லட்சம் உறுப்பினர்களோடு அமைக்கப்பட்டது; 1836ல் லண்டன் உழைக்கும் ஆண்கள் கூட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது; மேலும் ஜனநாயக அஸோசியேஷன் மற்றும் மாபெரும் வடக்கு யூனியன் செயல்படத் தொடங்கின. இவையனைத்தும் ஒன்றிணைந்து சில பத்து லட்சங்களில் தொழிலாளர்கள் திரண்டனர். முதலாவது சாசன இயக்க மாநாடு (சார்ட்டிஸ்ட் கன்வென்ஷன்) 1839 பிப்ரவரியில் நடந்தது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முதலாவது பெருந்திரள் அரசியல் அமைப்பு தேசிய சாசன அஸோசியேஷன் ஆகும். அப்போது நிலவிய நிர்வாக முறைமையை எதிர்த்து 1842ல் தொழிலாளர்கள் கிளர்ச்சி செய்ய வெளிப்படையாக வீதியில் இறங்கியபோதும், அந்த கிளர்ச்சிப் போராட்டங்கள் அமைதியாக நடத்தப்பட்டன. 

சாசன இயக்கம் இரண்டு முக்கியமான அரசியல் கோரிக்கைகளை எழுப்பியது: ஒன்று, அனைத்துத் தொழிலாளர்களுக்கும் நாடு தழுவிய பொதுவான வாக்குரிமை; இரண்டு, பத்து மணி நேர வேலை நாள். தேசிய அளவில் மனுஅளித்தல் (நேஷனல் பெட்டிஷன்) இரண்டாவது மாநாட்டில் பாராளுமன்றத்தில் சமர்பிக்க 33 லட்சம் கையெழுத்துகள் திரட்டப்பட்டன. முதன் முறை பத்து லட்சத்திற்கும் மேல் கையெழுத்துகள் மட்டுமே பெறப்பட்டன. பொது வேலைநிறுத்தங்கள், பேரணிகள், மனு அளித்தல் மற்றும் பாராளுமன்றம் நோக்கிப் பேரணி எனப் போராட்ட இயக்கங்கள் இங்கிலாந்து முழுவதும் அலையலையாய் நடந்தன. இங்கிலாந்தைக் குலுக்கிய    பாராளுமன்றத்தை நோக்கிப் பேரணி அதன் உச்சத்தை 1842ல் அடைந்தது. முதலாளித்துவ ஆட்சி முறைமையை எதிர்த்து முதலாவது முக்கியமான கிளர்ச்சி, வாக்குரிமை கோரிய பாட்டாளிகளின் அமைதியான இயக்கமாகும்.

10 மணி வேலைநாள் சட்டபூர்வமான வழிமுறைகள் மூலம் 1847ல் நிலைநாட்டப்பட்டது.

ஜெர்மன் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மாபெரும் தேர்தல் வெற்றிகள் 

ஜெர்மனியின் சமூக ஜனநாயகக் கட்சி (எஸ்டிபி) தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முதலாவது அரசியல் கட்சியாகும். 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும் இருபதின் தொடக்கத்திலும் அக்கட்சியின் வென்ற வாக்குகள் மற்றும் வெற்றி பெற்ற பிரதிநிதிகள் எண்ணிக்கையையும் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்து வந்தது. 1878 முதல் 1890 வரை கட்சி தடைசெய்யப்பட்டாலும் அந்நடவடிக்கையால் கட்சியைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. ஒருமுறை நான்கில் ஒருபங்கும், ஏன் மற்றுமொரு முறை மூன்றில் ஒரு பங்கு வாக்குகளைப் பாராளுமன்றத்தில் பெற்றது. 107க்கும் அதிகமான தினசரி செய்திப் பத்திரிக்கைகளை அக்கட்சி பதிப்பித்து வெளியிட்டது. சோஷலிசம் நோக்கி முன்னேறுவதற்கு வாக்குப் பெட்டி தேர்தல் முறையை அது பயன்படுத்தியதை மார்க்சும் பின்னர் ஏங்கெல்சும் வெகுவாக மதிப்பிட்டு புகழ்ந்துரைத்தனர். ஏங்கெல்ஸ் இன்னுமொரு படி மேலே சென்று அந்த வாக்காளர்கள் மற்றும் அவர்களது ஆதரவாளர்களைச் சர்வதேசிய தொழிலாளர்கள் இயக்கத்தின் முன்னணிக் காவல் படை என்றழைத்தார்.

அமெரிக்காவில் போராட்டங்கள்

1791ல் பிளடெல்பியாவில் தச்சுத் தொழிலாளர்கள் 10 மணி வேலைநாள் கோரி வேலைநிறுத்தமும், 1835ல் அங்கே அனைத்துத் தொழிலாளர்களும் வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். அப்போது அவர்கள் உயர்த்திப் பிடித்த பதாகையில் “6 மணியிலிருந்து 6 மணி, இரண்டு மணி நேர உணவு இடைவேளையுடன் 10 மணி நேர வேலை’‘ என்று பொறித்திருந்தனர். 1836ல் எட்டு மணி நேரக் கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டது; போஸ்ட்டன் கப்பல் தச்சுத் தொழிலாளர்கள் அதனை 1842லேயே வென்று சாதித்தனர். 1864ல் சிக்காகோ தொழிலாளர்கள் எட்டு மணிநேரக் கோரிக்கையை மையமானதாக வைத்தனர். 

அமெரிக்காவில் பத்து மணிநேர வேலை நாள் சட்டம் 1847ல் நியூ ஹேம்ஸ்பியரில்  முதன் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டது. 1829 தேர்தல்களில் தொழிலாளர்கள் 28 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றார்கள், ஸ்கிட்மோர் என்பவர் நன்கறிந்த தலைவராக எழுந்தார். 1873ல் ஒர்க்கிங்மென் பார்ட்டி இல்லினாய்சிலும், வட அமெரிக்காவின் சமூக ஜனநாயகத் தொழிலாளர் கட்சி 1874லிலும் உருவாயின. தொழிலாளர்களின் ஆர்டர் ஆஃப் நைட்ஸ் என்ற தொழிற்சங்கம் 1869ல் அமைக்கப்பட்டது. 1870களில் முக்கியமாக எட்டு மணி வேலைநாள் கோரி வேலைநிறுத்தங்கள் பல நடைபெற்றன. அமெரிக்கா மற்றும் கனடாவின் தொழில் மற்றும் தொழிலாளர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பிலிருந்து ‘தொழிலாளர்களின் அமெரிக்கக் கூட்டமைப்பு’ (AFL) 1881ல் உருவானது. 

ஒர்க்கிங்மென் பார்ட்டி, ஜனாதிபதி ஜான்சனைச் சந்தித்து 8மணி வேலைநாள் கோரிக்கையை வற்புறுத்தியது. ஜனாதிபதி உலிசெஸ் கிராண்ட் 1869 மே 19ம் நாள் எட்டு மணி வேலைநாள் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார். மெக்கானிக்குகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் போன்ற பெடரல் ஊழியர்களுக்கு அமெரிக்க காங்கிரஸ் 1868 ஜூன் 25ம் நாள் எட்டுமணிநேர சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. ஆனால் அதனை அமல்படுத்த பெருந்திரள் தொழிலாளர் இயக்கங்கள் நடத்த வேண்டியிருந்தது.  

1870களில் எட்டு மணி நேர வேலைநாள் மையமான கோரிக்கையானது. நியூயார்க் நகரத்தின் ஒரு லட்சம் ஊழியர்கள் வேலைநிறுத்தம் செய்து 1872ல் எட்டுமணி நாள் கோரிக்கையை வென்றனர். அல்பர்ட் பார்சன்ஸ் 1878ல் ‘சிக்காகோ 8 மணி லீக்’ அமைப்பின் செயலாளர் ஆனார். ‘தேசிய எட்டுமணி நேர கமிட்டி’ ஒன்று 1880ல் செயல்படத் தொடங்கியது.  

ஒன்று திரட்டப்பட்ட தொழில்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்களின் சம்மேளனம் ( பின்னர் இந்த அமைப்பு AFL எனப்படும் அமெரிக்கன் பெடரேஷன் ஆஃப் லேபர் என்றானது) 1884லில் ஒரு கருத்தரங்க மாநாட்டில் 1886ம் ஆண்டு மே மாதம் முதல் தேதியை ‘8மணி நேர வேலை நாள்’ என அனுசரிப்பது என முடிவு செய்தது. நைட்ஸ் ஆஃப் லேபர் (the Knights of Labor, உழைப்பின் வீரர்கள் என்று பொருள்படும்) அமைப்பின் உள்ளூர் கிளைகள் அக்கோரிக்கையை ஆதரித்தது.  அமெரிக்க நாடு முழுவதும் 1886 மே 1ம் தேதி வேலைநிறுத்தம் நடத்த தொழிற்சங்கங்கள் விடுத்த அழைப்பு வரலாறு காணாத பிரம்மாண்ட வெற்றி அடைந்தது. (நைட்ஸ் ஆஃப் லேபர் அமைப்பின்) ஆல்பர்ட் பார்சன்ஸ், அவருடைய மனைவி லூசி பார்சன்ஸ் மற்றும் அவர்களின் இரண்டு குழந்தைகள் 80 ஆயிரம் தொழிலாளர்களுக்குத் தலைமை தாங்கி சிக்காகோ, மிச்சிகன் அவின்யு வீதிகளில் மே 1ம் தேதி பேரணி நடத்தினர். அடுத்து வந்த நாட்களில் அமெரிக்கா முழுவதும் பல லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் இறங்கினர். “எங்கள் படைகளை அறைகூவி அழைக்கிறோம், கப்பல் தளங்கள், கடைகள், ஆலைகளிலிருந்து… அழைக்கிறோம்” என்ற ஜெஜி பால்சார்டின் “எட்டு மணிநேர பாடல்” பின்னே தேசம் ஒன்று திரண்டது.

‘ஒர்க்கர்ஸ் நியூஸ்பேப்பர்’ இதழின் ஆசிரியர் ஆகஸ்ட் ஸ்பைஸ், சிக்காகோ மேக் கார்மிக் ஆலையின் தொழிலாளர்களிடையே மே 3ம் நாள் சொற்பொழிவாற்றினார். வேலைநிறுத்தத்திற்கு எதிரான ஆலையின் கருங்காலிகள் காரணமாக பதற்றம் நிலவியது. போலீஸ் துப்பாக்கியிலிருந்து சீறிய தோட்டாக்கள் நான்கு தொழிலாளர்களைக் கொன்றன. மே 4ம் நாள் ஹே மார்க்கெட் சதுக்கத்தில் கூட்டத்தின் இறுதியில் குண்டு ஒன்று வெடித்தது; அது போதாதா, தலைவர்கள் மீது பொய் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தி போலீஸ் கைது செய்வதற்கும், தூக்கு தண்டனை விதிக்க நீதிபதிகளுக்கும் ஒரு சாக்குப் போக்கு கிடைத்தது.

எட்டு தலைவர்களைத் தூக்கிலிட தண்டனை : பார்சன்ஸ், ஸ்பைஸ், ஏங்கல், ஃபிஷ்சர், ஃபீல்டன், ஸ்ச்வாப், லிங் மற்றும் ஆஸ்கர் நீபி. முதல் நான்கு பேரும் 1887 நவம்பர் 11ல் தூக்கிலிடப்பட்டனர். இல்லினாய்ஸ் கவர்னர் ஜான் பி ஆல்ட்கெல்டு, நடந்த விசாரணை முழுவதும் தவறானது, ஜோடிக்கப்பட்டது என்பதை வெளிப்படுத்தினார்; மீதம் உள்ள கைதிகளை விடுவித்து, “மனநோய், திணிக்கப்பட்ட ஜூரிகள் மற்றும் ஒருதலைச் சார்பான நீதிபதி” காரணமாகப் பலியானவர்களே தூக்கிலிடப்பட்ட அந்த மனிதர்கள் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். 

“எட்டு மணி நேர உழைப்பு, எட்டு மணிநேர மன மகிழ்வு மற்றும் எட்டு மணி நேர ஓய்வு” என்பதைப் புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிபுணரும் சோஷலிஸ்ட்டுமான இராபர்ட் ஓவன் முதன் முதலான வடிவமைத்தார். 

1888 டிசம்பரில் ஏஎஃப்எல் சங்கம் தொழிலாளர்கள் 8 மணி நேரத்திற்கு மேல் வேலை செய்யக் கூடாது என்று முடிவெடுத்தது. 1889ல் இரண்டாவது சர்வதேச அகிலம் 1890ம் ஆண்டு தொடங்கி ஆண்டு தோறும் மே 1ம் தேதியைச் சர்வதேசத் தொழிலாளர் தினமாக அனுசரிக்க முடிவு செய்தது.  

மேதினமும் செங்கொடியும்

நாம் மேலே கண்டதுபோல செங்கொடியின் வரலாறு 1886ம் ஆண்டிற்கும் வெகு காலத்திற்கு முன்பே பழைமையானது; அந்த ஆண்டில் அனைவரும் அறியும் வகையில் பொதுவானதாக ஆனது. உண்மையில் பாரம்பரியமாக ‘உழைப்போர் தினம்’ அமெரிக்காவில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் செப்டம்பர் மாதம் கொண்டாடப்பட்டு வந்தது. வணிகச் சுழற்சி உள்ளிட்ட சில காரணங்களால் 1884ல் அது மே மாதத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. வழக்கமாக உழைப்போர் தினம் கொண்டாட்டமான விழா தருணமாகும்; அப்போது சிகப்பு ரிப்பன்கள், பேனர்கள், கொடிகள், தோரணங்களோடு குடும்பம் குடும்பமாக வெளியே வந்து கொண்டாடுவது வழக்கம். 1840கள் தொடங்கியே சிகப்பு பேனர்கள் பயன்படுத்துவது தொடங்கிவிட்டது. 1886ல் நிகழ்ந்த மேதின நிகழ்வுகள் அதனை உலகம் முழுவதும் பரவச் செய்தது. 

இந்தியாவில் முதன்முதலாக மே தினக் கொண்டாட்டம் 1923ல் சென்னையில் சிந்தனைச் சிற்பி சிங்காரவேலர் தலைமையில் நடந்தது. 1925ல் கராச்சியிலும், 1927ல் பாம்பே மற்றும் 1928ல் பிற இடங்களிலும் விழா நடந்ததாகச் செய்திக் குறிப்புகள் உள்ளன. சென்னையில் செங்கொடிகள் ஏற்றப்பட்டன.

21ம் நூற்றாண்டில் பாட்டாளி வர்க்கம்

1886 மேதினத்திலிருந்து ஒரு முழு வரலாற்று சகாப்தம் கடந்து விட்டது, மேலும் முதலாளித்துவம், சோஷலிசம் மற்றும் தொழிலாளி வர்க்கத்திலும் பெரும் மாற்றம் நடந்துள்ளது. புதிய சமுதாயம் படைப்பதற்குப் போராடும் ஒரு வர்க்கமாகச் சர்வதேசிய தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கம் வரலாற்றில் தடம் பதித்துள்ளது. தொழிலாளர் தினம் அல்லது மேதினம் ஒரு சர்வதேசிய விழாவாகியுள்ளது.

தாவிப் பாய்ச்சலில் விஞ்ஞான, தொழில்நுட்ப மற்றும் தகவல் தொலைத் தொடர்பு புரட்சி நடைபெற்றுவரும் காலத்தை நாம் கடந்து வருகிறோம்; இப்புரட்சி தொழில்புரட்சியைவிட  உயர் மட்டத்திலும் ஆழத்திலும் நடைபெறுவதாகும். தகவல் தொலைத்தொடர்பு மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்களில்  அடிப்படையான மாறுதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. எனவே நாம் ஆலைத்தொழில் சகாப்தக் காலத்தில் உருவாக்கிய பல கோட்பாடுகளை மாற்ற வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது.  

தொழில்நுட்பவியல் மற்றும் கருவிகளின் இயல்பின் அடிப்படையில் வர்க்கங்கள் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பு முக்கியமாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இன்றைய நாளில் சமூக விழா நிகழ்வுகள் கணினி, எலெக்ட்ரானிக் இணையவழியில் நடைபெறும் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. சேவைகள் மற்றும் தகவல் வலைப்பின்னல் அடிப்படையில் நகரமயமாதல் புதிய அம்சங்களாகச் சேர்ந்து கொள்கிறது. 

விஞ்ஞானத் தொழில் நுட்பப் புரட்சி (STR), நமது சமூகத்தின் சேர்மானக் கட்டமைப்பையே மாற்றி வருகிறது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கட்டமைப்பே (காம்போசிஷன்) தீவிரமான மாறுதல்களுக்கு உள்ளாகி வருகிறது. அதன் வீச்சு அகலமாகிப் பரவலாகும்போது தகவல் பிரிவு, சேவைப் பிரிவு ஊழியர்கள், பொறியாளர்கள், கணினி நிரலர்கள் (ப்ரோகிராமர்ஸ்), மேலாண்மையாளர்கள், கணினி கன்ட்ரோலர்கள் முதலானவர்களையும் தொழிலாளர்களாக உள்ளடக்குகிறது. நடுத்தர வர்க்கம் தொழிலாளி – ஊழியர் போன்ற குணாம்சங்களைத் தழுவுகிறது. 

சமூகம், உற்பத்தியிலிருந்து சேவை மற்றும் தகவல் தொடர்பு நோக்கி அடிப்படையில் மாறிச் செல்கிறது என்று 1970களில் டேனியல் பெல் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். டோஃப்ளர், போஸ்டர், ரீச்ட்டா, ரிஃப்கின் முதலான பல அறிஞர்கள், உருவாகி முகிழ்த்து வரும் பல (மாறுதல்) அம்சங்களைக் குறிப்பிட்டுச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர். 

தொழிலாளர் வர்க்கத்தில் ஏற்பட்ட அடிப்படையான மாற்றம்: உற்பத்தியிலிருந்து சேவைப் பிரிவுக்கு மாறியது; அதாவது, உற்பத்தியில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள் விகிதாச்சாரம் வீழ்ச்சியடையும்போது சேவைப் பிரிவுகளில் அதிகரிக்கிறது. தொழிலாளர் கட்டமைப்பில் பொருள் உற்பத்தியில் ஈடுபடாத தொழிலாளர்கள் 70 சதவீதத்திற்கும் மேல் உள்ளனர். பல நூறு கிலோ மீட்டர்களுக்கு இந்தியாவில் நூற்பு மற்றும் நெசவு இணைந்த ஆலைகளைக் காண்பது அரிது. (நூற்பு ஆலை தனி, நெசவு ஆலை தனி); பிரம்மாண்டமான பழைய பாணியில் அமைந்த தொழில் மையங்கள் இருந்த இடங்களில் சேவை, எலெக்ட்ரானிக்ஸ், தொலைத் தொடர்பு, தகவல் பரிமாற்றம் முதலிய புதிய மையங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. 

புதிய தொழிலாளர்கள் எழுப்பும் முழக்கங்கள், கோரிக்கைகள், (போராட்டத்) தந்திர உத்திகள் அனைத்தும் வித்தியாசமானவை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. புதிய வரலாற்று, அரசியல் மாற்றங்கள் லத்தின் அமெரிக்கா, இந்தியா, பிரான்ஸ், ஐரோப்பா முதலான நாடுகளில் நிகழ்ந்து வருகின்றன. எதிரே கண்ணில் காணும் காட்சியிலிருந்து பழைய பாணி ஆலைத் தொழிலாளர்கள் மெல்ல மறைந்து அருகி வரும்போது, அந்த இடங்களில் புதிய தொழிலாளர்கள் பதிலியாக அமர்த்தப்படுகின்றனர். 

ஒரு நாளின் பணி நேரம் எவ்வளவு என்ற கேள்வி மிகவும் சிக்கலானதாக மாறியுள்ளது. இந்தியா உட்பட சில வலதுசாரி ஆட்சியாளர்களின் தாக்குதல் பணி நேரத்தை நீட்டிப்பதிலும் தொழிலாளர்கள் உரிமைகளை இழக்கச் செய்வதிலும் கொண்டுபோய் நிறுத்தியிருக்கிறது. மேலும் ‘பணி’த் தன்மையிலும் (‘work’) மாற்றங்கள் நிகழ்வதால், கூட்டாக உழைக்கும் பணி நேரத்தை நிர்ணயிப்பதையும் அடையாளம் காண்பதையும் கடினமாக்கி உள்ளது. 

21ம் நூற்றாண்டின் இத்தகைய புதிய கேள்விகளுக்கு விடை கண்டு தொழிலாளி வர்க்கம் தீர்வு காண வேண்டும்.

அனைவருக்கும் மேதின புரட்சி தோழமை வாழ்த்துகள்!    

--தமிழில் : நீலகண்டன், 

NFTE தொலைத் தொடர்பு சங்கம், கடலூர்

21ம் நூற்றாண்டில் லெனினிய உத்தியின் பொருத்தப்பாடு

 

21ம் நூற்றாண்டில் லெனினிய உத்தியின் பொருத்தப்பாடு

--அனில் ரஜீம்வாலே

நியூஏஜ் (ஏப்ரல் 18 –24)

ஏகாதிபத்தியத்தின் புதிய வளர்ச்சி நிலையைக் கண்டறிந்ததன் மூலம் 20ம் நூற்றாண்டில் புரட்சியின் உத்தியை மறுதகவமைப்புச் செய்தவர் லெனின். (ஏகாதிபத்தியத்திற்கு முந்தைய தொழில் புரட்சி கால) ஆலைமுதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி நிலையிலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபடும் ஏகாதிபத்தியத்தின் ஐந்து புதிய அம்சங்களை அவர் அடையாளப்படுத்தினார். லெனின் தனது புகழ்பெற்ற “ஏகாதிபத்தியம், முதலாளித்துவத்தின் உச்சபட்ச வளர்ச்சிநிலை”என்ற நூலில் ஏகாதிபத்தியத்தை ஒரு புதிய சமூகப்பொருளாதார வடிவஅமைப்பாகிறது என குணாம்சப்படுத்தினார். 

லெனினியப் பரிசீலனையில் நிதிமூலதனம் என்பது மையமாகும்; அது, தொழிற்சாலை முதலீடு மற்றும் வங்கி முதலீடு இரண்டும் இணைந்த புதிய வகையான முதலீடாகும். இந்த இரண்டு பிரிவுகளிலும் உள்ள முதலீடு ஏகபோகமாகத் திரள்வதன் காரணமாக இந்த இணைப்புத் தவிர்க்க முடியாததாகி இம்மாற்றம் நிகழ்கிறது. 

20ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வங்கி மற்றும் நிதிப் பிரிவு ஏகபோகமாகக் குவித்து மையப்படுத்தப்பட்டதால், உற்பத்தித்துறை உட்பட குணாம்ச ரீதியில் ஒரு புதிய உயர் மட்டத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. (இந்த இணைப்பின் காரணமாக உருவான) நிதிமூலம் உடனடியாக உற்பத்தித் துறையிலிருந்தும், உற்பத்தித் துறையில் முதலீடு செய்வதிலிருந்தும் விலகிக் கொள்ளும் எனக் கருதுவது பிழையானதாகும். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகும் மிகப்பெரும் அளவில் உற்பத்தியில் அதிக அளவு முதலீடு செய்யப்பட்டதை 1960கள் மற்றும் 70களில் உலகம் முழுவதும் நாம் பார்க்க முடியும். 

ஜனநாயகப் புரட்சி -- லெனினிய உத்தி

ஜனநாயகப் புரட்சி குறித்த லெனினுடைய கோட்பாடு வெறும் ஆசை, விருப்பம் அன்று; மாறாக ஏகபோக மூலதனத்தின் குவிப்பு மற்றும் மையப்படுத்தல் காரணமாக பாதிக்கப்படும் அனைத்துச் சமூக சக்திகளையும் ஒன்றிணைக்க வேண்டியதன் தேவை காரணமாக எழுந்தது. இது ஜனநாயக மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதற்கான விஞ்ஞான முறையாகும். ஜனநாயகம் என்பதன் பொருள், பெருந்திரள் மக்கள் மற்றும் வர்க்கங்கள் பங்கேற்பதும், அதனோடுகூட ஜனநாயக உரிமைகள் மற்றும் ஜனநாயக அமைப்புகள் சார்ந்தது. இதைத்தான் நாம் கற்றுணரவேண்டும். ஏகபோகம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியம் உலக ஜனநாயக மற்றும் புரட்சிகர நிகழ்முறைக்கு எதிரான பெரும் தடைகள் என லெனின் அடையாளப்படுத்தினார். இந்தப் பகுப்பாய்வில் பெறப்படும் இயல்பான மறுதலை ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு முன்னணி எனும் முக்கியமான உத்தியாகும்.

லெனின்தான் முதன்முறையாக ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, பூர்ஷ்வா ஜனநாயகப் புரட்சியின் விரிவான நுட்ப விபரங்களை வகுத்தளித்தார் –அதுதான், குறுகிய (தன்னல) வட்டமான ஆகக்கூடுதல் ஏகபோக மூலதனக்குவிப்பை ஒதுக்கி அழித்தொழிக்க வல்லது. பரந்ததொரு முன்னணியே அதற்கான விடை. இப்புரட்சி, ஜனநாயக வழிமுறைகள் மற்றும் பாராளுமன்ற வடிவங்களைப் பயன்படுத்துதலையும், அவற்றை வலிமைப் படுத்துதலையும் உள்ளடக்கியது. தீவிர வலதுசாரி மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிராகப் போராடுவதும் பூர்ஷ்வா ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்து வலிமைப்படுத்த வேண்டியதும் இக்கடமையைத் தொடர்ந்து ஆற்ற வேண்டிய பணிகளாகும். லெனின் பாராளுமன்ற அமைப்புக்களின் முக்கியத்துவத்தை, குறிப்பாக மேற்கத்திய அமைப்புக்களை, பெரிதும் வலியுறுத்தினார். 

2015ல் ஏற்கப்பட்ட இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் திட்டம் குறித்த ஆவணத்தில் ஜனநாயகப் புரட்சிக் கோட்பாட்டை முன்னெடுத்துச் சென்று பின்வருமாறு தெளிவாகக் குறிப்பிட்டது: “இந்த ஜனநாயகப் புரட்சி நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு மற்றும் ஏகாதிபத்திய, ஏகபோக எதிர்ப்பு குணாம்சம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.” (பத்தி 9.1)

உற்பத்தி எதிர் நிதிமூலதனம் : முற்றும் முரண்பாடுகள் 

20ம் நூற்றாண்டின் கடைசி சில பத்தாண்டுகள் மற்றும் 21ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஏகாதிபத்திய உலகில் ஒரு புது போக்கு எழுந்தது. முன்பு எப்போதும் நிகழ்ந்திராத வகையில் முதலீடு நிதிமூலதனமானது மட்டுமல்ல, ஏகபோகமாக்கப்பட்ட மூலதனம் மற்றும் நிதி மூலதனம் இரண்டும் உற்பத்தித் துறையிலிருந்து விலகி யூகப் பங்குச் சந்தையில் ஈடுபடும் அணுகுமுறை வளர்ந்தது. 

செல்வம் வேகமாக வளரும்போதே பற்றாக்குறையும், உற்பத்திக்கான அபரிமிதமான முதலீடும் வளர்ந்தது. தன்னையும் நவீன சமூகத்தையும் எது தாங்கிப் பிடித்ததோ அதே உற்பத்தி வாய்ப்புச் சாத்தியப்பாடுகளிலிருந்து இன்று ஏகாதிபத்தியம் பெருமளவில் விலகத் தொடங்கியுள்ளது. முதலாளித்துவம் இதுவரை முக்கியமாக தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும்தான் சுரண்டியது. 20ம் நூற்றாண்டின் முதன் முறையாக, குறிப்பாக 21ம் நூற்றாண்டில் நிதிமூலம், பெரிய, சிறிய மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்முனைவோர்களுக்கு (முதலாளிகளுக்கு) எதிராக அதிக அளவில் செல்வது மட்டுமல்ல அவர்களை உச்சபட்ச அளவில் சுரண்டவும் செய்கிறது. 

உற்பத்தி மற்றும் நிதிமூலதனத்தின் இடையேயான வரலாற்றுபூர்வ பிளவே சமகால முதலாளித்துவத்தின் குணம்சமாகிறது; அப்பிளவே சமகால ஏகாதிபத்தியத்தின் மையமான நெருக்கடியாகவும் இருப்பதுடன் சமுதாயத்தின் ஜனநாயக திட்ட மாற்றங்களுக்கான புதிய அடித்தளங்களையும் உண்டாக்குகிறது. வரம் கொடுத்தவன் தலையிலே கை வைப்பது போல நிதி மூலதனத்தை உண்டாக்கிய அதே உற்பத்தி முறைகளுக்கு (mode of production) எதிராக நிதிமூலதனம் செல்கிறது. (மார்க்ஸியத்தில் உற்பத்தி முறை என்பது உற்பத்தியில் செயல்படும் உற்பத்திச் சக்திகள், உற்பத்திச் சாதனங்கள், உற்பத்தி உறவு அனைத்தும் சேர்ந்ததைக் குறிக்கும்)

மறுபுறம், உற்பத்திக்கு நேர்ந்துள்ள அபாயம் குறித்துச்  சமூதாயத்தின் பிற பகுதியின் கவலை அதிகரிக்கிறது. நிதிசாராத, சமுதாயத்தின் இந்தப் பகுதியினரின் (கவலையை) பாதுகாப்பை உள்ளடக்கியதே நவீன ஜனநாயகப் புரட்சியின் சாரமாகும்.  

கார்ப்பரேட் சேமிப்பு (அதாவது லாபம்) மற்றும் கார்ப்பரேட் முதலீடுகளுக்கு இடையே இடைவெளி அதிகரிக்கிறது. ஒரே நேரத்தில் மிதமிஞ்சிய நிலையும் பற்றாக்குறையும் இருக்க முடியுமா? ஆனால் அறிஞர்கள் அபரிமிதமான மூலதனமும் (அதேநேரத்தில்) மூலதனப் பற்றாக்குறையும் இருப்பது குறித்துப் பேசுகிறார்கள்; காரணம் முதலீடு செய்யும் போக்கில் வீழ்ச்சி. ஒட்டுமொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி எனப்படும் ஜிடிபியைச் சார்ந்து செயல்படும் கார்ப்பரேட் முதலீடுகள் உலகம் முழுவதும் 1990களிலிருந்து சரிந்து வருகிறது. (முதலீடுகளுக்கு மாறாக) பங்குகளை (equity buy-backs) வாங்குவது, முதலீட்டாளர்களுக்குப் பட்டுவாடா செய்வது, வாடகை தரும் சொத்துகள், நிதிசார்ந்த சொத்துக்களைக் குவிப்பது போன்ற போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. ஒட்டுண்ணி கார்ப்பரேட் மயம் வளர்கிறது.

1990களிலிருந்து மூலதனம் 41 சதம் வளர்ந்துள்ளது, உபரி மதிப்பு விகிதம் 7சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது; ஆனால் லாப விகிதம் 20 சதவீதம் வீழ்ச்சி அடைந்துள்ளது. இது லாபத்தில் வீழ்ச்சி என்று பொருள்படாது, லாப விகிதத்தில் மட்டுமே வீழ்ச்சி. இந்த லாப விகித வீழ்ச்சியை முறியடித்து வெல்ல உற்பத்திச் செலவு யூகத்தின் மூலம்  முயல்கிறார்கள்.

இன்று மூலதனம் ரியல் எஸ்டேட், பங்கு மார்க்கெட்டில் ஈடுபடுத்தப்பட்டு வாடகை ஈட்டும் சொத்துகளில் லாபம் தேடுகிறது. மைக்கேல் ராபர்ட்ஸ் கூற்றுப்படி அந்தக் கால முதலாளித்துவம் ஆலைகளைக் கட்டி லாபம் ஈட்டியது; ஆனால் புதிய முதலாளித்துவம் பயர் (FIRE) செக்டாரில் அதாவது நிதி, இன்ஷுரன்ஸ், ரியல் எஸ்டேட்டில் மையம் கொண்டிருக்கிறது. அடமானங்கள், ஹெட்ஜ் பண்டு, நிகர்நிலை முதலீடுகள் அதன் முக்கியமான பாகங்களாகிறது. சேமிப்புக்களை மறுசுழற்சி செய்து ரியல் எஸ்டேட்டுகள் மற்றும் பங்கு விலைகள் ஆக்குவதால் புதிய செல்வாதாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுவதில்லை.  ஐபிஎம் நிறுவனத்தில் நடந்தது போல கார்ப்பரேஷன்கள் தங்களது வருமானத்தைத் தங்கள் சொந்த பங்குகளை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகின்றன.

ஆலைத் தொழில் சார்ந்த முதலாளித்துவத்தின் கீழ் கூலி உழைப்பின் மூலம் உபரி மதிப்பு உண்டாக்கப்பட்டது. இன்று கூலி உழைப்பும் ஆலை முதலாளிகளும்கூட நிதி மூலதனத்தால் சுரண்டப்படுகின்றனர் – இது புதிய வகை ஜனநாயகப் புரட்சியை அவசியமாக்குகிறது.

ஜனநாயக சக்திகளின் கூட்டமைப்பிற்கான விரிவான களம் உருவாகிறது என்பதையே பின்வரும் கேந்திரமான முழக்கம் அடிக்கோடிட்டு வலியுறுத்துகிறது: (“அவர்கள் வெகு சிலர், நாம் மிகப் பலர் :) “99 சதவீதம் ஒரு சதவீதத்திற்கு எதிராக”

பெருங்கோடீஸ்வரர்கள் பெருக்கம்

உற்பத்தி மூலதனம் நிதிமூலதனம் இரண்டையும் முன்பு எப்போதுமில்லாதபடி அணி பிரித்து நிறுத்தியிருக்கிறது, உலகின் கொரோனா தொற்று நெருக்கடி. உலகப் பொருளாதாரம் நெருக்கடி ஆழத்தில் நழுவி விழும்போது நிதிமூலதன பகாஸ்வரர்கள் முன்பு எப்போதுமில்லாதபடி செல்வத்தை, முக்கியமாக யூக வணிகத்தின் மூலம், குவிக்கிறார்கள். ஹூரன் (Hurun) அறிக்கையின்படி, கொரோனா குழப்பத்திற்கு மத்தியிலும் கடந்த பத்தாண்டுகளில் 2020ம் ஆண்டு மிகப் பெரிய செல்வக் குவிப்பைக் கண்டுள்ளது. அந்த ஆண்டில் ஒவ்வொரு வாரமும் நூறு கோடி டாலர் கோடீஸ்வரர்கள் பட்டியலில் புதிதாக எட்டு பேர் சேர்கிறார்கள்.  முன்பு ஒரே ஆண்டில் இத்தனை செல்வம் உலகில் உண்டாக்கப்பட்டதில்லை. அதேபோல அமைதி காலத்தில் இத்தனை குழப்பங்கள் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டதுமில்லை.

உலக அளவில் புதிதாக 412பேர் சேர, தற்போது பில்லியனர்கள் (நூறு கோடி டாலர் சொத்துடையவர்கள்) உலகில் 3228 பேர் உள்ளனர். 

உலகில் மிகப் பெரிய முதன்மை பணக்காரர் எலோன் மஸ்க் (Elon Musk) 197 பில்லியன் டாலர் சொத்துடனும், அடுத்து ஜெஃப் பெஜாஸ் 189 பில்லியன் டாலர், அடுத்தடுத்து பில்கேட்சும் ஜுக்கர் பெர்க்கும். உலகின் ‘பாட்டிலில் அடைக்கப்பட்ட தண்ணீர் மன்னன்’ எனப் புகழப்படும் ஜோங்க் ஷன்ஷான் (Zhong Shanshan), முதன் முறையாக ஒரு சீனர், 85 பில்லியன் டாலர் சொத்து மதிப்புடன் உலகின் முதல் 10 இடங்களில் இடம் பெற்றுள்ளார். 

இந்தியக் கோடீஸ்வரர்கள்

சென்ற 2020ம் ஆண்டில், உலக பில்லியன் (நூறு கோடி) டாலர் பட்டியலில் இந்தியாவைச் சேர்ந்த 40 புதிய மகா கோடீஸ்வரர்கள் இணைந்துள்ளனர். தற்போது இந்திய பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்த 209 பில்லியனர்களில் 177 பேர் இந்தியாவில் வசிப்பவர்கள் ஆவர்.

அம்பானியின் சொத்து 24 சதவீதம் ஊதிப் பெருகி 83 பில்லியன் டாலர் ஆகி, உலகின் 8வது நபராகப் பட்டியலில் உள்ளார். 

சீனாவில் 256 புதிய பெருங்கோடீஸ்வரர்கள் இணைய அந்நாட்டில் உலகிலேயே 1056 ‘ஊரறிந்த’ கோடீஸ்வரர்கள் உள்ளனர்; அந்த எண்ணிக்கை அமெரிக்கா, இந்தியா மற்றும் ஜெர்மனி மூன்று நாடுகளின் மொத்த எண்ணிக்கையைவிட அதிகம். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவின் 160 புதிய பில்லியனர்கள் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட சீனாவில் 490 புதிய பெருங் கோடீஸ்வரர்கள் உருவாகி உள்ளனர். 

ஏன் மற்றும் எப்படி இது நிகழ்கிறது? 

உற்பத்தித் துறை முதலீட்டிலிருந்து மூலதனம் மறையும்போது இவ்வளவு சொத்து சிலரது கைகளில் மட்டும் அதிகரித்துக் குவிக்கப்படுவது எப்படிச் சாத்தியமாகிறது?  ஒரு காரணம், முதலீடு நிதிமூலதனமாக்கப்படுவது விரைவுபடுத்தப்படுவதாலும் மற்றும் யூகப் பங்குச் சந்தை (ஸ்டாக் மார்க்கெட்) அதிவிரைவாக வளர்ச்சியடைவதாலும் நிகழ்கிறது. இதனோடு பணமதிப்பிழப்பு, ஜிஎஸ்டி, ஊரடங்கு தொடர்பான தவறான கையாலுதல் போன்ற அரசே முன்னின்று நடத்தும் நடவடிக்கைகள் மூலம் பணத்தையும் முதலீட்டையும் யூக வணிகத்தில் ஆற்றுப்படுத்துவதும் சேர்ந்து கொள்கிறது. சாதாரண பொது மக்கள் தங்கள் சேமிப்பைக் கார்ப்பரேட்டுகளிடம் இழந்தார்கள்; அதேபோல சிறு குறு நடுத்தர தொழில் முனைவோர் பிரிவினர் மற்றும் சிறு கடைக்காரர்களும் இழந்தனர்.  

பங்குச் சந்தை மதிப்பீடு அல்லது நிதிசார்ந்த சொத்துக்களின் மதிப்பு உயர்வு – அதாவது, கம்பெனிகளின் ஷேர்கள் தாறுமாறாக அதிகரிப்பது, மிகப் பெருமளவிலான யூக வணிகத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. நாஷ்டாக் நிறுவனத்தின் மதிப்பு 2020ல் 42 சதவீதம் அதிகரிக்க சென்ஷான் (சீன) நிறுவனம் 40 சதவீதமும் ஜப்பானின் நிக்காய் 22.9 சதவீதமும் அதிகரித்துள்ளது. 

இந்த ஆண்டின் மார்ச் 2ல் பிஎஸ்இ சென்செக்ஸ் புள்ளிகள் 50 ஆயிரம் மார்க்கைக் கடந்து, ஷேர்களுக்கு மிகப் பெரிய லாபத்தைத் தந்துள்ளது. பல்வேறு மிகப் பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் இணைப்பு நடவடிக்கைகள் வேகமெடுத்துள்ளது.

21ம் நூற்றாண்டின் இன்றைய வளர்ச்சிப் போக்குகள் நடுத்தர வர்க்கங்கள், கடைக்காரர்கள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், சிறு குறு நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்கள், உற்பத்தி முதலீட்டாளர்கள் உள்ளிட்ட நிதிமூலதன எதிர்ப்பு சக்திகள் பரந்த அளவில் ஒன்றுபடுவதற்கான தேவையை வலியுறுத்தி அழைப்பு விடுக்கிறது. சேவைத் துறை மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பப் பிரிவு நிதி மூலதனத்தின் கொடுமையான பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டும். அப்படி விடுவிக்கப்பட்டால் மட்டுமே சமுதாயத்தில் உண்மையான ஜனநாயகப்படுத்தலும் ஜனநாயக அமைப்புகளும் மலரும். தகவல் தொழில்நுட்பம் இன்றைய சமூகத்தைச் செலுத்துவதால் அது ஜனநாயக நிகழ்முறையோடு ஒத்திசைவாக ஒன்றிணைய வேண்டும். 

ஊரடங்கைப் பயன்படுத்தி சிறு மற்றும் நடுத்தர ஆலைகளும் விவசாயமும் அழித்தொழிக்கப் படுகிறது. சிறுவணிக நிறுவனங்கள் அப்படியே பூட்டப்பட்டு, ஆலைகள் மூடப்பட்டதால் லட்சக் கணக்கான தொழிலாளர்கள் மற்றும் ஊழியர்கள் வெகுசாதாரணமாக வீதிகளில் வீசப்பட்டனர். சாதாரண தொழிலாளர்கள் போலவே நடுததர வர்க்க ஊழியர்களும் தொழில் முனைவோரும் அதே விதியைச் சந்தித்தனர். கடைகள் வியாபார நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டு கிடக்கின்றன. 

உற்பத்தித் தரப்பில் ஒரு பக்கம் இப்படி (நெருக்கடியில்) நடக்கும்போது, நிதி மூலதனம் மறு தரப்பில் பொங்கி செழிக்கிறது.  இதுவே நவீன கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படையான முரண்பாடு. (சாதாரணமாகத் தொழிலகங்களின் முதலாளிகள் லாபம் அதிகரிக்கும்போது, அங்கே பணியாற்றும் ஊழியர்கள் வாழ்வும் ஓரளவு நெருக்கடியின்றி செழிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். எனவேதான் தொழில்கள் வளர வேண்டும் என விரும்புகிறோம். ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழ்)

இந்த நிலைமை இதற்கு முன் நிகழாததும் புதியதான நிகழ்வுப் போக்கும் ஆகும். இதனை எதிர்கொள்ள நாம் லெனினின் கோட்பாடுகளை மேலும் வளர்ச்சி பெறச் செய்து மேலெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். 

--தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்

தோழர் குப்தா நூற்றாண்டு தொடக்கம் -- ஏப்ரல் 8, 2021

 

தோழர் குப்தா –

ஒன்றுபடுத்தல்,

இணைந்து போராடல்,

தீர்வு காணல்

இவற்றின் அடையாளச் சின்னம்,

உயர்தனி நாயகன்

தோழர் குப்தா ---தொலைத்தொடர்பு தொழிற்சங்க இயக்க வரலாற்றின் தந்தை–--அவரது நெடிதுயர் வடிவத்தை உருவகப்படுத்துவதின் வாயிலாக ‘தொழிற்சங்க வாழ்வின் குறைவிலா பண்பின் சகாப்தம்’  ஒன்றை நம் வாழ்வின் கண் எதிரே தரிசிக்கும் பேறு பெற்றோம் நாம்.

            இருபத்திநான்கே வயதில், தலைநிமிர்ந்து, தொழிற்சங்க இயக்கப் பெருவாழ்வில் அடியெடுத்து வைத்தவர் அவர். தபால் தந்தித் தொழிலாளர்களைத் திரட்டுவது ஒன்றிணைப்பது என்ற புனிதப் பணிக்காகத் தோழர் டாங்கே மற்றும் தோழர் தாதா கோஷ் அவர்களின் சார்பில் அனுப்பப்பட்ட வாராது வந்த மாமணி.

            திரு ராம்லால் திருமதி சோனா தேவி இணையருக்கு ஏப்ரல் 8-ம் தேதி 1922ம் ஆண்டு இரண்டு சகோதரிகள் மற்றும் ஐந்து சகோதரர்களுடன் பெரிய குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ஓம் பிரகாஷ் குப்தா. தொடக்கக் கல்வியை (Karnal) கர்னலிலும், உயர்நிலைக் கல்வியை முல்தான் மற்றும் லாகூரில் பெற்றார். லாகூரில் பயிலும் போது திரு ஐ.கே. குஜரால் (நமது முன்னாள் பிரதமர்) குப்தாவின் சீனியர். 1942 ஆண்டு காலத்தில் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத் தொடர்பில் இருந்தார் என்றும் தலைமறைவு குழுக்களை அமைத்தார் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டு இராணுவத் தலைமையக அரசுப் பணியிலிருந்து வேலைநீக்கம் செய்யப்பட்டார்.

            அவரது வாழ்வின் பிற்கால சாதனையோடு வேலைநீக்கத்தை இணைத்துப் பார்த்தால் ஒரு அபூர்வமான வரலாற்று முரண்நகை ஒன்றை அவதானிக்கலாம். ஓய்வூதியப்பலன் ஏதுமின்றி பிரிட்டீஷ் அரசாங்கத்தால் வேலைநீக்கம் செய்யப்பட்ட குப்தாதான் சுதந்திர இந்திய அரசாங்கத்தோடு வாதாடிப் போராடி அரசுப் பென்ஷனை நமக்கு பாதுகாத்து கையளித்தார், அதுமட்டுமா வேலைநீக்கம் செய்யப்பட்ட BSNL தொழிலாளிக்கும் அரசுப் பென்ஷனைப் பெற வகைசெய்தார்.

            அரசியல் கைதிகளுக்காக ஜாலியன் வாலாபாக்கில் நடத்தப்பட்ட சிறப்புப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றுமாறு தோழர் குப்தாவை அழைத்தவர் வேறுயாருமல்ல, தோழர் சுர்ஜீத்தான். (பின்னாளில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளரானார் தோழர் சுர்ஜீத்).  அந்தப் பள்ளி நடைபெற பலரிடமும் நன்கொடை பெற்று நிதி திரட்டித் தந்தார் குப்தா.  தனது முதுகலைப் படிப்பைத் தொடர மீண்டும் கல்லூரியில் சேர்ந்தார்.

            தற்போது பாக்கிஸ்தானுடன் இணைந்த பகுதியிலிருந்து வந்தவரான தோழியர் ஜனக், நமது சங்கத்தின் டெல்லி கிளைச் செயலாளராக இருந்தார். 1949 வேலைநிறுத்தத்தில் குப்தா 14 மாத காலம் சிறையிலிருந்தபோது தோழியர் ஜனக் அவர்களும் கைது செய்யப்பட்டார். அவர்களுக்கிடையே அரும்பிய நட்பு திருமணத்தில் மலர்ந்தது. ஆனால் துவக்கத்தில் ஜனக்கின் தாயார் அவர்கள் திருமணத்தை எதிர்த்தார். அதற்குக் காரணம் தோழர் குப்தா தொழில்முறை தொழிற்சங்வாதியாக இருந்தார் என்பதே.

            தொழிற்சங்க இயக்கத்தில் தோழர் குப்தா முதலில் துவக்கியது UPTW இணைப்பு முன்மொழிவுத் தீர்மானம்தான்.  இணைப்பு என்பது அவரைப் பொறுத்தவரை எப்போதும் ஒரு சாதாரண இயந்திரகதியான யுக்தியாக இருந்ததில்லை.  முடியாதவொன்றில்லை, எதையும் சாதித்து முடிக்க முடியும் என்ற உயரிய தொலைநோக்குப் பார்வை கொண்டவர். ஒற்றுமை என்பதை ஒரு ஆத்மசுத்தியோடு உறுதியான லட்சியமாகக் கொண்டு அதனை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தினார்.

            மார்க்ஸிய ஞானம், காந்திய சிந்தனைத் தெளிவு நன்கு உடையவர் என்றபோதும், தனது அறிவுப் பெருமிதத்தை வெளிக்காட்டாதவர் மட்டுமல்ல, அப்படியொருத் தோற்றமளிப்பதையும் தவிர்க்க விரும்புபவர் தோழர் குப்தா. ஆனால் அன்றாடத் தொழிற்சங்கப் பிரச்சனைகளில் மார்க்ஸிய அறிவை காந்திய வழிமுறையில் பயன்படுத்த முயல்வார்.  தொழிலாளர்களை இயக்கங்களில் பெருமளவில் திரட்டிடவும், பிரச்சனைத் தீர்வில் அரசுகளை வழிக்குக் கொண்டு வருவதிலும் அவர் அதிகம் பயன்படுத்திய புகழ்மிக்க ஆயுதங்கள் உண்ணாவிரதமும் ஒத்துழையாமையுமே!

            அடிமட்ட மக்களுக்காகப் போராடி அவர்கள் வாழ்வை உயர்த்தி மேல்நிலைப்படுத்துவது என்பதைக் கொள்கையாகக் கொண்டவர்.  அந்தக் கொள்கையில் விடாப்பிடியாக இருந்து வெற்றிபெற்ற தருணம்தான் ஒருலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட காசுவல் கூலித் தொழிலாளர்களை நிரந்தரப்படுத்தியது மட்டுமல்ல அவர்களை இலாக்காவின் படிநிலைகளில்  TM / TTA என உயரச் செய்ததுமாகும்.

            அவர் செயல்பாட்டின் அடிப்படை ஆதார சுருதி ’பாகுபாடு காட்டாதே’ என்ற உறுதிப்பாடே.  விடுமுறை நாட்கள், மருத்துவம் முதலிய சலுகைகள் மற்றும் வார ஓய்வுநாள் பிரச்சனைகளில் மூன்றாம் பிரிவு நான்காம் பிரிவு ஊழியர்களுக்கிடையே பாரபட்சம் நீக்கிச் சமநிலையைக் கொண்டு வந்தது.

            அவரது சொற்பொழிவு பாணி ஆடம்பரமற்றது, அலங்காரமான அடுக்குமொழிச் சொற்கள், குழப்பும், பயமுறுத்தும் டாம்பீக வெற்றுச் சொற்கள் ஏதுமில்லாத எளிமையான மக்கள் பேச்சு பாணி ஆகும்.  ஊழியர் நலன்களுக்குச் சம்பந்தமில்லாத எந்தச் சொற்களையும் அவரது நா உதிர்த்ததில்லை, விவாதித்ததில்லை.

            மாநாடு தொழிற்சங்கக் கூட்டங்களில் பேசும்போது குப்தா இரண்டு முரண்பட்ட எதிரும் புதிருமான மேற்கோள்களைக் கையாள்வார்.  ஒன்று மகாபாரதம், இன்னொன்று மாசேதுங்கின் சிகப்புப் புத்தகம்.

            NFPTE மற்றும் அதன் ஒன்பது சங்கங்களின் செயல்பாடுகளில் குப்தா கடைபிடித்தது தோழர் லெனின் அவர்களின் சுயநிர்ணய உரிமை கொள்கை.

            மார்ஸிய விஞ்ஞானம் உற்பத்தி சக்திகளின் மறுமலர்ச்சியை புத்தாக்கத்தைக் கூறும். அந்த மார்க்ஸிய ஞானமே குப்தா முன்வைத்த கேடர் சீரமைப்பின் அடிநாதம் —ஜீவ சுரம்.  பிரச்சனைத் தீர்வுகளில் அவர் மிகச் சிறந்த விவாத மேன்மைமிக்கவராகவும், விடாப்பிடியான போராளியாகவும் தொடர்ந்து திகழ்ந்தார்.

            இயக்கத்தின் அமைப்புக் கோட்பாடுகளில் அவர் கடைபிடித்தவை செவ்வியல் உதாரணமாகத் திகழக் கூடியவையும் மனிதநேயம் மிக்கதுமாகும்.  அது அப்படித்தான் இருக்க முடியும், ஏனெனில், செவ்வியல்கள் எல்லாம் அடிப்படையில் மனிதநேயம் மிக்கவைதாமே!

            அவர் நம் அனைவருக்கும் போதித்தார், கற்றுத் தந்தார்: “பெரும்பான்மைக்குப் பெரும்பான்மை என்ற (அதிகார) போதை இருக்கலாகாது; அதே போழ்து, சிறுபான்மைக்கு நிராகரிக்கும் உரிமை இருக்க முடியாது”  ஒத்த கருத்துள்ள சிலர் சேர்ந்து தமக்குள்ள உரிமையைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று, தலைமையைக் காட்டிக் கொடுக்க முனைந்தால் --– பிறகு, தலைமைக்கும் அமைப்பை, அமைப்பின் முடிவுகளைப் பாதுகாக்கும் உரிமை நிச்சயம் இருக்க முடியும் என உறுதியாக நம்பியவர் குப்தா.

            1982 டெலிகாம் இதழில் தோழர் குப்தா இப்படி எழுதினார்: ”ஒற்றுமையைக் கட்ட வேண்டுமென்றால், அப்போது சுயகட்டுப்பாடும், அமைதியும் காக்க வேண்டியதும் முக்கியம்.  முதலில் மற்றவர்களின் கருத்தை மதிக்க நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் தடுமாற்றங்களை –-பலவீனங்களை-- வெல்வதற்கு அவருக்கு நாம் உதவ வேண்டுமே அன்றி, அந்தத் தடுமாற்றங்களை -– பலவீனங்களையே-- நாம் துஷ்பிரயோகம் செய்தால் ஒற்றுமையைக் கொண்டு வருவதென்பது மேலும் மேலும் சிரமமானதாகிவிடும்”

            தன்னுடைய வாழ்நாளெல்லாம் NFTE அமைப்பை அனைத்துக் கருத்தோட்டங்களும் கொண்ட பரந்துபட்ட அமைப்பாகக் கட்டிக் காப்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தார். NFTE  அமைப்பின் மீது அரசியல் சாயம் ஆகக் கூடுதலாகக் கவிந்து விடுவதைத் தவிர்ப்பதில் கவனமாக இருந்தார்.

            அவர் எப்போதும் அனைவரின் நலன் விரும்புவராகவும், அனைவரோடும் பகிர்பவராகவும், பண்பின் பான்மை மிக்கவராகவும் இருந்தார்.  டெல்லியில் குப்தா வீடு ஒன்று வாங்கிக் கொள்ள அவரது தந்தை அவருக்கு ஒரு தொகையைக் கொடுத்தார்…  ஆனால் அவரோ அந்தப் பணத்தில் உறுப்பினர்களின் பங்களிப்போடு நமது சங்கத்திற்கென ஒரு கட்டிடம் – தாதா கோஷ் பவன் – வாங்கினார். 

            தோழர்களோடு பழகுவதில் தோழர் குப்தாவுக்கெனத் தனித்துவமான ஒரு பாங்கு உண்டு. பழமையான தோழமைத் தருணங்களைப் பசுமையாகப் புத்தகத்தில் மூடி வைத்த மயிலிறகாய்ப் போற்றி நெகிழும் நெஞ்சினர் நம் குப்தா. தோழர்கள்  K.இராமமூர்த்தி, K.G. போஸ், மோனி போஸ் மற்றும் ஜெகன் இல்லங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் வருகை தருவதைத் தவறவிட்டதில்லை.  குப்தா குறித்து ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நினைவை ஒரு நெகிழ்வான தருணத்தை அசை போட ஆயிரம் இருக்கும்.  அதில் ஒன்று,

தோழர் ஜெகன் வேலைநீக்கம் செய்யப்பட்டபோது ஜெகனின் பொருளாதார சிரமங்களைச் சிறிதே குறைக்க தோழர் குப்தா அவருக்கு அனுப்பிய ஒரு பத்து ரூபாய் தாள் இன்றும் மதிப்பு மிக்கதாய் விளங்குகிறது.                               

     2013-ம் ஆண்டு  ஜனவரி 6ம் நாள் நமக்காகச் சிந்திப்பதை நிறுத்தி அவர் மறைந்தாலும் என்றும் நம்மோடு வாழும் தோழர் குப்தா நினைவைப் போற்றுவோம்! 

2021ம் ஆண்டு இந்த ஏப்ரல் 8ல் தொடங்கும்

     தோழர் ஓம் பிரகாஷ் குப்தா நூற்றாண்டு விழாவை

ஆண்டு முழுதும் கொண்டாடி அவரது சிந்தனைகளை அசைபோட்டு

ஓபிஜி புகழ் பாடுவோம் !

(முன்பு வெளியான தோழர் பட்டாபி எழுதிய

ஆங்கிலக் கட்டுரையின் தமிழாக்கம் -- நீலகண்டன்

வெளியீடு: கடலூர் மாவட்டச் சங்கம் )