‘நவி’ பிள்ளையின் நோபல் செய்தி

 

–சி ஆதிகேசவன்

2026 அக்டோபர் 10 அன்று நார்வே நோபல் கமிட்டி இந்தியத் தமிழ் வம்சாவளியில் வந்த 85 வயதான தென்னாப்பிரிக்க நீதிபதி, நவநீதம் “நவி” பிள்ளைக்கு அமைதிக்கான நோபல் சமாதான விருதை வழங்கியது. (நவநீதம் அவரது முழு பெயர்; அன்புடன் ‘நவி என்றழைப்பர்). விரிவான உலகளாவிய சட்ட ஒழுங்கை முன்னெடுத்துச் செல்வதிலும்; போர்க் குற்றங்கள், மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் இனப்படுகொலைகள் மீது வழக்கு விசாரணை தொடரப்படுவதை உறுதி செய்வதிலும், அவர் காட்டிய அசாதாரணமான துணிச்சலையும் நேர்மையும் சுட்டிக்காட்டி, சர்வதேசச் சட்டத்தின் மூலம் சமாதானத்தை மேம்படுத்த வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை நோபல் கமிட்டி அங்கீகரித்தது.

விருது வழங்கப்படும் செய்தி பிள்ளைக்குக் கிடைத்தபோது அவர், வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற ஜெர்மனியின் நூரெம்பெர்க் நீதியின் அரண்மனை கருத்தரங்கம் ஒன்றில் கலந்து கொண்டிருந்தார்; அரண்மனையின் அதே

நீதிமன்ற அறையில்தான் 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நவீனக் குற்றவியல் பொறுப்பேற்புச் சர்வதேசச் சட்டமுறையின்படி விசாரணைகள் தொடங்கின. அந்தத் தருணம் அடையாளபூர்வமானது. அவர் தனது சுருக்கமான ஏற்புரையில் சர்வதேசக் குற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் (குற்றத்தில் ஈடுபட்டவர்களுக்குத்) தண்டனையின்மை நிலவுவதைத் தடுக்கும் பணியில் ஈடுபடும் சர்வதேச நீதியைப் பயில்பவர்கள் மற்றும் அதை ஆதரிப்பவர்களுக்கு இந்த விருதை அர்ப்பணித்தார்.

சர்வதேசச் சட்டம் மற்றும் மனித உரிமைகள் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் தாக்குதல்களைச் சந்திக்கின்றன; குறிப்பாகச் சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்தை நோக்கி அழுத்தம் தரப்படுகிறது என எச்சரித்தார். இந்த அமைப்புகளைப் பலவீனப்படுத்துவது, நூரெம்பெர்க் விசாரணை காலத்திலிருந்து ஏற்படுத்தப்பட்ட முன்னேற்றத்தைப் பின்னடைய செய்து, யாருடைய துன்பம் பொருட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைச் சட்டத்திற்குப் பதில், அதிகாரம் முடிவு செய்யும் ஓர் அமைப்பு முறைக்கு உலகத்தைத் திரும்பச் செய்யும் ஆபத்துக்கு உள்ளாக்கும் என அவர் கூறினார்.

தமிழ் வம்சாவளியில் பிறந்த பிள்ளை இன ஒதுக்கல் ஆட்சியின் கீழ் வளர்ந்தார். அவரது தாத்தா பாட்டி தென்னாப்பிரிக்காவின் நட்டால் பகுதி கரும்புத் தோட்டங்களில் பணியாற்ற ஒப்பந்தத் தொழிலாளிகளாக வந்தவர்கள். அவரது தந்தை நாராயணசாமி பஸ் ஓட்டுநர் (தாய் சாந்தம்மா நாயுடு). வெள்ளையரல்லாத தென்னாப்பிரிக்கர்களுக்கு வாய்ப்புகள் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்தது; இருப்பினும், சட்டம் பயின்று, 1967-ல் நட்டாலில் (Natal) சொந்தமாகச் சட்ட அலுவலகத்தைத்

தொடங்கிய முதல் வெள்ளை அல்லாத நிறத்து இனப் பெண்மணி (first woman of colour) ஆனார். தென் ஆப்பிரிக்க இனவெறி கொள்கைக்கு எதிராகப் போராடியவர்களை அவர் ஆதரித்தார்; 1973ல் அவர் ராபன் தீவில் –நெல்சன் மண்டேலா உட்பட– அரசியல் கைதிகளுக்கு, அவர்களது வழக்கறிஞர்களைச் சந்திக்க உரிமைகளைப் பெற்றுத்தர உதவினார். இனவெறி ஆட்சி ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு, அதிபரான நெல்சன் மண்டேலா 1995ல் நவி பிள்ளையைத் தென் ஆப்பிரிக்க உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் கறுப்பினப் பெண் நீதிபதியாக நியமித்தார்.  

பின்னர் அவரது பணி சர்வதேச அரங்கிற்கு மாறியது. (1994ல் ருவாண்டா நாட்டில் நடந்த இனப்படுகொலைகள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களை விசாரிக்க ஐநா மன்றம்   ஏற்படுத்திய) ருவாண்டாவுக்கான சர்வதேசக் குற்றவியல் தீர்ப்பாய நீதிபதியாகப் பணியாற்றிய அவர், பின்னர் அதன் தலைவராகவும் பணியாற்றினார்.

(ருவாண்டாவின் ‘தபா’ கம்யூனின் மேனாள் மேயரான) ஜீன்-பால் அகயேசு-வுக்கு எதிரான வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வழக்கில், பாலியல் வல்லுறவு மற்றும் பாலியல் வன்முறை ஆகியவை இனப்படுகொலை செயல்களாக அமையும் என்று சர்வதேசக் குற்றவியல் தீர்ப்பாயம் நிலைநாட்டியது. சட்டவியலில்  ஏற்பட்ட இந்த முன்னேற்றம், மேற்கண்ட குற்றங்களைப் போரின் தவிர்க்க முடியாத பக்க விளைவுகளாகக் கருதாமல், அவை சமூகங்களை அழிப்பதற்காகத் திட்டமிட்டு பயன்படுத்தப்படும் ஆயுதங்களாக அங்கீகரித்த முதலாவது தீர்ப்பு என்று புகழ்பெற்றது.

2003 முதல் 2008 வரை தி ஹேக் நகரில் அமைந்த சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாக அமர்ந்தார். 2008– 2014 இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில்

அவர் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை ஆணையராக (ஹை கமிஷனர்) பணியாற்றி, மனித உரிமைகள் மீறப்படும் இடங்களில் எல்லாம் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரலாக அந்த அமைப்பை நிலை நிறுத்தினார்.

மிகச் சமீபத்தில் அவர் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் அட்ஹாக் நீதிபதியாகப் பணியாற்றியதுடன், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகள் குறித்த ஐநா சபையின் சுதந்திரமான விசாரணை ஆணையத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார். 2025ல் வெளியிடப்பட்ட அந்த ஆணையத்தின் அறிக்கை, காசாவில் பாலஸ்தீனியர்களுக்கு எதிராக இஸ்ரேல் இனப்படுகொலைகள் செய்ததாகக் குறிப்பிட்டது. மேலும் இதற்கு ஆதாரமாகப் படுகொலைகள், கடுமையான பாதிப்புகள், மக்கள் குழுவை அழிக்கும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட வாழ்க்கைச் சூழல்கள் மற்றும் இனப்படுகொலை நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் அறிக்கைகள் போன்றவை அந்த அறிக்கையில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டு உள்ளன. இஸ்ரேல் இந்த முடிவுகளை ஒருதலைச் சார்புடையது எனக் கூறி நிராகரித்தது; எனினும் இந்த அறிக்கை பொறுப்பேற்க வைத்தல் குறித்த உலகளாவிய விவாதத்தைத் தூண்டி உள்ளது.

இவ்வாறு பிள்ளையின் சட்டத்துறை சார்ந்த பணி வாழ்வு தென்னாப்பிரிக்கச் சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் இருந்த தேசிய நீதிமன்றங்கள், பேரழிவிலான கொடூரங்களுக்குப் பின் அமைக்கப்பட்ட தற்காலிகத் தீர்ப்பாயங்கள், நிரந்தரமான சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றம் மற்றும் ஐநாவின் உயர்ந்த மனித உரிமைகள் பதவி என பல்வேறு தளங்களில்  விரிவானது. தான் பொறுப்பு வகித்த பல்வேறு மட்டங்களிலும் அவர், அதிகாரம் படைத்தவர்களுக்கும் அதிகாரம் அற்றவர்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான சட்டத் தரவுகளே  பொருந்த வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி வந்துள்ளார். ஐநா தீர்மானத்தின் கீழ் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கும் போரைத் தவிர்ப்பதற்கும் அரசியல் தலைவர்களும் நாடுகளும் சட்டப்பூர்வ கடமைகள் கொண்டுள்ளன என்பதை நூரெம்பெர்க்கில் அவர் மீண்டும் வலியுறுத்தினார். ஒவ்வொரு நாடும் அந்தக் கடமை பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டுமென அவர் அறைகூவல் விடுத்தார்; மேலும் சுதந்திரமான நீதிமன்றங்களைச் சீர்குலைக்கும் வகையிலான ஒரு தலைபட்சமான நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக அந்நாடுகளை எச்சரித்தார்.

தற்போது சர்வதேச சட்ட நிறுவனங்கள் வெளிப்படையான எதிர்ப்பைச் சந்திக்கும் தருணத்தில் இந்தத் தீர்ப்பு வந்தது. சக்திமிக்க நாடுகள் சர்வதேசக்

குற்றவியல் நீதிமன்றம் மீது தடைகளை விதித்ததுடன், அதன் சட்டப்பூர்வத் தன்மையைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகின்றன. உலகளாவிய அளவில் இராணுவச் செலவினங்கள் அதிகரிக்கும் போது, உக்ரைன், சூடான், காசா மற்றும் பிற இடங்களில் ஆயுத மோதல்கள் தொடர்கின்றன. 

இந்தச் சூழலில் நோபல் கமிட்டியின் தேர்வு ஓர் எளிய உண்மையை அடிக்கோடிட்டு வற்புறுத்துகிறது: அமைதி என்பது தற்காலிகமாகத் துப்பாக்கிச் சூடுகள் ஓய்ந்திருப்பதைத் தாண்டி மேலதிகமானது. 

மோதல்களின்போது பாலியல் வன்முறையில் பாதிக்கப்படும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உட்பட ஒவ்வொரு மனிதருக்கும்  சமமான கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கவும், குற்றம் இழைத்தவர்களைப் பொறுப்பேற்க வைக்கக் கூடிய வல்லமை உடைய அமைப்புகள் அதற்குத் தேவைப்படுகிறது.

நவி பிள்ளை அவர்களே வழக்கமான நிதானத்துடனும் நகைச்சுவை உணர்வு மிளிரவும் எதிர்வினை ஆற்றினார். அந்தச் செய்தி வந்தபோது தொடக்கத்தில் அவர் அதை ஒரு கிண்டல் கேலி நகைச்சுவையாக இருக்கக்கூடும் என்று எண்ணினார். ஆனால் விடாது கைத்தட்டல் தொடர்ந்தபோது, உடனே அவர் கூறினார்: “நீங்கள் இன்னும் சிறிது கூடுதலாகக் கைதட்டினால், நான் இந்தப் பரிசை டிரம்புடன் பகிர்ந்து கொண்டு விடுவேன்”. அவர் இப்படிக் கூறியதும், ‘வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியாகச் செய்யும் சட்டப் பணிக்கும், அதே கௌரவத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படும் பொதுப் பிரச்சாரங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை’ எடுத்துக்காட்டும் வகையில், இந்தக் கிண்டல் பேச்சு பரவலாகப் பரவியது.

கடந்த ஆண்டுகளில் முன்பு பரிசை வென்றவர்களும் மற்றும் அரசியல் பிரமுகர்களும் வெளிப்படையாக (அமைதி விருதுக்கு) வேறு சிலரை ஆதரித்தனர்; இருந்தபோதிலும் தேர்வுக்குழுவினர், விளம்பரப் பிரச்சார வெளிச்சத்தை விட  நீதிமன்ற அறைகளில் ஆற்றிய சட்டப்பணிகளேயே தனது சாதனைகளாகக் கொண்டு கம்பீரமாக உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு சட்ட அறிஞரைத் தேர்ந்தெடுத்தது

அவரது தேர்வை விமர்சித்தவர்கள், குறிப்பாக இஸ்ரேலைச் சேர்ந்தவர்கள், அந்த முடிவு ஒரு விருதை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது என்று கூறி கடுமையாகக் கண்டித்தனர். மனித உரிமைகள் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆதரவாளர்கள், அந்த முடிவை –நூரெம்பெர்க் பாரம்பரியத்தின் மையக்  கோட்பாடான– சட்டத்திற்கு மேல் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தும் ஓர் அவசியமான நடவடிக்கை என்று வர்ணித்தனர். தான் பணியாற்றிய நிறுவனங்கள் குறைபாடற்றவை என்று பிள்ளை  ஒருபோதும் கூறியதில்லை. 'மீண்டும் ஒருபோதும் இது நடக்காது' என்ற வாக்குறுதிக்கு அர்த்தம் இருக்க வேண்டுமென்றால், அந்த நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்று மட்டுமே அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

தற்போது 85 வயதிலும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். காம்பியா– மியான்மர் வழக்கில் சர்வதேச நீதிமன்றத்திலும்; மற்றும் சர்வதேச நூரெம்பெர்க் கோட்பாடுகள் அகாடமி  உறுப்பினராகவும் தொடர்ந்து  பணியாற்றுகிறார். இனவெறிக் கொள்கையின் கீழ் ஒரு பேருந்து ஓட்டுநரின் மகளாக இருந்து, சர்வதேச நீதியின் உலகளாவிய பாதுகாவலராக அவர் அடைந்த வளர்ச்சிப் பயணம், கல்வியாலும் உறுதிப்பாட்டாலும் உருவாக்கப்படும் சாத்தியக் கூறுகளையும்; நலிவடைந்தோரைப் பாதுகாக்கும் ஒரு சட்ட அமைப்பைக் கட்டியெழுப்பும் இன்னும் நிறைவடையாத பணியையும் ஒருங்கே எடுத்துக்காட்டுகிறது.

2026ம் ஆண்டிற்கான நோபல் அமைதி பரிசு அந்தப் பணியை அங்கீகரிக்கும் அதே நேரத்தில், பொறுப்பேற்றலைச் சாத்தியமாக்கும் அமைப்புகளைப் பாதுகாக்கும் புதிய கடப்பாடுகளை நாடுகள் மற்றும் குடிமக்கள் மீது  சுமத்துகிறது. 

நோபல் அமைதி விருதைப் பெற்ற தமிழகத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட திருமதி நவநீதம் ‘நவி’ பிள்ளைக்கு மீண்டும் நமது வாழ்த்துக்களை உரித்தாக்குவோம்! 

–நன்றி: நியூஏஜ் (அக்.18 – 24)

–தமிழில் : நீலகண்டன்,

என் எஃப் டி இ, கடலூர்

பாசிசத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் மனிதஉரிமைகள் : அலட்சியத்திற்கு இடமில்லை

  

பாசிசத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும்  மனிதஉரிமைகள் :

அலட்சியத்திற்கு இடமில்லை

–டாக்டர் அருண் மித்ரா

டெல்லியில் வரலாறு காணாத பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் தலைநகரை ஏறத்தாழ இராணுவ முகாமாக மாற்றியது; அது, பெருந்திரள் மக்கள் இயக்கங்களையும், எதிர்க் கருத்துக்களையும் ஒடுக்க பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியாளர்கள் மிருகத்தனமான வன்முறையை நாடியதை நினைவூட்டியது. கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி (CJP), அனைத்திந்திய மாணவர் பெருமன்றம் (AISF), இந்திய மாணவர் சங்கம் (SFI) மற்றும் அனைத்து இந்திய மாணவர் அசோசியேஷன் (AISA) அமைப்புகளின் தலைவர்கள் மற்றும் செயல்பாட்டாளர்களுடன் பெரும் எண்ணிக்கையிலான மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களை,  டெல்லியில் மட்டுமின்றி நாடு முழுவதும், கைது செய்யப்பட்டனர்; இது மோடி அரசின் அதிகரிக்கும் பதற்றம் மற்றும் பாதுகாப்பின்மையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டின் அளவும் தன்மையும் ஏதோ எதிரி நாட்டு இராணுவ ஆக்கிரமிப்பை எதிர்கொள்ள  டெல்லி தயாராவது போல தோற்றமளித்ததே தவிர; சொந்த நாட்டின் மக்கள் ஜந்தர் மந்தரில் நடத்தும் அமைதியான கண்டனப் போராட்டத்திற்கான பாதுகாப்பு போல  இல்லை. மக்கள் டெல்லியை அடைவதைத் தடுக்க  இரயில்கள் ரத்து,

மெட்ரோ நிலையங்கள் மூடல் மற்றும் பிற போக்குவரத்து முறைகளில் சோதனைகளைத் தீவிரப்படுத்தப்படுவது ஆகியவை ஜனநாயக ரீதியான கருத்து முரண்பாட்டை ஒடுககும் அரசின் முயற்சிகளுக்கு மேலும் சான்றாகின்றன. தலைமை தேர்தல் ஆணையர் பதவி விலகக் கோரும் போராட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு மாறாக, அரசின் இத்தகைய ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கைகள் போராட்ட இயக்கத்தைத்  தலைநகரைத் தாண்டி பல்வேறு பிற இடங்களுக்கும் பரவலாக்குவதில் போய் முடிந்தது.

மக்கள் இயக்கங்களுக்கு அரசுகளின் எதிர்வினை வேறுபட்ட வழிகளில் அமையும். ஜனநாயக அரசுகள் பொதுவாகப் பேச்சு வார்த்தைக்கு முன்னுரிமை தந்து விவாதங்கள் மூலம் குறைகளுக்குத் தீர்வு காண முயற்சிக்கும்; அதேசமயம் சர்வாதிகார ஆட்சிகள் வன்முறை மற்றும் அடக்குமுறையைக் கையாள முனைகின்றன. அரசின் இத்தகைய பதில்கள் அவற்றின் வலிமையைப் பிரதிபலிக்கவில்லை; மாறாக பலவீனம், பாதுகாப்பு இன்மை மற்றும் பகுத்தறிவு குறைபாட்டையே பிரதிபலிக்கின்றன .

ஜெர்மனியில் நாஜிக்கள் மற்றும் கார்ப்பரேட் நலன்களுக்கு இடையே நிலவிய கூட்டுக்கு வரலாறு சான்றாகத் திகழ்கிறது. நாஜிக்கள் யூதர்களைத் தீயவர்களாகச் சித்தரித்து  அவர்களைத்

தேசத்தின் எதிரிகளாகக் காட்டினர். அத்துடன் தேசத்தின் செல்வத்தை யூதர்கள் கொள்ளையடிப்பதாகக் குற்றம் சாட்டினர். வேண்டுமென்றே அவர்கள் யூத இனச் சமூகத்திற்கு எதிராக வெறுப்பையும், மக்கள் மத்தியில் அச்ச உணர்வு மற்றும் பெரும் பதற்றத்தையும்  வளர்த்தனர். இதன் விளைவாக  இறுதியில் வரலாறு காணாத பெரும் எண்ணிக்கையில் இனப் படுகொலையை அரங்கேற்றினர். 

கம்யூனிஸ்டுகள், சோசலிசவாதிகள், தொழிற்சங்கவாதிகள் மற்றும் சமூகத்தின் முற்போக்குப் பிரிவினர்கள் பாசிசத்தை எதிர்த்த போது, அவர்களைத் தவிர்த்துப் பலரும் மௌனப் பார்வையாளர்களாக அல்லது யூத இன வெறுப்பால் அல்லது நாஜி கொடுமைகள் மீதான அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டு நாஜிக்களை ஆதரிப்பவர்களாகவும் கூட இருந்தனர். இத்தாலியிலும் முசோலினிக்ககுக்  கீழ் அத்தகைய எதேச்சதிகார மற்றும் ஒடுக்குமுறை ஆட்சி உருவானது.

இன்று இந்தியாவில் நாம் அதற்கு இணையான அமைதியைக் குலைக்கும் காட்சிகளைச் சந்திக்கிறோம்; அதில் அரசு அதிகாரத்தைச் செலுத்தும்  சக்திகளிடம் ஏதேச்சதிகார  மற்றும்

பெரும்பான்மைவாதப் போக்குகள் அதிகரிப்பதைக் காண முடிகிறது. டெல்லியை ஆகக் கூடுதலான போலீஸ்காவல் மிகுந்த நகரமாக மாற்றியதும், ஜனநாயக விழுமியங்களை மீட்டமைக்கக் கோரும் இளைஞர்களைத் தடுக்க  துணை இராணுவப் படைகளை நியமித்ததும் இந்த அணுகு முறையின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடுகள். இந்த வளர்ச்சி போக்குகளுக்குப் பின்னால் கருத்தியலின் வரலாற்றுத் தொடர்பும் உள்ளது.

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் பங்கு பெறவில்லை; மேலும் அதை விமர்சிப்பவர்களின் கூற்றின்படி, அது காலனிய அமைப்புக்கு இணக்கமாகவும் செயல்பட்டது.  அதன் முதன்மை கருத்தியல் சித்தாந்தவாதி எம்எஸ் கோல்வால்கர், பகத்சிங் போன்ற புரட்சியாளர்களைத் துணிச்சல்காரர்கள் ஆனால் தவறாக வழிகாட்டப்பட்டவர்கள் என்று வர்ணித்தார். மேலும் தேசத்தின் செல்வம்  ஒரு சிலர் கைகளில் குவிவதையும், பிற பெரும்பான்மை மக்களை ஏதுமற்றவர்களாக விடப்படுவதையும் ஆதரித்தார்; இதன் மூலம் சலுகை பெற்ற சிலரால் மிகப் பலர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதை எளிமையாக்குவதையும் கோல்வால்கர் ஆதரித்தார். இந்தக் கருத்தியல் நிலைப்பாடு, மணிப்பூரில் மூன்றரை ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் தொடரும் வன்முறை நிகழ்வுகள் குறித்துக் காட்டப்படும் அலட்சியத்தை விளக்குவதற்கு உதவுகிறது. கண்காணிப்பு மற்றும் மிரட்டல் மூலம் அரசு அதிகாரத்தை நிறுவ செய்யப்படும் இந்த  முயற்சிகள், இஸ்ரேலுடன் இந்தியா கொண்டுள்ள ஆழமான இராணுவ மற்றும் பாதுகாப்பு உறவுகளிலும்; குடிமக்கள் மற்றும் அரசியல் எதிரிகள் உட்பட தனிநபர்களைக் கண்காணிக்க இஸ்ரேலால் மேம்படுத்தப்பட்ட பெகாசஸ் உளவு கருவிகள் பயன்படுத்தப்படுவதாகச் சொல்லப்படும் செய்திகளிலும் மேலும் பிரதிபலிக்கிறது.

வாக்காளர் பட்டியல்கள் சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம் (SIR) திட்ட அமலாக்கத்தில் தலைமை தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ்குமாரின் நடவடிக்கையைச்  சூழ்ந்து எழுந்துள்ள தீவிர கேள்விகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்த பிறகு அரசு தற்போது தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. படிவம் 6ல் செய்யப்பட்ட மாற்றங்களுக்கு நீதிமன்றத்தின் ஒப்புதல் பெறப்பட்டதாக ஞானேஷ்குமார் உரிமை கோரியதற்கு மாறாக, அவ்வாறு எந்த மாற்றங்களுக்கும் தாங்கள் அனுமதி அளிக்கவில்லை என உச்ச நீதிமன்றம் விளக்கம் அளித்தது. உலகின் மாபெரும் ஜனநாயகத்தின் தேர்தல்களைச் சுதந்திரமாகவும் நியாயமாகவும் நடத்துவதற்குப் பொறுப்பளிக்கப்பட்ட ஓர் அமைப்பின் தலைவராக அவரது நம்பகத்தன்மை மற்றும் நேர்மை குறித்து இந்த முரண்பாடு கடுமையான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. இதைவிடக் கூடுதலாகச் சங்கடப்படுத்தும் விஷயம் யாதெனில், இந்த நடவடிக்கைகள் தேர்தல் ஆணையத்தின் தார்மீக அதிகாரம் மற்றும் அதனிடம் பொதுமக்கள் வைத்த நம்பிக்கையில் ஏற்படுத்திய சேதம் தான். 

13 கோடி இந்தியக் குடிமக்கள் வாக்காளர் பட்டியல்களில் இருந்து நீக்கப்பட்டது மற்றும் அவர்களின் வாக்களிக்கும் உரிமையை மறுக்கக்கூடிய சாத்தியம் குறித்து இந்த எஸ்ஐஆர் நடவடிக்கை தீவிரக் கவலைகளை எழுப்பி உள்ளது. இத்தகைய பெருமளவிலான எந்த ஒரு வாக்குரிமை பறிப்பும் ஜனநாயகத்திற்குக் கடுமையான அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துவதாக அமையும். குறிப்பாக, ஜனநாயகப் பொறுப்பேற்பு மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகள் பாதுகாப்பு ஆகியன ஏற்கனவே நெருக்கடியில் உள்ள வேளையில், இந்நடவடிக்கை பெரும் அச்சுறுத்தலாகும்.  

நமது மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலோருக்குக் கல்வி, சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, ஆரோக்கியமான சூழல் மற்றும் நியாயமான ஊதியம் போன்ற உரிமைகள் இன்னும் எட்டா கனிகளாகவே உள்ளன. பலரைப் பொருத்தவரை, அரசின் கொள்கைகள் மீது தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கும் வாக்குரிமை என்பது அவர்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அர்த்தமுள்ள வழிகளில் ஒன்றாக உள்ளது. இந்த அடிப்படை உரிமை சிதைக்கப்பட்டாலோ அல்லது மறுக்கப்பட்டாலோ, மக்கள் தங்கள் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் மற்றும் ஜனநாயக வாழ்வில் பங்கேற்பதற்கும் உள்ள முக்கிய வாய்ப்பை இழக்க நேரிடுகிறது. 

உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி சூரியகாந்த் கூறியதாகச் சொல்லப்படும் விமர்சனத்தைச் சுற்றி எழுந்துள்ள சர்ச்சைகளுக்குப் பிறகு, நாடு முழுவதும் ஆயிரக் கணக்கில் இளையோர் தங்கள் கண்ணியத்தையும் ஜனநாயக உரிமைகளையும் பாதுகாக்க வீதிகளில் இறங்கி போராட முன் வந்துள்ளனர். அந்த இளைஞர்கள் கண்ணோட்டத்தில் ஜனநாயக விழுமியங்கள் சிதைக்கப்படுவது மற்றும் மோடி அரசின் ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கைகள் மீது அவர்கள் சீற்றம் போராட்டங்களில் வெளிப்படுவது அதிகரிக்கிறது. 

இந்தியா கூட்டணியும் கூட, பிரதமர் மற்றும் உள்துறை அமைச்சர் செல்வாக்கின் கீழ்

தேர்தல் ஆணையம்  செயல்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டி, ஞானேஷ்குமார் பதவி விலகக்  கோரி போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகிறது. எனவே இந்த இயக்கங்கள் இவ்வாறு மோடி அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் அரசியல் தலைமைத்துவம் நோக்கியே அதிக அளவில் திசை திரும்பி உள்ளது.

ஆகக் கூடுதலான அதிகாரமும் ஒடுக்குமுறையும் கொண்ட ஆட்சியையும் கூட நீடித்த மக்கள் இயக்கங்கள் எதிர்த்து வெற்றி பெற முடியும் என்பதை வரலாறு எடுத்துக் காட்டுகிறது. எனினும் அத்தகைய இயக்கங்கள் கவனம் மிக்க  சிந்தனை, அரசியல் தெளிவு, கட்டுப்பாடு மற்றும் நோக்கத் திசை வழி குறித்த தெளிவான உணர்வுடன் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். பாசிசம் முன்னேறுவதை தடுக்க ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற மற்றும் முற்போக்குச் சக்திகளைக் கொண்ட வலுவான பரந்த அளவிலான கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டிய அவசரத் தேவை உள்ளது. இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஒற்றுமை, செயல் உத்தி சார்ந்த தொலைநோக்கு மற்றும் நீடித்த வகையில் மக்களைத் திரட்டுவது ஆகியவை  இன்றியமையாதன. 

புரட்சியாளரும் பல்கேரிய நாட்டின் கம்யூனிஸ்ட் தலைவருமான ஜார்ஜ் டிமிட்ரோவ் பாசிசத்தை நிதி மூலதனத்தின் மிக பிற்போக்குத்தனமான ஏகாதிபத்தியக் கூறுகளின்,

பேரினவாத மற்றும் பயங்கரவாதச் சர்வாதிகாரம் என வரையறுத்தார். இது நிதி மூலதனத்தின் மிகப் பிற்போக்குத்தனமான பிரிவுகள் அதிகாரத்தை நேரடியாகச் செலுத்துவதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது பூர்ஷ்வா முதலாளித்துவ  ஜனநாயகதிற்குப் பதிலாக உழைக்கும் வர்க்கம், விவசாயிகள் மற்றும் அறிவு ஜீவிகளுக்கு எதிரான வெளிப்படையான வன்முறையையும், ஒடுக்குமுறையையும் கொண்டு வருகிறது. சர்வதேச அரங்கில் இது தீவிரமான பேரினவாத, ஆக்கிரமிப்பு விரிவாக்கம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியப் போர் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. 

பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டம் குறித்த (இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞரும், கம்யூனிஸ்ட் தலைவருமான) அன்டோனியோ கிராம்சியின் புரிதல், அந்தப் போராட்டம் இராணுவ அல்லது பொருளாதார ரீதியான எதிர்ப்பு என்பதையும் தாண்டி அரசியல் அமைப்பு, கலாச்சாரப்

பங்கேற்பு  மற்றும் கருத்துக்களுக்கான போராட்டம் என்பதையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. மேலும் தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் அடிப்படை கொள்கைகளைக் கைவிடும் சீர்திருத்தவாதச் சமரசங்களையும், அரசியல் செயலற்றத்தன்மையையும் நிராகரிக்க வேண்டும்;  முதலாளித்துவச் சுரண்டல் மற்றும் பாசிச வன்முறைகளில் இருந்து மக்களைப் பாதுகாக்க வல்ல பரந்த கூட்டணிகளைக் கட்ட வேண்டும். பாசிசம் என்பது மிரட்டிக் கட்டாயப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமல்லாமல், அன்றாடச் சிந்தனை, மக்கள்  கலாச்சாரம் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களில் அதன் கருத்து விழுமியங்களை உட்பொதிந்து நுழைப்பதன் மூலமாகவும் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது.

எனவே அதைத் தோற்கடிக்க தேவைப்படுவது என்ன என்பதை கிராம்சி, (குடிமைச் சமூகத்தில் நடைபெறும் நீண்ட மற்றும் தொடர்ச்சியான போராட்டம், அதாவது)  “நிலைப் போர்” (“war of position”) என்ற அரசியல் பதத்தால் விவரிக்கிறார்: எதேச்சதிகாரக் கருத்துக்களை எதிர்க்கவும், அவை நிலைத்திருக்கச் சார்ந்து இருக்கும் சமூக ஒப்புதலைப் பிய்த்தெறியவும் குடிமைச் சமூகத்திலும், கலாச்சார நிறுவனங்களிலும் மற்றும் கருத்தியல் மட்டத்திலும் அந்த நீண்ட நெடிய போராட்டம் நடைபெறும். (ஏனெனில் எதேச்சதிகார ஆட்சிகள் இராணுவ பலத்தால் மட்டும் நீடிப்பதில்லை; மாறாக அது தன் விழுமியங்களை மக்களின் ஈர்ப்பு மற்றும் சமூக ஒப்புதலைப் பெறுவதன் மூலமும் நிலைநிறுத்திக் கொள்கின்றன. எனவே சமூகத்தின் மேற்கட்டுமானமான கல்வி, கலாச்சாரம், பண்பாட்டுத் தளங்களிலும் நாம் போராட வேண்டும் என வற்புறுத்துகிறார் கிராம்சி.

எனவே, இந்தியாவில் உள்ள ஜனநாயக சக்திகள் தங்கள் வேறுபாடுகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள், குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒன்றிணைந்து முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அதே நேரத்தில் அவர்கள் தங்களின் சொந்தக் குறைபாடுகள், அமைப்பியல் பலவீனங்கள் மற்றும் அரசியல் செயல் உத்திகளை நேர்மையாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும். நாடு எதிர்கொள்ளும் அடிப்படை பிரச்சனைகள் மீதான ஒற்றுமைக்கு இடையூறாக தங்களின் இரண்டாம் தரப் பிரச்சனைகள் குறித்த வேறுபாடுகளை அனுமதிக்கக் கூடாது. கருத்தியல் விவாதங்கள் அக்கபூர்வமான முறையில் நடத்தப்படும்போது, அவை இயக்கங்களை வலுப்படுத்தவும் அரசியல் புரிதலை ஆழப்படுத்தவும் உதவும்; எனினும், தனிநபர் ஆசைகள் மற்றும் குழுப்போக்கு சார்ந்த நலன்கள் அமைப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மையைச் சீர்குலைக்கும், ஒன்றுபட்ட நடவடிக்கையைப் பலவீனமாக்கும் மற்றும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையையும் சிதைக்கும். அவை ஒருபோதும் பெரிய போராட்டத்தை விட முன்னுரிமை பெற அனுமதிக்கப்படலாகாது. 

இந்தப் போராட்டம் அரசியல் தெளிவு, அமைப்பு ரீதியான ஒற்றுமை, ஆழமான செயல் உத்தி மற்றும் நீடித்த மக்கள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அச்சுறுத்தலின் பெரும் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறுவதோ அல்லது ஒன்றுபட்ட திறன்மிகு எதிர்ப்பைக் கட்டுவதில் எந்தவித தயக்கம் காட்டுவதோ, ஜனநாயக அமைப்புகளுக்கும்  உழைக்கும் மக்கள் உரிமைகளுக்கும் மட்டுமின்றி  சமுதாயம் முழுமைக்கும் பேரழிவுகரமான விளைவுகளை  ஏற்படுத்தக் கூடும்.

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 18 - 24)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர் 

பெரும் ஆபத்தில் வாக்களிக்கும் உரிமை --அரசியலமைப்பும் சாதாரண குடிமகனும்

 

பெரும் ஆபத்தில் வாக்களிக்கும் உரிமை

அரசியலமைப்புச் சட்டமும் சாதாரண குடிமகனும் 

–சி ஆதி கேசவன் 

இந்திய அரசியலமைப்புச் சாதாரண குடிமகனுக்காக எழுதப்பட்டது. நாட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு குடிமகனையும் இந்தச் சாதாரண மனிதனைக் குறிக்கிறது.

“இந்திய மக்களாகிய நாங்கள்” என்ற வார்த்தைகளுடன் தொடங்கும் அரசியலமைப்பின் முகவுரை, ‘அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவத்தை உறுதி செய்ய உறுதியளிக்கிறது’ எனப் பிரகடனப்படுத்தியது. அந்த ஆவணம் நடைமுறைக்கு வந்து 76 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த உறுதிமொழிகளின் அடிப்படை ஜீவனான வாக்களிக்கும் உரிமை வெளிப்படையாக நெருக்கடியில் உள்ளது.

குடியுரிமை என்பது தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டது. ஒருவரின் வாழ்விடம், பிறப்பு, வம்சாவளி, பதிவு அல்லது இயல்புரிமை மூலம் அவர் குடிமகனாகிறார். அந்தத் தகுதி அடைந்தவுடன், மதம், சாதி அல்லது பாலின வேறுபாடு இன்றி வயதுவந்த ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமையை அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 326 வழங்குகிறது. அந்த உரிமையைப் பாதுகாக்கவும் தேர்தல் சுதந்திரமாகவும் நியாயமாகவும் நடப்பதை உறுதி

செய்யவும் தேர்தல் ஆணையம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. எனினும், தலைமை தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்படும் முறை ஆழ்ந்த கவலைக்குரிய விஷயமாக மாறியுள்ளது. 2023ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட சட்டம், அவர்களுக்கான தேர்வு நடைமுறையைப் பெருமளவு அரசு அதிகாரப் பிரிவின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்துள்ளது. சிபிஐ இயக்குனர் தேர்வுக்கான சமச்சீரான தேர்வுக் குழுவை மாதிரியாகக் கொண்டு (தேர்தல் ஆணையர்களையும் தேர்ந்தெடுக்க) ஒரு தற்காலிக ஏற்பாட்டை உச்ச நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது: ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அரசுக்குத் தெளிவான பெரும்பான்மையுள்ள ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது. சுதந்திரமான தேர்வு முறை என்பது வெறும் காகிதத்தில் உள்ளதே தவிர உண்மையில் அது சுதந்திரமானதே அல்ல.

சமீபத்திய மேற்கு வங்க நிகழ்வுகள் ஆபத்தை உறுதியாக்கி உள்ளன. வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்புத் தீவிர திருத்த நடைமுறையின்போது சுமார் 93 லட்சம் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் தெரிவித்தன. மேல்முறையீடு செய்த 22 லட்சம் குடிமக்களில், ஒரு லட்சம் பேர்களின் வழக்குகள் மட்டுமே முடிவு செய்யப்பட்டு, அதில் 93 சதவீதம் பேர்களின் பெயர்கள் மீண்டும் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டன. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்களில் பலரும் ஏழைகள், சட்ட உதவியை எளிதில் பெறும் வாய்ப்பு இல்லாதவர்கள், தங்களின் வாக்குரிமையை இழந்து நிற்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் இரண்டு தேர்தல் ஆணையர்களும் 14 தருணங்களில் தங்கள் ஆட்சேபங்களைப் பதிவு செய்துள்ளதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அவர்களின் ஆட்சேபனைகள் எடுபடவில்லை, ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை.  

வாக்குரிமையைப் பாதுகாக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட தேர்தல் ஆணைய அமைப்பு, அதிகாரச் சமநிலையை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் அதைச் செய்வதற்கு இயலாத ஒன்றாக அல்லது செயல்பட விரும்பாத நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றும் நிலையில், சாதாரணக் குடிமகனின் அடிப்படை அரசியல் உரிமை ஆபத்துக்கு உள்ளாகிறது. 

1950ல் அரசியல் நீதி ஒரே வீச்சில் வழங்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சி காலத்தில் சொத்துரிமை சார்ந்த வரையறுக்கப்பட்ட  வாக்குரிமையை சுதந்திர தேசத்தின் வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை மாற்றியது. சமூக நீதி சமமான கவனம் பெற்றது. சட்டப்பிரிவு 17 மூலம் தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டது, அனைத்து இந்துக்களுக்கும் ஆலயங்கள் திறந்து விடப்பட்டன. வரலாற்று ரீதியாகப் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்த மக்கள் குழுக்களை மைய நீரோட்டத்திற்குக் கொண்டு வர சட்டமன்றங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பொது வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு முறை அறிமுகப்படுத்தப்- பட்டது. 6 முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி என்பது, அரசியலமைப்புச் சட்ட வழிகாட்டு

நெறியிலிருந்து பின்னர் அடிப்படை உரிமையாக உயர்த்தப்பட்டது. விடுதலை அடைந்தபோது 12 சதவீதமாக இருந்த எழுத்தறிவு இன்று சுமார் 80 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. இவை உண்மையான சாதனைகள். இருப்பினும், கல்வியின் தரம் சீரற்றதாக உள்ளது; சமூகத்தில் மிக ஏழ்மையான பிரிவு மக்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருளாதார வாய்ப்புகளும் பின்தங்கிய நிலையிலே நீடிக்கின்றன.       

வழிகாட்டு நெறிகளில் பொருளாதார நீதி குறித்து விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது. வாழ்வாதாரத்திற்குப் போதுமான வழிவகைகளை உறுதி செய்யவும், செல்வம் ஒரு சிலர் கைகளில் குவிவதைத் தடுக்கவும், சம வேலைக்குச் சம ஊதியம் வழங்கவும்  வழிகாட்டு நெறிகளில் அரசுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஆனால் பெரும் இடைவெளிகள் நீடிக்கின்றன. வேலையின்மை விகிதம் அதிகமாகவே உள்ளது. வருமானம் மற்றும் வாய்ப்புகளில் சமத்துவமின்மைகள் அப்பட்டமாக இன்னும் நீடிக்கிறது. சமீபத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட பிரிவு இட ஒதுக்கீட்டிற்கு (EWS) அறிமுகம் செய்யப்பட்ட பொருளாதார அளவுகோல்கள் பயனாளிகளின் வட்டத்தை விரிவுபடுத்தியுள்ளது; எனினும், அது இட ஒதுக்கீடு முறை நடவடிக்கை கொண்டு வந்ததன் உண்மையான சமூக நோக்கம் குறித்த கேள்விகளையும் கூட எழுப்பி உள்ளது.

அரசியலமைப்புச் செயல்முறையில் ‘சுதந்திரம்’ மையமான இடத்தை வகிக்கிறது. சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறையின்படி மட்டுமே உயிர் மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப்

பறிக்க முடியும் என்ற குறுகிய உத்திரவாதத்தைக் கொண்டதாக அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 21, தொடக்கத்தில் இருந்தது; பின்னர், நீதித்துறை விளக்கங்கள் மூலம் கண்ணியம், தனிப்பட்ட தனி உரிமை (பிரைவசி) மற்றும் வாழ்வாதாரம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பரந்த பாதுகாப்பு அம்சமாக அது உருமாறி உள்ளது.

சட்டப்பிரிவு 19ன் கீழ் பேச்சுரிமை முன்னுரிமை பெற்ற சுதந்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. பொது ஒழுங்கு, வன்முறையைத் தூண்டுதல் அல்லது அவதூறு போன்ற குறிப்பிட்ட காரணங்களால் அது நியாயமான வரையறைக்குக் கட்டுப்படுத்தப்படலாம். வெறும் கலந்துரையாடல் அல்லது ஆதரித்து வாதாடுதல் மௌனமாக்கப்பட முடியாது. மனசாட்சி சுதந்திரம் மற்றும் (குறிப்பிட்ட) மதத்தை நம்பவும், பின்பற்றவும், பரப்புவதற்கான உரிமை ஆகியவை சமமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது; அந்தச் சுதந்திரமும்கூட பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்க நெறி மற்றும் சுகாதாரத்திற்கு உட்பட்டதாகும்.

மதச்சார்பின்மை என்பது, மதங்களுக்கு இடையில் அரசு நடுநிலைமையைக் கடைப்பிடித்து, அவற்றைச் சம மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும் எனக் கோருகிறது. சிறுபான்மையினரின் கலாச்சார மற்றும் கல்வி உரிமைகள் இந்தியச் சமூகத்தின் நீண்ட காலச் சிறப்பம்சமாக விளங்கும் பன்முகத்தன்மையை  மேலும் பாதுகாக்கின்றன.  

மத மற்றும் சமூகத் தடைகளைத் தாண்டிய  பொதுவான சகோதர உணர்வான ‘சகோதரத்துவம்’, அண்ணல் டாக்டர் பிஆர் அம்பேத்கரின் வற்புறுத்தலின் காரணமாக

அரசியலமைப்புச் சட்ட முகவுரையில் சேர்க்கப்பட்டது. 1976ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அடிப்படை கடமைகளில் அது நடைமுறை வடிவ வெளிப்பாட்டைப் பெற்றது. அரசியலமைப்புக்குக் கீழ்ப்படியவும், நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்தவும், தேசத்தின் பன்முகக் கலாச்சார விழுமியத்தை மதிக்கவும் மற்றும் இயற்கை சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும் அது குடிமக்களை அறைகூவி கேட்டுக் கொண்டது. பார்சிகள் மற்றும் கேரளாவின் யூதர்கள் போன்ற சமூகங்களுக்கு அடைக்கலமும் சுதந்திரமும் அளித்த இந்தியாவின் வரலாற்றுச் சாதனை, ஒரு காலத்தில் செழித்தோங்கி இருந்த இந்த மனப்பான்மை உணர்வுக்குச் சான்றாகத் திகழ்கிறது. அதன் இன்றைய ஆரோக்கியநிலை நிச்சயமற்றதாக உள்ளது. சமூகப் பதற்றம் அதிகரிப்பு மற்றும் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மைவாத வாய்ச்சவடால் கருத்துக்கள் சகோதர உணர்வுக்கான பற்றுறுதிக்கு ஒவ்வொரு நாளும் சோதனையாகிறது. இந்த உரிமைகள் எதுவும் தானாகச் செயல்படுத்தப்- படுவது அல்ல. அவற்றைச் செயல்படுத்த ஒரு சுதந்திரமான நீதித்துறை அவசியமாகும்.

உயர்மட்ட நீதித்துறையை அரசு அதிகார ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவித்துச் சுதந்திரமாக வைத்திருக்கவே, நீதித்துறை நியமனங்களில், கொலிஜியம் முறை உருவாக்கப்பட்டது. அதன் போதாமைகள் குறைபாடுகள் என்னவாக இருந்தாலும், முந்தைய காலத்தில் நிகழ்ந்த பணி மூப்பு சீனியாரிட்டி மீறல் மற்றும் அழுத்தங்களுக்கு  ஒரு பதிலாகவே  கொலிஜியம் முறை அமைந்திருந்தது. வசதி வாய்ப்பற்ற பின்தங்கியவர்கள், கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் மற்றும் வேறு வகையில் குரலற்ற  மற்றவர்களுக்குப் பொதுநல வழக்கு என்பது நீதிமன்றத்தின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டுள்ளது.

இருப்பினும், அனைத்துத் தரப்பு அமைப்புகளிலும் நெருக்கடிக்கான அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன.  தற்போது தேர்தல் ஆணைய அமைப்பு மட்டுமே வெளிப்படையாகக் காணத்தக்க ஓர் உதாரணமாக உள்ளது. சுதந்திரமாகச் செயல்பட வேண்டிய அமைப்புகள், அன்றைய அரசு அதிகார அமைப்புடன் கூட்டாகச்  செயல்படத் தொடங்கும்போது, ஒட்டுமொத்த அரசியலமைப்பு முறைமையின் சமநிலையும் பாதிக்கப்படுகிறது. 

‘அரசியலமைப்பைச் செயல்படுத்த வேண்டியவர்களிடம் முறையாக அப்படிச் செய்வதில்

மனஉறுதியோ அல்லது நேர்மையோ குறைந்து இருந்தால், ஆகச் சிறந்த அரசியலமைப்பும் தோல்வியடையும்; அதே நேரத்தில் அதைச் செயல்படுத்துபவர்கள் நேர்மையுடனும் அக்கறையுடனும் இருந்தால், குறைபாடுள்ள ஆவணமாக அரசியலமைப்பு இருந்தாலும்கூட வெற்றியடையும்’ என அண்ணல் டாக்டர் அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டார்.

இந்திய அரசியலமைப்பு விரிவானது; தொலைநோக்கு இலட்சிய வேட்கை கொண்டது;  மேலும் அது பல வகைகளில் அதன் காலத்திற்கு முந்தியதாக முன்னே நிற்கிறது. சுருக்கமாக இந்திய அரசியலமைப்பு அற்புதச் சாதனையாகத் திகழ்கிறது. அதன் அரசியல், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி, சிந்தனை மற்றும் நம்பிக்கை சுதந்திரம், மற்றும் குடிமக்களிடையே சகோதரத்துவ உணர்வு ஆகியவற்றுக்கான அதன் உறுதி மொழிகள், நல்லாட்சியை அளவிடுவதற்கான சரியான அளவுகோலாக இன்றும் திகழ்கின்றன.

நமது உடனடி கடமை தெளிவானது.  அன்றைய அரசாங்கத்திடமிருந்து வெளிப்படையாகவே சுதந்திரமாகச் செயல்படும் ஒரு தேர்தல் ஆணைய அமைப்பால்  வாக்குரிமை பாதுகாக்கப்படுகிறது  என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி மீட்டமைக்க வேண்டும்.

(தேர்தல் ஆணையர்களின்) தற்போதைய நியமன நடைமுறையின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியாகும் தன்மை மீதான பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் ஒரு வாய்ப்பு உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு உள்ளது. அது நிகழும் வரையிலும், மற்றும் அனைத்துத் துறைகளிலும்

 அமைப்பின் சுதந்திரம் அதன் செயல்பாடுகளில் தெளிவாகத் தெரியுமாறு வலிமைப்படுத்தும் வரையிலும், அரசியலமைப்புச் சட்டம் தனக்கு எதிராகச் செயல்படா படாமல், தனக்காகவே தொடர்ந்து செயல்படுகிறது என்று  சாமானிய குடிமகனால் உறுதியாக நம்ப முடியாது. அரசியல் அமைப்பு ஆவணம் தன்னளவில் சிறந்ததாகவே உள்ளது; அதன் உண்மையான சோதனை அது எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தப்- படுகிறது என்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. 

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 11 –17)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என் எப் டி இ, கடலூர்

 

 

 

   

 

பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடு மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடு

 

CPI தேசிய செயலக உறுப்பினர்

இன்று இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு முன் உள்ள மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று ஜனநாயக அமைப்புகளின் தன்னாட்சி  மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை உணர்வைப் பாதுகாப்பது குறித்த கேள்வி ஆகும். பாஜக –ஆர்எஸ்எஸ் ஆட்சியின் கீழ் நாடாளுமன்றம், அரசியலமைப்புச் சட்ட அமைப்புகள், விசாரணை முகமைகள், ஊடகம் மற்றும் பிற ஜனநாயக அமைப்புகளின் சுதந்திரம் தொடர்பான கேள்விகள் தொடர்ந்து எழுப்பப்படுகின்றன.  மேலும் மேலும் மையப்படுத்தப்படும் அதிகாரக் குவிப்பு மற்றும் நிறுவனங்களின் தன்னாட்சி உரிமை பலவீனப்படுத்தப்படுவது குறித்த கவலைகள் ஜனநாயக விவாதங்களின் முக்கிய அங்கமாகி உள்ளது.

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல்கள் நடத்துவதற்கான முறை மட்டுல்ல; மாறாக அது, மாற்றுக் கருத்தை மதித்தல், பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், மதச்சார்பின்மை, சமூகநீதி, சுதந்திரமான அமைப்புகள் மற்றும் அரசியலமைப்பின் உச்சபட்ச மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த ஓர் அமைப்பு முறையாகும். இத்தகைய சூழ்நிலையில், ஜனநாயக மரபுகளும்  பன்முகத்தன்மையை மதிக்கும் மரபுகளும் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, ‌  நெருக்கடியில் உள்ள ஓர் அமைப்பின் காரணமாகப் பாசிச சக்திகள் உருவெடுத்து வரும்போது, மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடும் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் அவரது பணிகளும் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

மகாத்மா காந்தி, அவரது தத்துவம் மற்றும் படைப்புகள் உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக இந்தியாவில் விவாதப் பொருளாக உள்ளன. ஜனநாயக மரபுகளும் பன்மைத் தன்மையை மதிக்கும் மரபுகளும் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்படும் இன்றைய உலகில், புதிய சூழலில் மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாட்டைப் புரிந்து கொள்வது அவசியத் தேவையாகும். 

இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காக மட்டும் காந்தி போராடவில்லை, மாறாக அவர் ஏகாதிபத்தியம், இனவெறி, வகுப்புவாதம் மற்றும் சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராகவும் தனது குரலைத் தொடர்ந்து எழுப்பினார்.  சத்யாகிரகம் மற்றும் அகிம்சை குறித்த அவரது கோட்பாடு பெருமளவு மக்கள் திரள் பங்கேற்கும் வகையில் ஓர் அரசியல் போராட்ட வழிமுறையாக வளர்ச்சி பெற்றது.

மகாத்மா காந்தி ஆழமான சமய நம்பிக்கையுள்ள தீவிர இந்துவாக இருந்த போதும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்காகப் பாடுபட்டார். மகாத்மா காந்தி குறித்துப் பேசும் போதெல்லாம் புகழ்பெற்ற “ஈஸ்வர அல்லாஹ் தேரே நாம், சப்கோ சன்மதி தே பகவான்” ("கடவுளும் அல்லாஹ்வும் உனது திருப்பெயர்களே; இறைவா, அனைவருக்கும் நல்லறிவை அருள்வாயாக) பஜனைப் பாடலை நினைவு கூர்வர். காந்தியின் மதநம்பிக்கை என்பது அவருக்குப் பிற மதங்கள்பால் வெறுப்புக்கான அடிப்படையாக அமைந்ததல்ல. மாறாக அது, பல்வேறு மதங்களுக்கு இடையில் நல்லிணக்கம் மற்றும் பரஸ்பர மரியாதையுடன் கூடி வாழ்ந்தலுக்கான ஓர் அடிப்படையாகவே திகழ்ந்தது.  இதன் காரணமாகத்தான் காந்தியின் பொது வாழ்வில் மத நல்லிணக்கம் முக்கிய அங்கமாக விளங்கியது.

காந்தியின் ஆளுமையைப் புரிந்து கொள்ளும்போது, குறிப்பாகத் தென்னாப்பிரிக்கா வில் இருந்து இந்தியா திரும்பிய பிறகு அவரது கருத்துக்கள் மற்றும் ஆளுமையில் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சிப் போக்கைப் பார்க்க முடிவது குறிப்பிடத்தக்கது. தனது அனுபவங்கள், போராட்டங்கள், மற்றும் பல்வேறுபட்ட கொள்கை உடையவர்களுடன் நடத்திய உரையாடல் ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் தொடர்ந்து கற்றுக் கொண்டதுடன், தனது கருத்துக்களை மறுபரிசீலனையும் செய்தார். குறிப்பாக, சாதி மற்றும் தீண்டாமை பிரச்சனைகளில் அவரது கருத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களைக் காண முடிகிறது.

இது தொடர்பாக காந்தி மற்றும் டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் இடையே நடைபெற்ற விவாதம் ஆகக் கூடுதலாக முக்கியத்துவம் உடையது

அவர்களின் கண்ணோட்டங்கள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. சாதி அமைப்பு முறைமையைச் சமூகச் சுரண்டலின் அடிப்படை கட்டமைப்பாகப் பார்த்த அம்பேத்கர், தலித் சமூக மக்களின் அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் சுயேச்சையான தனி அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் முக்கியம் என்று கருதினார்.

காந்தி, தீண்டாமைக்கு எதிராகப் பரந்துபட்ட சமூக மற்றும் தார்மீகப் பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டதுடன், இந்து சமூகத்திற்குள் சீர்திருத்தத்தை வலியுறுத்தினார். (இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் குறித்து இந்திய தலைவர்கள் முடிவுக்கு வராத நிலையில், பிரிட்டிஷ் பிரதமர் ராம்சே மெக்டொனால்ட் அறிவித்த Communal Award) 1932 வகுப்புவாரி தீர்வு மற்றும் பூனா ஒப்பந்தம் காரணமாக இரு தலைவர்களுக்கும் மத்தியில் தீவிரமான கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகின.

ஆனால் காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்கும் இடையிலான விவாதத்தை வெறும் பரஸ்பர எதிர்ப்பு என்று பார்ப்பது போதுமானதல்ல. இந்த விவாதம் சாதி, தீண்டாமை, சமூக சமத்துவம் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகிய விஷயங்களை இந்தியச் சமூகத்திற்கு முன்  மையமான கேள்விகளாக மாற்றியது. காந்தியின் கருத்துக்களில் வளர்ச்சிப் போக்கு மற்றும் அம்பேத்கருடன் அவரது முரண்பாடு ஆகியவை, சமூகப் பிரச்சனைகளுடன் காந்தி தொடர்ந்து தீர்வு காண போராடிக் கொண்டிருந்தார் எனக் காட்டுகிறது. தீண்டாமைக்கு எதிரான அவரது பிரச்சாரம் சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தின் முக்கிய அங்கம் ஆகியது.

கம்யூனிஸ்டுகளுடன் காந்தி நடத்திய உரையாடலும்கூட அவருடைய ஆளுமையின் இந்த வளர்ச்சியைப் புரிந்து கொள்ள முக்கியமானது.

காந்திக்கும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் இடையே கருத்தியல் வேறுபாடுகள் இருந்தன; எனினும் காந்தி, கம்யூனிஸ்ட்களுடன் உரையாடல் நடத்துவதிலிருந்து தம்மை விலக்கி வைத்துக் கொள்ளவில்லை. இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அன்றைய பொதுச் செயலாளர் பிசி ஜோஷியுடன் காந்தியின் கடிதப் போக்குவரத்து இதற்கு முக்கிய உதாரணம். 1944 மே 6 முதல் 1945 மே 24 வரையான காந்தி  –ஜோஷி கடிதப் பரிமாற்றம் தொகுக்கப்பட்டு பின்னர் ஒரு நூலாக வெளியிடப்பட்டது.

கம்யூனிஸ்டுகளின் கருத்துகளைப் புரிந்து கொள்ளவும், அவர்களுடன் அரசியல் உரையாடலில் ஈடுபடவும் காந்தி தயாராக இருந்தார் என்பதற்கு இந்தக் கடிதப் பரிமாற்றம் முக்கியமான சான்றாகும். பிசி ஜோசியுடன் அவரது உரையாடலில் கம்யூனிஸ்டுகளின் பங்கு, தேசிய இயக்கம், போர், தேசிய ஒற்றுமை, அரசியல் செயல் உத்தி போன்ற கேள்விகள் எழுந்தன. இந்த உரையாடல் காந்திக்குக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை நெருக்கமாகப் புரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பைத் தந்தது; மேலும் தனது கருத்தியல் எதிர்த்தரப்பினருடன் கூட உரையாடும் காந்தியின் ஆளுமை வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகவும் இது அமைந்தது. 

நிச்சயமாக, கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மகாத்மா காந்தியுடன் சில கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன; ஆனால் பரவலாகப் பார்த்தால், கம்யூனிஸ்டுகளும் முக்கிய இடதுசாரி தலைவர்களும், ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான காந்தியின் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து பாராட்டினர். இன்றைய சூழலில் பாஜக– ஆர்எஸ்எஸ் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பாசிசத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு மகாத்மா காந்தி மற்றும் அவரது தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய தேவையின்  தருணம் இதுவே ஆகும்.

மகாத்மா காந்தியைப் படுகொலை செய்த நாதுராம் கோட்சேவும் அவரது கூட்டாளிகளும் பாசிசத்தில் நம்பிக்கை உடையவர்கள் மற்றும் காந்தியிசத்தை எதிர்த்தவர்கள் ஆவர். அவர்களுக்கு ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை இல்லை, பன்முகத் தன்மையை மதித்ததில்லை. இந்தியாவை இந்து ராஜ்ஜியமாக மாற்ற அவர்கள் விரும்பினர். காந்தியின் படுகொலை, வெறும் ஒரு தனிநபரின்  படுகொலை அல்ல; மாறாக அது, அனைத்து மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் சமூகங்களுக்கும் சமமான இடத்தை அளிக்கும் ஒரு தேசமாக இந்தியாவைப் பார்த்த அரசியல் கோட்பாட்டின் மீதான தாக்குதலும் ஆகும்.

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு நிறுவப்பட்டு அது முசோலினி மற்றும் ஹிட்லர் போன்ற பாசிஸ்டுகள் செல்வாக்கால் ஈர்க்கப்பட்டதை  நினைவுcகொள்வது

அவசியம். ஆர்எஸ்எஸ் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவரான மூஞ்சே (B S Munje) பாசிச ஆட்சி முறைகளைக் கற்க இத்தாலி சென்றார். இந்த வரலாற்றுத் தொடர்புகளையும் அக்காலகட்டத்தின் அரசியல் தாக்கங்களையும் புரிந்து கொள்வது முக்கியம்; ஏனெனில் பாசிசம் என்பது ஓர் அரசியல் அமைப்பு அல்லது அரசின் வெறும் பெயரோ அல்ல. அது, ஜனநாயக அமைப்புகள், மாற்றுக் கருத்து, பன்மைத்துவம் மற்றும் சமூக சமத்துவத்திற்கு எதிரான பரந்துபட்ட அரசியல் போக்கைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு உடனே மத அடிப்படையில், இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் எனத் தேசம் பிரிக்கப்பட்டது; இருந்த போதிலும் மகாத்மா காந்தி, ஜவஹர்லால் நேரு, சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல், மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத், டாக்டர் பாபா சாஹேப் அம்பேத்கர் ஆகியோர் இருந்ததாலும், விடுதலைப் போராட்ட இயக்க மதச்சார்பின்மை மற்றும் சகிப்புணர்வின் வலுவான மரபுகளாலும் இந்தியா ஒரு ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற குடியரசு எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு அதன்படியே ஓர் அரசியலமைப்புச் சட்டமும் வடிவமைக்கப்பட்டது.

ஆர்எஸ்எஸ் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்ததுடன், அதற்கு எதிராகவும் செயல்பட்டது. மகாத்மா காந்தி படுகொலையைத் தொடர்ந்து, அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் பட்டேல்,  ஆர்எஸ்எஸ் மீது தடை விதித்தார்; பின்னர் அந்தத் தடையை நீக்குவதற்கான நடைமுறையின் ஒரு பகுதியாக ஆர்எஸ்எஸ், அரசியலமைப்புச் சட்டம் மற்றும் அமைப்பு தொடர்பாக எழுத்துப்பூர்வ உறுதிமொழிகளை அளித்தது.  

இந்த முழுமையான வரலாற்று அத்தியாயம் குறித்து வேறுபட்ட அரசியல் விளக்கங்கள் உள்ளன; ஆனால் சுதந்திர இந்தியா ஜனநாயகம், மதச்சார்பின்மை, சமத்துவம் மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகள் ஆகியவற்றைத் தனது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை அடித்தளங்களாக அமைத்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

காந்தியின் ஆளுமை தொடர்ந்து பரிணமித்து வந்ததைக் கருத்தில் கொண்டால், எழுகின்ற பின்வரும் கேள்வியைப் பரிசீலிப்பது அவசியம்: காந்தி படுகொலை ஆகாமல், சுதந்திர இந்தியாவின் சமூக மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பார்க்கவும், அதில் தலையிடவும் கூடிய ஒரு வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்திருக்குமானால் பின்னர் அவரது கருத்துக்கள் சோசலிசத்திற்கு நெருக்கமாக நகர்ந்திருக்குமா? இக்கேள்விக்கு நிச்சயமான வரலாற்று பூர்வ பதில் அளிக்க இயலாது. இருந்த போதிலும் இந்தக் கேள்வி முழுமையாகப் பொருத்தமற்றது அல்ல. 

ஏழைகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் குறித்த பிரச்சனைகளையும், பொருளாரச் சமத்துவமின்மை மற்றும் சொத்துரிமையின் சமூகப் பொறுப்புக் குறித்த கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காண காந்தி தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டிருந்தார். கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் சோசலிசவாதிகளுடன் அவர்  நடத்திய உரையாடல் மற்றும் அவரது கருத்துக்களில் ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான மாற்றங்களைக் கவனித்தால், இந்தியக் கண்ணோட்டத்தின்- படியான சோசலிச சமூகம் பால் அவர் நெருக்கமாக நகர்ந்து இருக்கக்கூடிய சாத்தியப்பாடு இருந்திருக்க முடியும். இது வரலாற்று ரீதியாக நிறுவப்பட்ட முடிவு அல்ல, ஆனால் காந்தியின் சிந்தனை வளர்ச்சி அடிப்படையில் அது ஒரு வரலாற்று சாத்தியக்கூறு ஆகும். 

பாஜக ஆட்சியாளர்கள் வெளிநாடு செல்லும்போது அவர்கள், சாந்தி சமாதானம் மற்றும் சகிப்புத் தன்மையைப் பேசிய, போதித்த மகாத்மா கௌதம புத்தர் மற்றும் மகாத்மா காந்தியை மேற்கோள் காட்ட வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அவர்கள் இந்தியா திரும்பி பிறகு  –அமைதி, சகிப்புத்தன்மை, மத நல்லிணக்கம் மற்றும் பன்மைத்துவம் ஆகிய– அதே விழுமியங்களுக்கு அரசியல் வாழ்வில் எந்த அளவு முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள் என்பது இயல்பாகவே நம்முன் எழுகின்ற கேள்வி. மகாத்மா காந்தியின் மரபு என்பது வெறும் அடையாளச் சின்னங்கள், சிலைகள், சம்பிரதாய புகழுரை அஞ்சலி என  வரையறுத்து அடக்கி விட முடியாது  காந்தியின் உண்மையான செய்தி, ஜனநாயகம், சகிப்புத்தன்மை, அன்பு, உரையாடல், எளிய மனிதனின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது.

நவீன சூழ்நிலையில், பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட்கள், கம்யூனிசத்தை நிறுவ வேறுபட்ட வழிகள் குறித்தும், அந்தக் குறிப்பிட்ட தேசத்தில் நிலவும் மரபுகளை மதிப்பது குறித்தும் பேசி வருகின்றனர். எனவேதான் சீனக் கம்யூனிஸ்டுகள், “சீனாவின் தன்மையுடன்கூடிய மார்க்சியம்” எனப் பேசுகின்றனர். அது வியட்நாம் விஷயத்திலும் பொருந்தும் உண்மை; எனவே, ஜனநாயக மரபுகளையும் இந்திய அரசியலமைப்பையும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ள இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளும், “இந்திய மரபுகளுடன் கூடிய மார்க்சியம்” குறித்துப் பேச வேண்டும்.

 எனவே மகாத்மா கௌதம புத்தரும், மகாத்மா காந்தியும் விடுத்த உலக அமைதிக்கான அழைப்பையும்;  இன்றைய சூழலில், கம்யூனிஸ்ட்களால் ஆதரிக்கப்படும் உலக அமைதி என்ற கருத்தையும் புரிந்து கொள்வது அவசியம். ஏனெனில் உலக முதலாளித்துவம் தனது லாபங்களை அதிகரிக்க  போர்களை ஊக்கப்படுத்துகிறது. அமைதி, சகிப்புத்தன்மை, சமூக நீதி மற்றும் ஜனநாயகம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பது, இந்திய மரபிலிருந்து வேறான கருத்து அல்ல. மாறாக, இவற்றை இந்திய சமூகத்தின் வரலாற்று மரபுகள் மற்றும் நவீன ஜனநாயக அரசியலமைப்புடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க  வேண்டும்.

இன்று பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டம் என்பது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிக்கு எதிரான போராட்டம் மட்டுமல்ல;  அது, ஜனநாயக அமைப்புகளின் சுதந்திரம், அரசியலமைப்புச் சட்டப்  பாதுகாப்பு, மதச்சார்பின்மை, சமூக நீதி மற்றும் இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மை கொண்ட கட்டமைப்பு ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம் ஆகும். எனவே இந்தப் போராட்டத்தில் காந்தியின் கருத்துகளின் பயனைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியமாகும். கம்யூனிஸ்ட்களுக்குக் காந்தியுடன் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்திருக்கலாம்; எனினும் ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான அவரது போராட்டம், மத நல்லிணக்கத்திற்காக அவரது முயற்சிகள் மற்றும் ஜனநாயக விழுமியங்கள் மீது அவரது அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றை, இன்றைய சூழலில் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.  

இந்தச் சூழலில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசியக் குழு மகாத்மா காந்திஜியின் பிறந்த நாளான அக்டோபர் 2ம் தேதியை “மதச்சார்பின்மை பாதுகாப்புத் தின”மாக அனுசரிக்கும்படி தனது அனைத்துக் கிளைகளுக்கும் அறைகூவல் விடுத்துள்ளது. இது காந்திஜிக்கு வெறும் புகழஞ்சலி செலுத்தும் தருணமாக அமையலாகாது; மாறாக அன்றைய தினத்தில் மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயகம், சமூக நீதி மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாக்க நாம் உறுதி ஏற்போம். காந்திஜியின் சகிப்புத்தன்மை மற்றும் அன்பு குறித்த செய்தியை இந்தியா முழுவதும் பரப்புவோம்! அதனை ஜனநாயக மற்றும் மதச்சார்பற்ற இந்தியாவைக் கட்டி எழுப்பும் போராட்டத்துடன் இணைப்போம்!

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 4 –10)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்