பாசிசத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் மனிதஉரிமைகள் : அலட்சியத்திற்கு இடமில்லை

  

பாசிசத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும்  மனிதஉரிமைகள் :

அலட்சியத்திற்கு இடமில்லை

–டாக்டர் அருண் மித்ரா

டெல்லியில் வரலாறு காணாத பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் தலைநகரை ஏறத்தாழ இராணுவ முகாமாக மாற்றியது; அது, பெருந்திரள் மக்கள் இயக்கங்களையும், எதிர்க் கருத்துக்களையும் ஒடுக்க பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியாளர்கள் மிருகத்தனமான வன்முறையை நாடியதை நினைவூட்டியது. கரப்பான் பூச்சி ஜனதா கட்சி (CJP), அனைத்திந்திய மாணவர் பெருமன்றம் (AISF), இந்திய மாணவர் சங்கம் (SFI) மற்றும் அனைத்து இந்திய மாணவர் அசோசியேஷன் (AISA) அமைப்புகளின் தலைவர்கள் மற்றும் செயல்பாட்டாளர்களுடன் பெரும் எண்ணிக்கையிலான மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களை,  டெல்லியில் மட்டுமின்றி நாடு முழுவதும், கைது செய்யப்பட்டனர்; இது மோடி அரசின் அதிகரிக்கும் பதற்றம் மற்றும் பாதுகாப்பின்மையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டின் அளவும் தன்மையும் ஏதோ எதிரி நாட்டு இராணுவ ஆக்கிரமிப்பை எதிர்கொள்ள  டெல்லி தயாராவது போல தோற்றமளித்ததே தவிர; சொந்த நாட்டின் மக்கள் ஜந்தர் மந்தரில் நடத்தும் அமைதியான கண்டனப் போராட்டத்திற்கான பாதுகாப்பு போல  இல்லை. மக்கள் டெல்லியை அடைவதைத் தடுக்க  இரயில்கள் ரத்து,

மெட்ரோ நிலையங்கள் மூடல் மற்றும் பிற போக்குவரத்து முறைகளில் சோதனைகளைத் தீவிரப்படுத்தப்படுவது ஆகியவை ஜனநாயக ரீதியான கருத்து முரண்பாட்டை ஒடுககும் அரசின் முயற்சிகளுக்கு மேலும் சான்றாகின்றன. தலைமை தேர்தல் ஆணையர் பதவி விலகக் கோரும் போராட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு மாறாக, அரசின் இத்தகைய ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கைகள் போராட்ட இயக்கத்தைத்  தலைநகரைத் தாண்டி பல்வேறு பிற இடங்களுக்கும் பரவலாக்குவதில் போய் முடிந்தது.

மக்கள் இயக்கங்களுக்கு அரசுகளின் எதிர்வினை வேறுபட்ட வழிகளில் அமையும். ஜனநாயக அரசுகள் பொதுவாகப் பேச்சு வார்த்தைக்கு முன்னுரிமை தந்து விவாதங்கள் மூலம் குறைகளுக்குத் தீர்வு காண முயற்சிக்கும்; அதேசமயம் சர்வாதிகார ஆட்சிகள் வன்முறை மற்றும் அடக்குமுறையைக் கையாள முனைகின்றன. அரசின் இத்தகைய பதில்கள் அவற்றின் வலிமையைப் பிரதிபலிக்கவில்லை; மாறாக பலவீனம், பாதுகாப்பு இன்மை மற்றும் பகுத்தறிவு குறைபாட்டையே பிரதிபலிக்கின்றன .

ஜெர்மனியில் நாஜிக்கள் மற்றும் கார்ப்பரேட் நலன்களுக்கு இடையே நிலவிய கூட்டுக்கு வரலாறு சான்றாகத் திகழ்கிறது. நாஜிக்கள் யூதர்களைத் தீயவர்களாகச் சித்தரித்து  அவர்களைத்

தேசத்தின் எதிரிகளாகக் காட்டினர். அத்துடன் தேசத்தின் செல்வத்தை யூதர்கள் கொள்ளையடிப்பதாகக் குற்றம் சாட்டினர். வேண்டுமென்றே அவர்கள் யூத இனச் சமூகத்திற்கு எதிராக வெறுப்பையும், மக்கள் மத்தியில் அச்ச உணர்வு மற்றும் பெரும் பதற்றத்தையும்  வளர்த்தனர். இதன் விளைவாக  இறுதியில் வரலாறு காணாத பெரும் எண்ணிக்கையில் இனப் படுகொலையை அரங்கேற்றினர். 

கம்யூனிஸ்டுகள், சோசலிசவாதிகள், தொழிற்சங்கவாதிகள் மற்றும் சமூகத்தின் முற்போக்குப் பிரிவினர்கள் பாசிசத்தை எதிர்த்த போது, அவர்களைத் தவிர்த்துப் பலரும் மௌனப் பார்வையாளர்களாக அல்லது யூத இன வெறுப்பால் அல்லது நாஜி கொடுமைகள் மீதான அச்சத்தால் தூண்டப்பட்டு நாஜிக்களை ஆதரிப்பவர்களாகவும் கூட இருந்தனர். இத்தாலியிலும் முசோலினிக்ககுக்  கீழ் அத்தகைய எதேச்சதிகார மற்றும் ஒடுக்குமுறை ஆட்சி உருவானது.

இன்று இந்தியாவில் நாம் அதற்கு இணையான அமைதியைக் குலைக்கும் காட்சிகளைச் சந்திக்கிறோம்; அதில் அரசு அதிகாரத்தைச் செலுத்தும்  சக்திகளிடம் ஏதேச்சதிகார  மற்றும்

பெரும்பான்மைவாதப் போக்குகள் அதிகரிப்பதைக் காண முடிகிறது. டெல்லியை ஆகக் கூடுதலான போலீஸ்காவல் மிகுந்த நகரமாக மாற்றியதும், ஜனநாயக விழுமியங்களை மீட்டமைக்கக் கோரும் இளைஞர்களைத் தடுக்க  துணை இராணுவப் படைகளை நியமித்ததும் இந்த அணுகு முறையின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடுகள். இந்த வளர்ச்சி போக்குகளுக்குப் பின்னால் கருத்தியலின் வரலாற்றுத் தொடர்பும் உள்ளது.

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் பங்கு பெறவில்லை; மேலும் அதை விமர்சிப்பவர்களின் கூற்றின்படி, அது காலனிய அமைப்புக்கு இணக்கமாகவும் செயல்பட்டது.  அதன் முதன்மை கருத்தியல் சித்தாந்தவாதி எம்எஸ் கோல்வால்கர், பகத்சிங் போன்ற புரட்சியாளர்களைத் துணிச்சல்காரர்கள் ஆனால் தவறாக வழிகாட்டப்பட்டவர்கள் என்று வர்ணித்தார். மேலும் தேசத்தின் செல்வம்  ஒரு சிலர் கைகளில் குவிவதையும், பிற பெரும்பான்மை மக்களை ஏதுமற்றவர்களாக விடப்படுவதையும் ஆதரித்தார்; இதன் மூலம் சலுகை பெற்ற சிலரால் மிகப் பலர் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவதை எளிமையாக்குவதையும் கோல்வால்கர் ஆதரித்தார். இந்தக் கருத்தியல் நிலைப்பாடு, மணிப்பூரில் மூன்றரை ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் தொடரும் வன்முறை நிகழ்வுகள் குறித்துக் காட்டப்படும் அலட்சியத்தை விளக்குவதற்கு உதவுகிறது. கண்காணிப்பு மற்றும் மிரட்டல் மூலம் அரசு அதிகாரத்தை நிறுவ செய்யப்படும் இந்த  முயற்சிகள், இஸ்ரேலுடன் இந்தியா கொண்டுள்ள ஆழமான இராணுவ மற்றும் பாதுகாப்பு உறவுகளிலும்; குடிமக்கள் மற்றும் அரசியல் எதிரிகள் உட்பட தனிநபர்களைக் கண்காணிக்க இஸ்ரேலால் மேம்படுத்தப்பட்ட பெகாசஸ் உளவு கருவிகள் பயன்படுத்தப்படுவதாகச் சொல்லப்படும் செய்திகளிலும் மேலும் பிரதிபலிக்கிறது.

வாக்காளர் பட்டியல்கள் சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம் (SIR) திட்ட அமலாக்கத்தில் தலைமை தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ்குமாரின் நடவடிக்கையைச்  சூழ்ந்து எழுந்துள்ள தீவிர கேள்விகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்த பிறகு அரசு தற்போது தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. படிவம் 6ல் செய்யப்பட்ட மாற்றங்களுக்கு நீதிமன்றத்தின் ஒப்புதல் பெறப்பட்டதாக ஞானேஷ்குமார் உரிமை கோரியதற்கு மாறாக, அவ்வாறு எந்த மாற்றங்களுக்கும் தாங்கள் அனுமதி அளிக்கவில்லை என உச்ச நீதிமன்றம் விளக்கம் அளித்தது. உலகின் மாபெரும் ஜனநாயகத்தின் தேர்தல்களைச் சுதந்திரமாகவும் நியாயமாகவும் நடத்துவதற்குப் பொறுப்பளிக்கப்பட்ட ஓர் அமைப்பின் தலைவராக அவரது நம்பகத்தன்மை மற்றும் நேர்மை குறித்து இந்த முரண்பாடு கடுமையான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. இதைவிடக் கூடுதலாகச் சங்கடப்படுத்தும் விஷயம் யாதெனில், இந்த நடவடிக்கைகள் தேர்தல் ஆணையத்தின் தார்மீக அதிகாரம் மற்றும் அதனிடம் பொதுமக்கள் வைத்த நம்பிக்கையில் ஏற்படுத்திய சேதம் தான். 

13 கோடி இந்தியக் குடிமக்கள் வாக்காளர் பட்டியல்களில் இருந்து நீக்கப்பட்டது மற்றும் அவர்களின் வாக்களிக்கும் உரிமையை மறுக்கக்கூடிய சாத்தியம் குறித்து இந்த எஸ்ஐஆர் நடவடிக்கை தீவிரக் கவலைகளை எழுப்பி உள்ளது. இத்தகைய பெருமளவிலான எந்த ஒரு வாக்குரிமை பறிப்பும் ஜனநாயகத்திற்குக் கடுமையான அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துவதாக அமையும். குறிப்பாக, ஜனநாயகப் பொறுப்பேற்பு மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகள் பாதுகாப்பு ஆகியன ஏற்கனவே நெருக்கடியில் உள்ள வேளையில், இந்நடவடிக்கை பெரும் அச்சுறுத்தலாகும்.  

நமது மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலோருக்குக் கல்வி, சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, ஆரோக்கியமான சூழல் மற்றும் நியாயமான ஊதியம் போன்ற உரிமைகள் இன்னும் எட்டா கனிகளாகவே உள்ளன. பலரைப் பொருத்தவரை, அரசின் கொள்கைகள் மீது தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதற்கும் வாக்குரிமை என்பது அவர்களுக்குக் கிடைத்துள்ள அர்த்தமுள்ள வழிகளில் ஒன்றாக உள்ளது. இந்த அடிப்படை உரிமை சிதைக்கப்பட்டாலோ அல்லது மறுக்கப்பட்டாலோ, மக்கள் தங்கள் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் மற்றும் ஜனநாயக வாழ்வில் பங்கேற்பதற்கும் உள்ள முக்கிய வாய்ப்பை இழக்க நேரிடுகிறது. 

உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி சூரியகாந்த் கூறியதாகச் சொல்லப்படும் விமர்சனத்தைச் சுற்றி எழுந்துள்ள சர்ச்சைகளுக்குப் பிறகு, நாடு முழுவதும் ஆயிரக் கணக்கில் இளையோர் தங்கள் கண்ணியத்தையும் ஜனநாயக உரிமைகளையும் பாதுகாக்க வீதிகளில் இறங்கி போராட முன் வந்துள்ளனர். அந்த இளைஞர்கள் கண்ணோட்டத்தில் ஜனநாயக விழுமியங்கள் சிதைக்கப்படுவது மற்றும் மோடி அரசின் ஒடுக்குமுறை நடவடிக்கைகள் மீது அவர்கள் சீற்றம் போராட்டங்களில் வெளிப்படுவது அதிகரிக்கிறது. 

இந்தியா கூட்டணியும் கூட, பிரதமர் மற்றும் உள்துறை அமைச்சர் செல்வாக்கின் கீழ்

தேர்தல் ஆணையம்  செயல்படுவதாகக் குற்றம் சாட்டி, ஞானேஷ்குமார் பதவி விலகக்  கோரி போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருகிறது. எனவே இந்த இயக்கங்கள் இவ்வாறு மோடி அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் அரசியல் தலைமைத்துவம் நோக்கியே அதிக அளவில் திசை திரும்பி உள்ளது.

ஆகக் கூடுதலான அதிகாரமும் ஒடுக்குமுறையும் கொண்ட ஆட்சியையும் கூட நீடித்த மக்கள் இயக்கங்கள் எதிர்த்து வெற்றி பெற முடியும் என்பதை வரலாறு எடுத்துக் காட்டுகிறது. எனினும் அத்தகைய இயக்கங்கள் கவனம் மிக்க  சிந்தனை, அரசியல் தெளிவு, கட்டுப்பாடு மற்றும் நோக்கத் திசை வழி குறித்த தெளிவான உணர்வுடன் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். பாசிசம் முன்னேறுவதை தடுக்க ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற மற்றும் முற்போக்குச் சக்திகளைக் கொண்ட வலுவான பரந்த அளவிலான கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டிய அவசரத் தேவை உள்ளது. இந்தப் போராட்டத்திற்கு ஒற்றுமை, செயல் உத்தி சார்ந்த தொலைநோக்கு மற்றும் நீடித்த வகையில் மக்களைத் திரட்டுவது ஆகியவை  இன்றியமையாதன. 

புரட்சியாளரும் பல்கேரிய நாட்டின் கம்யூனிஸ்ட் தலைவருமான ஜார்ஜ் டிமிட்ரோவ் பாசிசத்தை நிதி மூலதனத்தின் மிக பிற்போக்குத்தனமான ஏகாதிபத்தியக் கூறுகளின்,

பேரினவாத மற்றும் பயங்கரவாதச் சர்வாதிகாரம் என வரையறுத்தார். இது நிதி மூலதனத்தின் மிகப் பிற்போக்குத்தனமான பிரிவுகள் அதிகாரத்தை நேரடியாகச் செலுத்துவதைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது பூர்ஷ்வா முதலாளித்துவ  ஜனநாயகதிற்குப் பதிலாக உழைக்கும் வர்க்கம், விவசாயிகள் மற்றும் அறிவு ஜீவிகளுக்கு எதிரான வெளிப்படையான வன்முறையையும், ஒடுக்குமுறையையும் கொண்டு வருகிறது. சர்வதேச அரங்கில் இது தீவிரமான பேரினவாத, ஆக்கிரமிப்பு விரிவாக்கம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியப் போர் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. 

பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டம் குறித்த (இத்தாலிய மார்க்சிய அறிஞரும், கம்யூனிஸ்ட் தலைவருமான) அன்டோனியோ கிராம்சியின் புரிதல், அந்தப் போராட்டம் இராணுவ அல்லது பொருளாதார ரீதியான எதிர்ப்பு என்பதையும் தாண்டி அரசியல் அமைப்பு, கலாச்சாரப்

பங்கேற்பு  மற்றும் கருத்துக்களுக்கான போராட்டம் என்பதையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. மேலும் தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் அடிப்படை கொள்கைகளைக் கைவிடும் சீர்திருத்தவாதச் சமரசங்களையும், அரசியல் செயலற்றத்தன்மையையும் நிராகரிக்க வேண்டும்;  முதலாளித்துவச் சுரண்டல் மற்றும் பாசிச வன்முறைகளில் இருந்து மக்களைப் பாதுகாக்க வல்ல பரந்த கூட்டணிகளைக் கட்ட வேண்டும். பாசிசம் என்பது மிரட்டிக் கட்டாயப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமல்லாமல், அன்றாடச் சிந்தனை, மக்கள்  கலாச்சாரம் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களில் அதன் கருத்து விழுமியங்களை உட்பொதிந்து நுழைப்பதன் மூலமாகவும் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது.

எனவே அதைத் தோற்கடிக்க தேவைப்படுவது என்ன என்பதை கிராம்சி, (குடிமைச் சமூகத்தில் நடைபெறும் நீண்ட மற்றும் தொடர்ச்சியான போராட்டம், அதாவது)  “நிலைப் போர்” (“war of position”) என்ற அரசியல் பதத்தால் விவரிக்கிறார்: எதேச்சதிகாரக் கருத்துக்களை எதிர்க்கவும், அவை நிலைத்திருக்கச் சார்ந்து இருக்கும் சமூக ஒப்புதலைப் பிய்த்தெறியவும் குடிமைச் சமூகத்திலும், கலாச்சார நிறுவனங்களிலும் மற்றும் கருத்தியல் மட்டத்திலும் அந்த நீண்ட நெடிய போராட்டம் நடைபெறும். (ஏனெனில் எதேச்சதிகார ஆட்சிகள் இராணுவ பலத்தால் மட்டும் நீடிப்பதில்லை; மாறாக அது தன் விழுமியங்களை மக்களின் ஈர்ப்பு மற்றும் சமூக ஒப்புதலைப் பெறுவதன் மூலமும் நிலைநிறுத்திக் கொள்கின்றன. எனவே சமூகத்தின் மேற்கட்டுமானமான கல்வி, கலாச்சாரம், பண்பாட்டுத் தளங்களிலும் நாம் போராட வேண்டும் என வற்புறுத்துகிறார் கிராம்சி.

எனவே, இந்தியாவில் உள்ள ஜனநாயக சக்திகள் தங்கள் வேறுபாடுகளை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, அரசியலமைப்பு விழுமியங்கள், குடிமக்களின் உரிமைகள் மற்றும் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒன்றிணைந்து முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அதே நேரத்தில் அவர்கள் தங்களின் சொந்தக் குறைபாடுகள், அமைப்பியல் பலவீனங்கள் மற்றும் அரசியல் செயல் உத்திகளை நேர்மையாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும். நாடு எதிர்கொள்ளும் அடிப்படை பிரச்சனைகள் மீதான ஒற்றுமைக்கு இடையூறாக தங்களின் இரண்டாம் தரப் பிரச்சனைகள் குறித்த வேறுபாடுகளை அனுமதிக்கக் கூடாது. கருத்தியல் விவாதங்கள் அக்கபூர்வமான முறையில் நடத்தப்படும்போது, அவை இயக்கங்களை வலுப்படுத்தவும் அரசியல் புரிதலை ஆழப்படுத்தவும் உதவும்; எனினும், தனிநபர் ஆசைகள் மற்றும் குழுப்போக்கு சார்ந்த நலன்கள் அமைப்பின் மீதான நம்பகத்தன்மையைச் சீர்குலைக்கும், ஒன்றுபட்ட நடவடிக்கையைப் பலவீனமாக்கும் மற்றும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையையும் சிதைக்கும். அவை ஒருபோதும் பெரிய போராட்டத்தை விட முன்னுரிமை பெற அனுமதிக்கப்படலாகாது. 

இந்தப் போராட்டம் அரசியல் தெளிவு, அமைப்பு ரீதியான ஒற்றுமை, ஆழமான செயல் உத்தி மற்றும் நீடித்த மக்கள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அச்சுறுத்தலின் பெரும் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறுவதோ அல்லது ஒன்றுபட்ட திறன்மிகு எதிர்ப்பைக் கட்டுவதில் எந்தவித தயக்கம் காட்டுவதோ, ஜனநாயக அமைப்புகளுக்கும்  உழைக்கும் மக்கள் உரிமைகளுக்கும் மட்டுமின்றி  சமுதாயம் முழுமைக்கும் பேரழிவுகரமான விளைவுகளை  ஏற்படுத்தக் கூடும்.

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 18 - 24)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர் 

பெரும் ஆபத்தில் வாக்களிக்கும் உரிமை --அரசியலமைப்பும் சாதாரண குடிமகனும்

 

பெரும் ஆபத்தில் வாக்களிக்கும் உரிமை

அரசியலமைப்புச் சட்டமும் சாதாரண குடிமகனும் 

–சி ஆதி கேசவன் 

இந்திய அரசியலமைப்புச் சாதாரண குடிமகனுக்காக எழுதப்பட்டது. நாட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு குடிமகனையும் இந்தச் சாதாரண மனிதனைக் குறிக்கிறது.

“இந்திய மக்களாகிய நாங்கள்” என்ற வார்த்தைகளுடன் தொடங்கும் அரசியலமைப்பின் முகவுரை, ‘அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவத்தை உறுதி செய்ய உறுதியளிக்கிறது’ எனப் பிரகடனப்படுத்தியது. அந்த ஆவணம் நடைமுறைக்கு வந்து 76 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த உறுதிமொழிகளின் அடிப்படை ஜீவனான வாக்களிக்கும் உரிமை வெளிப்படையாக நெருக்கடியில் உள்ளது.

குடியுரிமை என்பது தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டது. ஒருவரின் வாழ்விடம், பிறப்பு, வம்சாவளி, பதிவு அல்லது இயல்புரிமை மூலம் அவர் குடிமகனாகிறார். அந்தத் தகுதி அடைந்தவுடன், மதம், சாதி அல்லது பாலின வேறுபாடு இன்றி வயதுவந்த ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமையை அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 326 வழங்குகிறது. அந்த உரிமையைப் பாதுகாக்கவும் தேர்தல் சுதந்திரமாகவும் நியாயமாகவும் நடப்பதை உறுதி

செய்யவும் தேர்தல் ஆணையம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. எனினும், தலைமை தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமிக்கப்படும் முறை ஆழ்ந்த கவலைக்குரிய விஷயமாக மாறியுள்ளது. 2023ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட சட்டம், அவர்களுக்கான தேர்வு நடைமுறையைப் பெருமளவு அரசு அதிகாரப் பிரிவின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்துள்ளது. சிபிஐ இயக்குனர் தேர்வுக்கான சமச்சீரான தேர்வுக் குழுவை மாதிரியாகக் கொண்டு (தேர்தல் ஆணையர்களையும் தேர்ந்தெடுக்க) ஒரு தற்காலிக ஏற்பாட்டை உச்ச நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது: ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அரசுக்குத் தெளிவான பெரும்பான்மையுள்ள ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது. சுதந்திரமான தேர்வு முறை என்பது வெறும் காகிதத்தில் உள்ளதே தவிர உண்மையில் அது சுதந்திரமானதே அல்ல.

சமீபத்திய மேற்கு வங்க நிகழ்வுகள் ஆபத்தை உறுதியாக்கி உள்ளன. வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்புத் தீவிர திருத்த நடைமுறையின்போது சுமார் 93 லட்சம் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் தெரிவித்தன. மேல்முறையீடு செய்த 22 லட்சம் குடிமக்களில், ஒரு லட்சம் பேர்களின் வழக்குகள் மட்டுமே முடிவு செய்யப்பட்டு, அதில் 93 சதவீதம் பேர்களின் பெயர்கள் மீண்டும் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டன. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்களில் பலரும் ஏழைகள், சட்ட உதவியை எளிதில் பெறும் வாய்ப்பு இல்லாதவர்கள், தங்களின் வாக்குரிமையை இழந்து நிற்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் இரண்டு தேர்தல் ஆணையர்களும் 14 தருணங்களில் தங்கள் ஆட்சேபங்களைப் பதிவு செய்துள்ளதாகத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அவர்களின் ஆட்சேபனைகள் எடுபடவில்லை, ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை.  

வாக்குரிமையைப் பாதுகாக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட தேர்தல் ஆணைய அமைப்பு, அதிகாரச் சமநிலையை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் அதைச் செய்வதற்கு இயலாத ஒன்றாக அல்லது செயல்பட விரும்பாத நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றும் நிலையில், சாதாரணக் குடிமகனின் அடிப்படை அரசியல் உரிமை ஆபத்துக்கு உள்ளாகிறது. 

1950ல் அரசியல் நீதி ஒரே வீச்சில் வழங்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சி காலத்தில் சொத்துரிமை சார்ந்த வரையறுக்கப்பட்ட  வாக்குரிமையை சுதந்திர தேசத்தின் வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை மாற்றியது. சமூக நீதி சமமான கவனம் பெற்றது. சட்டப்பிரிவு 17 மூலம் தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டது, அனைத்து இந்துக்களுக்கும் ஆலயங்கள் திறந்து விடப்பட்டன. வரலாற்று ரீதியாகப் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்த மக்கள் குழுக்களை மைய நீரோட்டத்திற்குக் கொண்டு வர சட்டமன்றங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பொது வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு முறை அறிமுகப்படுத்தப்- பட்டது. 6 முதல் 14 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி என்பது, அரசியலமைப்புச் சட்ட வழிகாட்டு

நெறியிலிருந்து பின்னர் அடிப்படை உரிமையாக உயர்த்தப்பட்டது. விடுதலை அடைந்தபோது 12 சதவீதமாக இருந்த எழுத்தறிவு இன்று சுமார் 80 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. இவை உண்மையான சாதனைகள். இருப்பினும், கல்வியின் தரம் சீரற்றதாக உள்ளது; சமூகத்தில் மிக ஏழ்மையான பிரிவு மக்களுக்குக் கிடைக்கும் பொருளாதார வாய்ப்புகளும் பின்தங்கிய நிலையிலே நீடிக்கின்றன.       

வழிகாட்டு நெறிகளில் பொருளாதார நீதி குறித்து விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது. வாழ்வாதாரத்திற்குப் போதுமான வழிவகைகளை உறுதி செய்யவும், செல்வம் ஒரு சிலர் கைகளில் குவிவதைத் தடுக்கவும், சம வேலைக்குச் சம ஊதியம் வழங்கவும்  வழிகாட்டு நெறிகளில் அரசுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஆனால் பெரும் இடைவெளிகள் நீடிக்கின்றன. வேலையின்மை விகிதம் அதிகமாகவே உள்ளது. வருமானம் மற்றும் வாய்ப்புகளில் சமத்துவமின்மைகள் அப்பட்டமாக இன்னும் நீடிக்கிறது. சமீபத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட பிரிவு இட ஒதுக்கீட்டிற்கு (EWS) அறிமுகம் செய்யப்பட்ட பொருளாதார அளவுகோல்கள் பயனாளிகளின் வட்டத்தை விரிவுபடுத்தியுள்ளது; எனினும், அது இட ஒதுக்கீடு முறை நடவடிக்கை கொண்டு வந்ததன் உண்மையான சமூக நோக்கம் குறித்த கேள்விகளையும் கூட எழுப்பி உள்ளது.

அரசியலமைப்புச் செயல்முறையில் ‘சுதந்திரம்’ மையமான இடத்தை வகிக்கிறது. சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறையின்படி மட்டுமே உயிர் மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப்

பறிக்க முடியும் என்ற குறுகிய உத்திரவாதத்தைக் கொண்டதாக அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 21, தொடக்கத்தில் இருந்தது; பின்னர், நீதித்துறை விளக்கங்கள் மூலம் கண்ணியம், தனிப்பட்ட தனி உரிமை (பிரைவசி) மற்றும் வாழ்வாதாரம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பரந்த பாதுகாப்பு அம்சமாக அது உருமாறி உள்ளது.

சட்டப்பிரிவு 19ன் கீழ் பேச்சுரிமை முன்னுரிமை பெற்ற சுதந்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. பொது ஒழுங்கு, வன்முறையைத் தூண்டுதல் அல்லது அவதூறு போன்ற குறிப்பிட்ட காரணங்களால் அது நியாயமான வரையறைக்குக் கட்டுப்படுத்தப்படலாம். வெறும் கலந்துரையாடல் அல்லது ஆதரித்து வாதாடுதல் மௌனமாக்கப்பட முடியாது. மனசாட்சி சுதந்திரம் மற்றும் (குறிப்பிட்ட) மதத்தை நம்பவும், பின்பற்றவும், பரப்புவதற்கான உரிமை ஆகியவை சமமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டது; அந்தச் சுதந்திரமும்கூட பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்க நெறி மற்றும் சுகாதாரத்திற்கு உட்பட்டதாகும்.

மதச்சார்பின்மை என்பது, மதங்களுக்கு இடையில் அரசு நடுநிலைமையைக் கடைப்பிடித்து, அவற்றைச் சம மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும் எனக் கோருகிறது. சிறுபான்மையினரின் கலாச்சார மற்றும் கல்வி உரிமைகள் இந்தியச் சமூகத்தின் நீண்ட காலச் சிறப்பம்சமாக விளங்கும் பன்முகத்தன்மையை  மேலும் பாதுகாக்கின்றன.  

மத மற்றும் சமூகத் தடைகளைத் தாண்டிய  பொதுவான சகோதர உணர்வான ‘சகோதரத்துவம்’, அண்ணல் டாக்டர் பிஆர் அம்பேத்கரின் வற்புறுத்தலின் காரணமாக

அரசியலமைப்புச் சட்ட முகவுரையில் சேர்க்கப்பட்டது. 1976ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அடிப்படை கடமைகளில் அது நடைமுறை வடிவ வெளிப்பாட்டைப் பெற்றது. அரசியலமைப்புக்குக் கீழ்ப்படியவும், நல்லிணக்கத்தை மேம்படுத்தவும், தேசத்தின் பன்முகக் கலாச்சார விழுமியத்தை மதிக்கவும் மற்றும் இயற்கை சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும் அது குடிமக்களை அறைகூவி கேட்டுக் கொண்டது. பார்சிகள் மற்றும் கேரளாவின் யூதர்கள் போன்ற சமூகங்களுக்கு அடைக்கலமும் சுதந்திரமும் அளித்த இந்தியாவின் வரலாற்றுச் சாதனை, ஒரு காலத்தில் செழித்தோங்கி இருந்த இந்த மனப்பான்மை உணர்வுக்குச் சான்றாகத் திகழ்கிறது. அதன் இன்றைய ஆரோக்கியநிலை நிச்சயமற்றதாக உள்ளது. சமூகப் பதற்றம் அதிகரிப்பு மற்றும் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மைவாத வாய்ச்சவடால் கருத்துக்கள் சகோதர உணர்வுக்கான பற்றுறுதிக்கு ஒவ்வொரு நாளும் சோதனையாகிறது. இந்த உரிமைகள் எதுவும் தானாகச் செயல்படுத்தப்- படுவது அல்ல. அவற்றைச் செயல்படுத்த ஒரு சுதந்திரமான நீதித்துறை அவசியமாகும்.

உயர்மட்ட நீதித்துறையை அரசு அதிகார ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவித்துச் சுதந்திரமாக வைத்திருக்கவே, நீதித்துறை நியமனங்களில், கொலிஜியம் முறை உருவாக்கப்பட்டது. அதன் போதாமைகள் குறைபாடுகள் என்னவாக இருந்தாலும், முந்தைய காலத்தில் நிகழ்ந்த பணி மூப்பு சீனியாரிட்டி மீறல் மற்றும் அழுத்தங்களுக்கு  ஒரு பதிலாகவே  கொலிஜியம் முறை அமைந்திருந்தது. வசதி வாய்ப்பற்ற பின்தங்கியவர்கள், கொத்தடிமை தொழிலாளர்கள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் மற்றும் வேறு வகையில் குரலற்ற  மற்றவர்களுக்குப் பொதுநல வழக்கு என்பது நீதிமன்றத்தின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டுள்ளது.

இருப்பினும், அனைத்துத் தரப்பு அமைப்புகளிலும் நெருக்கடிக்கான அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன.  தற்போது தேர்தல் ஆணைய அமைப்பு மட்டுமே வெளிப்படையாகக் காணத்தக்க ஓர் உதாரணமாக உள்ளது. சுதந்திரமாகச் செயல்பட வேண்டிய அமைப்புகள், அன்றைய அரசு அதிகார அமைப்புடன் கூட்டாகச்  செயல்படத் தொடங்கும்போது, ஒட்டுமொத்த அரசியலமைப்பு முறைமையின் சமநிலையும் பாதிக்கப்படுகிறது. 

‘அரசியலமைப்பைச் செயல்படுத்த வேண்டியவர்களிடம் முறையாக அப்படிச் செய்வதில்

மனஉறுதியோ அல்லது நேர்மையோ குறைந்து இருந்தால், ஆகச் சிறந்த அரசியலமைப்பும் தோல்வியடையும்; அதே நேரத்தில் அதைச் செயல்படுத்துபவர்கள் நேர்மையுடனும் அக்கறையுடனும் இருந்தால், குறைபாடுள்ள ஆவணமாக அரசியலமைப்பு இருந்தாலும்கூட வெற்றியடையும்’ என அண்ணல் டாக்டர் அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டார்.

இந்திய அரசியலமைப்பு விரிவானது; தொலைநோக்கு இலட்சிய வேட்கை கொண்டது;  மேலும் அது பல வகைகளில் அதன் காலத்திற்கு முந்தியதாக முன்னே நிற்கிறது. சுருக்கமாக இந்திய அரசியலமைப்பு அற்புதச் சாதனையாகத் திகழ்கிறது. அதன் அரசியல், சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதி, சிந்தனை மற்றும் நம்பிக்கை சுதந்திரம், மற்றும் குடிமக்களிடையே சகோதரத்துவ உணர்வு ஆகியவற்றுக்கான அதன் உறுதி மொழிகள், நல்லாட்சியை அளவிடுவதற்கான சரியான அளவுகோலாக இன்றும் திகழ்கின்றன.

நமது உடனடி கடமை தெளிவானது.  அன்றைய அரசாங்கத்திடமிருந்து வெளிப்படையாகவே சுதந்திரமாகச் செயல்படும் ஒரு தேர்தல் ஆணைய அமைப்பால்  வாக்குரிமை பாதுகாக்கப்படுகிறது  என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி மீட்டமைக்க வேண்டும்.

(தேர்தல் ஆணையர்களின்) தற்போதைய நியமன நடைமுறையின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியாகும் தன்மை மீதான பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் ஒரு வாய்ப்பு உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு உள்ளது. அது நிகழும் வரையிலும், மற்றும் அனைத்துத் துறைகளிலும்

 அமைப்பின் சுதந்திரம் அதன் செயல்பாடுகளில் தெளிவாகத் தெரியுமாறு வலிமைப்படுத்தும் வரையிலும், அரசியலமைப்புச் சட்டம் தனக்கு எதிராகச் செயல்படா படாமல், தனக்காகவே தொடர்ந்து செயல்படுகிறது என்று  சாமானிய குடிமகனால் உறுதியாக நம்ப முடியாது. அரசியல் அமைப்பு ஆவணம் தன்னளவில் சிறந்ததாகவே உள்ளது; அதன் உண்மையான சோதனை அது எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தப்- படுகிறது என்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. 

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 11 –17)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என் எப் டி இ, கடலூர்

 

 

 

   

 

பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடு மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடு

 

CPI தேசிய செயலக உறுப்பினர்

இன்று இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு முன் உள்ள மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று ஜனநாயக அமைப்புகளின் தன்னாட்சி  மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை உணர்வைப் பாதுகாப்பது குறித்த கேள்வி ஆகும். பாஜக –ஆர்எஸ்எஸ் ஆட்சியின் கீழ் நாடாளுமன்றம், அரசியலமைப்புச் சட்ட அமைப்புகள், விசாரணை முகமைகள், ஊடகம் மற்றும் பிற ஜனநாயக அமைப்புகளின் சுதந்திரம் தொடர்பான கேள்விகள் தொடர்ந்து எழுப்பப்படுகின்றன.  மேலும் மேலும் மையப்படுத்தப்படும் அதிகாரக் குவிப்பு மற்றும் நிறுவனங்களின் தன்னாட்சி உரிமை பலவீனப்படுத்தப்படுவது குறித்த கவலைகள் ஜனநாயக விவாதங்களின் முக்கிய அங்கமாகி உள்ளது.

ஜனநாயகம் என்பது வெறும் தேர்தல்கள் நடத்துவதற்கான முறை மட்டுல்ல; மாறாக அது, மாற்றுக் கருத்தை மதித்தல், பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்தல், மதச்சார்பின்மை, சமூகநீதி, சுதந்திரமான அமைப்புகள் மற்றும் அரசியலமைப்பின் உச்சபட்ச மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த ஓர் அமைப்பு முறையாகும். இத்தகைய சூழ்நிலையில், ஜனநாயக மரபுகளும்  பன்முகத்தன்மையை மதிக்கும் மரபுகளும் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு, ‌  நெருக்கடியில் உள்ள ஓர் அமைப்பின் காரணமாகப் பாசிச சக்திகள் உருவெடுத்து வரும்போது, மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடும் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் அவரது பணிகளும் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

மகாத்மா காந்தி, அவரது தத்துவம் மற்றும் படைப்புகள் உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக இந்தியாவில் விவாதப் பொருளாக உள்ளன. ஜனநாயக மரபுகளும் பன்மைத் தன்மையை மதிக்கும் மரபுகளும் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்படும் இன்றைய உலகில், புதிய சூழலில் மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாட்டைப் புரிந்து கொள்வது அவசியத் தேவையாகும். 

இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காக மட்டும் காந்தி போராடவில்லை, மாறாக அவர் ஏகாதிபத்தியம், இனவெறி, வகுப்புவாதம் மற்றும் சமூக அநீதிகளுக்கு எதிராகவும் தனது குரலைத் தொடர்ந்து எழுப்பினார்.  சத்யாகிரகம் மற்றும் அகிம்சை குறித்த அவரது கோட்பாடு பெருமளவு மக்கள் திரள் பங்கேற்கும் வகையில் ஓர் அரசியல் போராட்ட வழிமுறையாக வளர்ச்சி பெற்றது.

மகாத்மா காந்தி ஆழமான சமய நம்பிக்கையுள்ள தீவிர இந்துவாக இருந்த போதும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்காகப் பாடுபட்டார். மகாத்மா காந்தி குறித்துப் பேசும் போதெல்லாம் புகழ்பெற்ற “ஈஸ்வர அல்லாஹ் தேரே நாம், சப்கோ சன்மதி தே பகவான்” ("கடவுளும் அல்லாஹ்வும் உனது திருப்பெயர்களே; இறைவா, அனைவருக்கும் நல்லறிவை அருள்வாயாக) பஜனைப் பாடலை நினைவு கூர்வர். காந்தியின் மதநம்பிக்கை என்பது அவருக்குப் பிற மதங்கள்பால் வெறுப்புக்கான அடிப்படையாக அமைந்ததல்ல. மாறாக அது, பல்வேறு மதங்களுக்கு இடையில் நல்லிணக்கம் மற்றும் பரஸ்பர மரியாதையுடன் கூடி வாழ்ந்தலுக்கான ஓர் அடிப்படையாகவே திகழ்ந்தது.  இதன் காரணமாகத்தான் காந்தியின் பொது வாழ்வில் மத நல்லிணக்கம் முக்கிய அங்கமாக விளங்கியது.

காந்தியின் ஆளுமையைப் புரிந்து கொள்ளும்போது, குறிப்பாகத் தென்னாப்பிரிக்கா வில் இருந்து இந்தியா திரும்பிய பிறகு அவரது கருத்துக்கள் மற்றும் ஆளுமையில் தொடர்ச்சியான வளர்ச்சிப் போக்கைப் பார்க்க முடிவது குறிப்பிடத்தக்கது. தனது அனுபவங்கள், போராட்டங்கள், மற்றும் பல்வேறுபட்ட கொள்கை உடையவர்களுடன் நடத்திய உரையாடல் ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் தொடர்ந்து கற்றுக் கொண்டதுடன், தனது கருத்துக்களை மறுபரிசீலனையும் செய்தார். குறிப்பாக, சாதி மற்றும் தீண்டாமை பிரச்சனைகளில் அவரது கருத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களைக் காண முடிகிறது.

இது தொடர்பாக காந்தி மற்றும் டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் இடையே நடைபெற்ற விவாதம் ஆகக் கூடுதலாக முக்கியத்துவம் உடையது

அவர்களின் கண்ணோட்டங்கள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. சாதி அமைப்பு முறைமையைச் சமூகச் சுரண்டலின் அடிப்படை கட்டமைப்பாகப் பார்த்த அம்பேத்கர், தலித் சமூக மக்களின் அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் சுயேச்சையான தனி அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் முக்கியம் என்று கருதினார்.

காந்தி, தீண்டாமைக்கு எதிராகப் பரந்துபட்ட சமூக மற்றும் தார்மீகப் பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டதுடன், இந்து சமூகத்திற்குள் சீர்திருத்தத்தை வலியுறுத்தினார். (இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் குறித்து இந்திய தலைவர்கள் முடிவுக்கு வராத நிலையில், பிரிட்டிஷ் பிரதமர் ராம்சே மெக்டொனால்ட் அறிவித்த Communal Award) 1932 வகுப்புவாரி தீர்வு மற்றும் பூனா ஒப்பந்தம் காரணமாக இரு தலைவர்களுக்கும் மத்தியில் தீவிரமான கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகின.

ஆனால் காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்கும் இடையிலான விவாதத்தை வெறும் பரஸ்பர எதிர்ப்பு என்று பார்ப்பது போதுமானதல்ல. இந்த விவாதம் சாதி, தீண்டாமை, சமூக சமத்துவம் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகிய விஷயங்களை இந்தியச் சமூகத்திற்கு முன்  மையமான கேள்விகளாக மாற்றியது. காந்தியின் கருத்துக்களில் வளர்ச்சிப் போக்கு மற்றும் அம்பேத்கருடன் அவரது முரண்பாடு ஆகியவை, சமூகப் பிரச்சனைகளுடன் காந்தி தொடர்ந்து தீர்வு காண போராடிக் கொண்டிருந்தார் எனக் காட்டுகிறது. தீண்டாமைக்கு எதிரான அவரது பிரச்சாரம் சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தின் முக்கிய அங்கம் ஆகியது.

கம்யூனிஸ்டுகளுடன் காந்தி நடத்திய உரையாடலும்கூட அவருடைய ஆளுமையின் இந்த வளர்ச்சியைப் புரிந்து கொள்ள முக்கியமானது.

காந்திக்கும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் இடையே கருத்தியல் வேறுபாடுகள் இருந்தன; எனினும் காந்தி, கம்யூனிஸ்ட்களுடன் உரையாடல் நடத்துவதிலிருந்து தம்மை விலக்கி வைத்துக் கொள்ளவில்லை. இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அன்றைய பொதுச் செயலாளர் பிசி ஜோஷியுடன் காந்தியின் கடிதப் போக்குவரத்து இதற்கு முக்கிய உதாரணம். 1944 மே 6 முதல் 1945 மே 24 வரையான காந்தி  –ஜோஷி கடிதப் பரிமாற்றம் தொகுக்கப்பட்டு பின்னர் ஒரு நூலாக வெளியிடப்பட்டது.

கம்யூனிஸ்டுகளின் கருத்துகளைப் புரிந்து கொள்ளவும், அவர்களுடன் அரசியல் உரையாடலில் ஈடுபடவும் காந்தி தயாராக இருந்தார் என்பதற்கு இந்தக் கடிதப் பரிமாற்றம் முக்கியமான சான்றாகும். பிசி ஜோசியுடன் அவரது உரையாடலில் கம்யூனிஸ்டுகளின் பங்கு, தேசிய இயக்கம், போர், தேசிய ஒற்றுமை, அரசியல் செயல் உத்தி போன்ற கேள்விகள் எழுந்தன. இந்த உரையாடல் காந்திக்குக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை நெருக்கமாகப் புரிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பைத் தந்தது; மேலும் தனது கருத்தியல் எதிர்த்தரப்பினருடன் கூட உரையாடும் காந்தியின் ஆளுமை வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகவும் இது அமைந்தது. 

நிச்சயமாக, கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மகாத்மா காந்தியுடன் சில கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன; ஆனால் பரவலாகப் பார்த்தால், கம்யூனிஸ்டுகளும் முக்கிய இடதுசாரி தலைவர்களும், ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான காந்தியின் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து பாராட்டினர். இன்றைய சூழலில் பாஜக– ஆர்எஸ்எஸ் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பாசிசத்தை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு மகாத்மா காந்தி மற்றும் அவரது தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய தேவையின்  தருணம் இதுவே ஆகும்.

மகாத்மா காந்தியைப் படுகொலை செய்த நாதுராம் கோட்சேவும் அவரது கூட்டாளிகளும் பாசிசத்தில் நம்பிக்கை உடையவர்கள் மற்றும் காந்தியிசத்தை எதிர்த்தவர்கள் ஆவர். அவர்களுக்கு ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை இல்லை, பன்முகத் தன்மையை மதித்ததில்லை. இந்தியாவை இந்து ராஜ்ஜியமாக மாற்ற அவர்கள் விரும்பினர். காந்தியின் படுகொலை, வெறும் ஒரு தனிநபரின்  படுகொலை அல்ல; மாறாக அது, அனைத்து மதங்கள், மொழிகள் மற்றும் சமூகங்களுக்கும் சமமான இடத்தை அளிக்கும் ஒரு தேசமாக இந்தியாவைப் பார்த்த அரசியல் கோட்பாட்டின் மீதான தாக்குதலும் ஆகும்.

ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு நிறுவப்பட்டு அது முசோலினி மற்றும் ஹிட்லர் போன்ற பாசிஸ்டுகள் செல்வாக்கால் ஈர்க்கப்பட்டதை  நினைவுcகொள்வது

அவசியம். ஆர்எஸ்எஸ் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவரான மூஞ்சே (B S Munje) பாசிச ஆட்சி முறைகளைக் கற்க இத்தாலி சென்றார். இந்த வரலாற்றுத் தொடர்புகளையும் அக்காலகட்டத்தின் அரசியல் தாக்கங்களையும் புரிந்து கொள்வது முக்கியம்; ஏனெனில் பாசிசம் என்பது ஓர் அரசியல் அமைப்பு அல்லது அரசின் வெறும் பெயரோ அல்ல. அது, ஜனநாயக அமைப்புகள், மாற்றுக் கருத்து, பன்மைத்துவம் மற்றும் சமூக சமத்துவத்திற்கு எதிரான பரந்துபட்ட அரசியல் போக்கைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு உடனே மத அடிப்படையில், இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் எனத் தேசம் பிரிக்கப்பட்டது; இருந்த போதிலும் மகாத்மா காந்தி, ஜவஹர்லால் நேரு, சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல், மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத், டாக்டர் பாபா சாஹேப் அம்பேத்கர் ஆகியோர் இருந்ததாலும், விடுதலைப் போராட்ட இயக்க மதச்சார்பின்மை மற்றும் சகிப்புணர்வின் வலுவான மரபுகளாலும் இந்தியா ஒரு ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற குடியரசு எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு அதன்படியே ஓர் அரசியலமைப்புச் சட்டமும் வடிவமைக்கப்பட்டது.

ஆர்எஸ்எஸ் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்ததுடன், அதற்கு எதிராகவும் செயல்பட்டது. மகாத்மா காந்தி படுகொலையைத் தொடர்ந்து, அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் சர்தார் பட்டேல்,  ஆர்எஸ்எஸ் மீது தடை விதித்தார்; பின்னர் அந்தத் தடையை நீக்குவதற்கான நடைமுறையின் ஒரு பகுதியாக ஆர்எஸ்எஸ், அரசியலமைப்புச் சட்டம் மற்றும் அமைப்பு தொடர்பாக எழுத்துப்பூர்வ உறுதிமொழிகளை அளித்தது.  

இந்த முழுமையான வரலாற்று அத்தியாயம் குறித்து வேறுபட்ட அரசியல் விளக்கங்கள் உள்ளன; ஆனால் சுதந்திர இந்தியா ஜனநாயகம், மதச்சார்பின்மை, சமத்துவம் மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகள் ஆகியவற்றைத் தனது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை அடித்தளங்களாக அமைத்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

காந்தியின் ஆளுமை தொடர்ந்து பரிணமித்து வந்ததைக் கருத்தில் கொண்டால், எழுகின்ற பின்வரும் கேள்வியைப் பரிசீலிப்பது அவசியம்: காந்தி படுகொலை ஆகாமல், சுதந்திர இந்தியாவின் சமூக மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பார்க்கவும், அதில் தலையிடவும் கூடிய ஒரு வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்திருக்குமானால் பின்னர் அவரது கருத்துக்கள் சோசலிசத்திற்கு நெருக்கமாக நகர்ந்திருக்குமா? இக்கேள்விக்கு நிச்சயமான வரலாற்று பூர்வ பதில் அளிக்க இயலாது. இருந்த போதிலும் இந்தக் கேள்வி முழுமையாகப் பொருத்தமற்றது அல்ல. 

ஏழைகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் குறித்த பிரச்சனைகளையும், பொருளாரச் சமத்துவமின்மை மற்றும் சொத்துரிமையின் சமூகப் பொறுப்புக் குறித்த கேள்விகளுக்குத் தீர்வு காண காந்தி தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டிருந்தார். கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் சோசலிசவாதிகளுடன் அவர்  நடத்திய உரையாடல் மற்றும் அவரது கருத்துக்களில் ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான மாற்றங்களைக் கவனித்தால், இந்தியக் கண்ணோட்டத்தின்- படியான சோசலிச சமூகம் பால் அவர் நெருக்கமாக நகர்ந்து இருக்கக்கூடிய சாத்தியப்பாடு இருந்திருக்க முடியும். இது வரலாற்று ரீதியாக நிறுவப்பட்ட முடிவு அல்ல, ஆனால் காந்தியின் சிந்தனை வளர்ச்சி அடிப்படையில் அது ஒரு வரலாற்று சாத்தியக்கூறு ஆகும். 

பாஜக ஆட்சியாளர்கள் வெளிநாடு செல்லும்போது அவர்கள், சாந்தி சமாதானம் மற்றும் சகிப்புத் தன்மையைப் பேசிய, போதித்த மகாத்மா கௌதம புத்தர் மற்றும் மகாத்மா காந்தியை மேற்கோள் காட்ட வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அவர்கள் இந்தியா திரும்பி பிறகு  –அமைதி, சகிப்புத்தன்மை, மத நல்லிணக்கம் மற்றும் பன்மைத்துவம் ஆகிய– அதே விழுமியங்களுக்கு அரசியல் வாழ்வில் எந்த அளவு முக்கியத்துவம் தருகிறார்கள் என்பது இயல்பாகவே நம்முன் எழுகின்ற கேள்வி. மகாத்மா காந்தியின் மரபு என்பது வெறும் அடையாளச் சின்னங்கள், சிலைகள், சம்பிரதாய புகழுரை அஞ்சலி என  வரையறுத்து அடக்கி விட முடியாது  காந்தியின் உண்மையான செய்தி, ஜனநாயகம், சகிப்புத்தன்மை, அன்பு, உரையாடல், எளிய மனிதனின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது.

நவீன சூழ்நிலையில், பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட்கள், கம்யூனிசத்தை நிறுவ வேறுபட்ட வழிகள் குறித்தும், அந்தக் குறிப்பிட்ட தேசத்தில் நிலவும் மரபுகளை மதிப்பது குறித்தும் பேசி வருகின்றனர். எனவேதான் சீனக் கம்யூனிஸ்டுகள், “சீனாவின் தன்மையுடன்கூடிய மார்க்சியம்” எனப் பேசுகின்றனர். அது வியட்நாம் விஷயத்திலும் பொருந்தும் உண்மை; எனவே, ஜனநாயக மரபுகளையும் இந்திய அரசியலமைப்பையும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ள இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளும், “இந்திய மரபுகளுடன் கூடிய மார்க்சியம்” குறித்துப் பேச வேண்டும்.

 எனவே மகாத்மா கௌதம புத்தரும், மகாத்மா காந்தியும் விடுத்த உலக அமைதிக்கான அழைப்பையும்;  இன்றைய சூழலில், கம்யூனிஸ்ட்களால் ஆதரிக்கப்படும் உலக அமைதி என்ற கருத்தையும் புரிந்து கொள்வது அவசியம். ஏனெனில் உலக முதலாளித்துவம் தனது லாபங்களை அதிகரிக்க  போர்களை ஊக்கப்படுத்துகிறது. அமைதி, சகிப்புத்தன்மை, சமூக நீதி மற்றும் ஜனநாயகம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பது, இந்திய மரபிலிருந்து வேறான கருத்து அல்ல. மாறாக, இவற்றை இந்திய சமூகத்தின் வரலாற்று மரபுகள் மற்றும் நவீன ஜனநாயக அரசியலமைப்புடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க  வேண்டும்.

இன்று பாசிசத்திற்கு எதிரான போராட்டம் என்பது ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிக்கு எதிரான போராட்டம் மட்டுமல்ல;  அது, ஜனநாயக அமைப்புகளின் சுதந்திரம், அரசியலமைப்புச் சட்டப்  பாதுகாப்பு, மதச்சார்பின்மை, சமூக நீதி மற்றும் இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மை கொண்ட கட்டமைப்பு ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம் ஆகும். எனவே இந்தப் போராட்டத்தில் காந்தியின் கருத்துகளின் பயனைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியமாகும். கம்யூனிஸ்ட்களுக்குக் காந்தியுடன் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்திருக்கலாம்; எனினும் ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் பாசிசத்திற்கு எதிரான அவரது போராட்டம், மத நல்லிணக்கத்திற்காக அவரது முயற்சிகள் மற்றும் ஜனநாயக விழுமியங்கள் மீது அவரது அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றை, இன்றைய சூழலில் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.  

இந்தச் சூழலில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசியக் குழு மகாத்மா காந்திஜியின் பிறந்த நாளான அக்டோபர் 2ம் தேதியை “மதச்சார்பின்மை பாதுகாப்புத் தின”மாக அனுசரிக்கும்படி தனது அனைத்துக் கிளைகளுக்கும் அறைகூவல் விடுத்துள்ளது. இது காந்திஜிக்கு வெறும் புகழஞ்சலி செலுத்தும் தருணமாக அமையலாகாது; மாறாக அன்றைய தினத்தில் மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயகம், சமூக நீதி மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாக்க நாம் உறுதி ஏற்போம். காந்திஜியின் சகிப்புத்தன்மை மற்றும் அன்பு குறித்த செய்தியை இந்தியா முழுவதும் பரப்புவோம்! அதனை ஜனநாயக மற்றும் மதச்சார்பற்ற இந்தியாவைக் கட்டி எழுப்பும் போராட்டத்துடன் இணைப்போம்!

–நன்றி : நியூ ஏஜ் (அக். 4 –10)

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்

 

நியூ ஏஜ் தலையங்கம் -- தூக்குமேடைகள் வாழ்வின் முடிவல்ல

 

    இந்துஸ்தான் சோசலிசக் குடியரசு அமைப்பின் திட்டங்களை விவரித்த சுற்றறிக்கைகளை மத்திய சட்டமன்ற ஹாலில் வீசியும், தலைவர்களையும் மக்களையும் விழிப்படையச் செய்ய வெடிகுண்டு வீசிய பிறகு கைதாகி சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பகத்சிங், தனது வாழ்வின் இறுதி நெருங்கியதை முழுமையாக அறிந்திருந்தார். அவரை நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் சென்ற அதிகாரி இது குறித்து அவரை எச்சரித்தார். அதற்கு பகத்சிங் அளித்த பதில், “உடல் மட்டும் தானே அழிகிறது கருத்துக்கள் அல்லவே, அவை தொடர்ந்து உயிர்ப்புடன் வாழும்.” அவர் கூறியது போலவே பகத்சிங் இன்று இல்லை; ஆனால் இப்போதும்கூட அவர் வாழ்கிறார்: நினைவுகளில் மட்டுமல்ல, மாறாக மக்களுக்காகப் போராடுபவர்களின் ஒவ்வொரு மூச்சு காற்றிலும் அவர் வாழ்கிறார்.

மகாத்மா காந்தியும்கூட அதே பாதையில், வெகுவாக விலகி இருந்த போதும், பயணித்த ஒருவர். அதுபோலவே நாட்டிற்கும் அதன் மக்களுக்குமான அவர்களின் அன்பில் மட்டுமல்லாமல் தங்கள் மரணத்திலும் ஒன்றுபோல இருந்தவர்கள். பகத்சிங் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் தூக்கு மேடைக்கு அனுப்பப்பட்டார்; மகாத்மா காந்தி ஆர்எஸ்எஸ்-காரர் ஒருவரால் சுடப்பட்டார். 1869 அக்டோபர் இரண்டாம் நாள் பிறந்த காந்திஜியின் பிறந்தநாள் விழா ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொண்டாடப்படுகிறது. 1948 ஜனவரி 30 அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டார்; ஆனால் வகுப்புவாத பாசிச இந்துத்துவ சக்திகளை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான வழிகாட்டு சக்தியாக அவர் இன்னும் ஜீவிதமாக நீடிக்கிறார்.

அடிமைப்பட்டு இருந்த இந்தியாவில் ஒரு உள்ளூர் பள்ளியில் காந்தி படித்தார்; பின்னர் சட்டம் பயில உயர் கல்விக்காக லண்டன் சென்றார். அடிமை இந்தியாவின் நிழலில் உருவாகி வந்த சுதந்திர நாட்டின் தேசியத்துடன் அவர் வளர்ந்தார். இந்தியாவில் காலனியத் தளைகளைத் தகர்க்காமலும், மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகத்தை நிறுவாமலும் சுதந்திரம் முழுமை பெறாது என்று அவர் பிரச்சாரம் செய்தார். அரசியல் அமைப்புச் சட்ட முகவுரையில் இறையாண்மை, ஜனநாயகம், குடியரசு போன்ற வார்த்தைகள் இடம் பெற செய்யப்பட்டன; ஏனெனில், அவர் தலைமை தாங்கிய தேசிய இயக்கத்தின் கூட்டு உறுதிப்பாடு மற்றும் கூட்டு உணர்வின்  பின்னணியில் இந்த வார்த்தைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றுத் திகழ்ந்தன. இந்தக் கொள்கைகளுக்காகவே அவர் உயிர் துறக்கவும் செய்தார்.

காந்திஜியின் தியாகத்திற்கு பம்பாய் சட்டமன்றத்தில் அஞ்சலி செலுத்திய அதன் உறுப்பினர் தோழர் எஸ்ஏ டாங்கே, “அவர் ஒரு முனிவர் என்பதற்காகப் படுகொலை

செய்யப்படவில்லை, நாட்டின் அரசியல் விவகாரங்களில் அவரது வழியில் அவர் தலையிட்டார் என்பதற்காகவும் அவர் படுகொலை செய்யப்படவில்லை.  இந்து –முஸ்லிம் ஒற்றுமை என்ற தேசத்தின் நெருக்கடியான கட்டத்தின் அரசியல் சூழலில் அவர் தலையிட்டது வகுப்புவாதப் பிற்போக்கு சக்திகளால் விரும்பப்படவில்லை. இந்த ஒரு பாவத்தை அவர் செய்தார்; மற்றும் குறிப்பான இந்தப் பாவத்தின் குற்றத்திற்காகவே அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டார். அது தவிர அமைதி, அன்பு, சகோதரத்துவம் ஆகியவற்றைக் கருத்தியல் ரீதியில் (in the abstract) போதித்தார் என்ற காரணத்திற்காக அவர் படுகொலை செய்யப்படவில்லை. நிலப்பிரபுகள் மற்றும் குத்தகைதாரர்கள் இடையேயும், விவசாயிகள் மத்தியிலும் அவர் அன்பைப் போதித்தார்; ஆனால் கிசான்கள் அவரைக் கொல்லவில்லை. எந்த ஒரு தொழிலாளியோ, விவசாயியோ அல்லது கம்யூனிஸ்டோ அவரைக் கொல்லவில்லை. அவரைக் கொல்ல சூழ்ச்சி செய்தது மன்னர்கள், நிலப் பிரபுக்கள் மற்றும் முதலாளிகளே ஆவர்”

காந்திஜியைப் பொறுத்தவரை எதுவும் முழுமை பெற்ற ஒன்று (absolute) அல்லது மாறாதது அல்ல, வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் தொடர்ந்து பரிசோதனை செய்த ‘உண்மை’யும் கூட இதற்கு விதிவிலக்கு அல்ல. சமூகத்தில் வர்க்கப் பகுப்பாய்வு மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் பங்கு என்பதைக் காந்திஜி ஏற்கவில்லை என்பது உண்மையே; ஆனால் அடிப்படையில் சமூக மாற்றத்தில் அவர் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

குத்தகை மற்றும் நில வருவாயைக் கணிசமாகக் குறைப்பதிலும், நிலத்தில் விவசாயம் செய்ததற்கு எதிராக நிலப்பிரபுகளுக்குச் செலுத்த வேண்டிய குத்தகை பாக்கிகளையும் மற்றும் கட்டாய உழைப்புமுறையை ஒழிப்பதிலும் காந்தியடிகள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். குத்தகைதாரர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவர்களால் நிலம் பறிமுதல் செய்யப்படுவதைத் தடுக்கவும் காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகள் சட்டங்களை இயற்றின. இந்தக் கோரிக்கைகளில் பெரும்பாலானவை இடதுசாரிகளால் முன்வைக்கப்பட்டன. இடதுசாரிகளின் அரசியல் மற்றும் தொழிலாளர்கள் விவசாயிகள் இயக்கத்தின் அரசியல், சோசலிசத்தை ஆதரிக்காத காங்கிரஸ் வலதுசாரிகளையும் ஈர்த்தன. நிலச் சீர்திருத்தம், நிலப்பிரபுத்துவ முறை ஒழிப்பு மற்றும் உழுபவனுக்கு நிலத்தை மீண்டும் உரிமையாக்குவதை ஆதரிப்பதில் அந்த இயக்கம் முழுவதுமாக ஒரு நேர்மறையான நிலைப்பாட்டை மேற்கொண்டது.

காந்தியடிகள் தீவிரமான பாதையை நோக்கி நகர்ந்தபோது, தேசிய இயக்கத்தின் முழுமையான கருத்தியல் போக்குமே அவரால் வழி நடத்தப்பட்டது என்று சொல்லலாம். தனிச்

சொத்துரிமையை அவர் எதிர்க்கத் தொடங்கியதுடன், அறங்காவலர் முறைக்கு  (trusteeship) தீவிர வடிவம் அளித்து முன் வைத்தார். 1942ல் அமெரிக்கப் பத்திரிகையாளர் லூயிஸ் ஃபிஷர் அறங்காவலர் முறை குறித்து அவரிடம் வினவியபோது, காந்தியடிகள் ‘அறங்காவலர்களுக்கு எதிராகச் செல்வதற்கே நான் முன்னுரிமை தருவேன்; தேவை எனில் முன்பு ஒரு நேரத்தில் தாம் ஆதரித்த அறங்காவலர்களுக்கு எதிரான வெளிப்படையான எந்தவொரு ஆர்ப்பாட்டத்திலும் கலந்து கொள்வேன்’ என்று பதில் அளித்தார்

‘விவசாயிகளின் மேம்பாட்டிற்கான அவரது திட்டம் என்ன’ என்ற லூயிஸ் ஃபிஷரின் கேள்விக்குப் பதிலளித்த காந்திஜி, “விவசாயிகள் நிலத்தை எடுத்துக் கொள்வார்கள். நிலத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று நாம் அவர்களிடம் கூற வேண்டியது இல்லை, அவர்களே எடுத்துக் கொள்வார்கள்” என்றார்.  நில உரிமையாளர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்கப்படுமா என்று ஃபிஷர் தொடர்ந்து கேட்டபோது, “இல்லை, அது நிதிநிலை ரீதியாகச் சாத்தியமற்றது” என்று பதில் அளித்தார்.

மேலும் அதை விளக்கிய காந்திஜி, “கிராமங்களில் விவசாயிகள் வரி செலுத்துவதை நிறுத்துவர்… அவர்களது அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை நிலத்தைக் கைப்பற்றுவதாக இருக்கும்” என்று கூறினார். நிலத்தைக் கைப்பற்றுவதில் வன்முறை ஏதேனும் இருக்குமா என ஃபிஷர் கேட்டபோது, “அங்கு வன்முறை நிகழக்கூடும், ஆனால் பின்னர் நில உரிமையாளர்கள் மீண்டும் ஒத்துழைக்கவும் செய்யலாம்… அங்கிருந்து ஓடி விடுவதன் மூலம் அவர்கள் ஒத்துழைக்கலாம்”என்று காந்திஜி பதிலளித்தார்.

நிலப்பிரபுத்துவம் மற்றும் முதலாளித்துவத்தைக் காந்திஜி வன்மையாக எதிர்த்தார். சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டை எதிர்த்ததுடன், பெண்களின் விடுதலையை அவர் ஆதரித்தார். அவரது எழுத்துக்கள் எப்போதும் நலிவடைந்தோர், ஒடுக்கப்பட்டோர் மற்றும் சுரண்டப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவாக வெளிப்பட்டது.

காந்திஜி படுகொலை செய்யப்படுவதற்கு முன்பாக அவர், இந்து ராஷ்டிரா திட்டத்தையும், அதற்குத் தூண்டுதலாக இருந்த கொடிய சித்தாந்தத்தையும் முழுமையாக முறியடித்திருந்தார் என்பதை அவரது வாழ்க்கைப் பயணம் வெளிப்படுத்துகிறது; அந்தக் கொடிய சித்தாந்தத்தை முன்னெடுத்த அமைப்புகளான ராஷ்ட்ரிய சுயம்சேவக் சங் (ஆர்எஸ்எஸ்) மற்றும் இந்து மகா சபாவை இந்திய அரசியலில் ஓரம் கட்டும்  நிர்பந்தத்தை அவர் ஏற்படுத்தினார்.  

காந்திஜியின் அளப்பரிய தார்மீக வலிமை மற்றும் பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் உச்சபட்ச தலைவராக அவர் மேற்கொண்ட முழு வீச்சிலான

 முயற்சிகள் ஆகியவற்றின் காரணமாகவே, சுதந்திரமடைந்த குறுகிய காலத்திலேயே மதச்சார்பற்ற மற்றும் ஜனநாயக தேசமாகத் திகழும் தொலைநோக்குப் பார்வையின் செல்லுபடியாகும் தன்மை கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்டதாக நிலை பெற்றது. அது அக்காலகட்டத்தின் கொந்தளிப்பான சூழலைக் கடந்து சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்தியாவை ஒன்றிணைக்கும் கோட்பாடாகத்  திகழ்ந்தது.

காந்திஜியின் படுகொலையானது, சுதந்திர இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற திட்டத்தைத் தடம் புரளச் செய்ய எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கையே ஆகும். காந்தியின் படுகொலைக்கு எதிராக எழுந்த மக்களின் கொந்தளிப்பு மற்றும் நீடித்த வெறுப்புணர்வு ஆகியவற்றின் பின்னணியில் பார்க்கும்போது, கோட்சே உண்மை என்று நம்பி முன்வைத்த தீர்வு முயற்சி இப்போது, அறியாமையில் ஊறியதாகவும், ஏன் தனக்கே பாதகமாக முடியக்கூடியதாகவும் கூடத் தெரிகிறது.

ஆனால் அப்படுகொலைக்கு வித்திட்ட சர்ச்சைக்குரியவர்கள் தப்பித்து, தொடர்ந்து நடமாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் தொடர்ந்து சுதந்திரமாக இருந்ததுடன், அவர்களின் தேர்தல் பிரிவான பாஜக மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகும், மகாத்மா காந்திஜி போராடி தன் உயிரையே தியாகம் செய்த மதச்சார்பற்ற இந்தியாவின் அடித்தளத்தையே அச்சுறுத்தி வருகிறார்கள்

அரசு நிர்வாக அமைப்பில் பாஜக அரசு ஏற்படுத்திய சீர்கேடு என்பது, தேர்தல் ஆணையத்தைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்து தேர்தல் முறைகேடுகளைச் செய்வதுடன் முடிவதில்லை. அது அதைவிட பெரிதானது. அது ஒட்டுமொத்த ஜனநாயகத்தையும் அச்சுறுத்துகிறது. 

             மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான நமது கூட்டுப் போராட்டத்தில் மகாத்மா காந்தியின் பொருத்தப்பாடும் முக்கியத்துவமும் இன்றைய நிலையைவிட ஒருபோதும் கூடுதல் பொருத்தமானதாக இருக்க முடியாது.

காந்தி ஜெயந்தி நாளில் மகாத்மாவுக்கு நமது அஞ்சலியை உரித்தாக்குவோம்! 

–தமிழில் : நீலகண்டன், 

என்எப்டிஇ, கடலூர்.