வரலாற்றுத் தலைவர்கள் வரிசை 28 சுதா ராய் – கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் தொழிற்சங்க முன்னணியின் பெண் தலைவர்

நமது பெரும் தலைவர்கள் வாழ்விலிருந்து :

சில சித்திரத் சிதறல்கள் -28

சுதா ராய் – கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் தொழிற்சங்க முன்னணியின் பெண் தலைவர்

--அனில் ரஜீம்வாலே

--நியூஏஜ் (ஜன.3-.9 இதழ்)

            சுதா ராய் 1914ல் தற்போதைய பங்களாதேசத்தில் உள்ள ஃபரிதாபூர் என்ற இடத்தில் ஒரு நிலக்கிழார் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அவரது தந்தை அகால மரணமடைந்ததால் தனது தாயையும் மற்ற குழந்தைகளையும் கவனிக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. டாக்காவில் உள்ள ஈடன் கல்லூரியிலும் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்திலும் வங்கமொழியில் ஹானர்ஸ் சிறப்பு பட்டப் படிப்பை முடித்தார்.

            சுதா ராயை அரசியலுக்குக் கொண்டு வந்தவர் மனோரஞ்சன் குஹா தாக்கூர்டா. அவரது ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் (கசின்) சிசிர் ராய் அவரைத் தொழிற்சங்க இயக்கத்தோடு தொடர்பு கொள்ளச் செய்தார். அவர் பின்னாட்களில் போல்ஷ்விக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ஆனார். பெங்கால் லேபர் பார்ட்டி (பிஎல்பி) என்றழைக்கப்பட்ட ஓர் அமைப்பு 1933ல் நிறுவப்பட்டது; மீரட் சதி வழக்குப் பின்னணியில் அக்கட்சி ஓர் இரகசிய அமைப்பாக, போல்ஷ்விக் கட்சி என்ற பெயரில் செயல்பட்டது. அந்தக் கட்சியை நிஹரேந்து தத் குப்தா மற்றும் டாக்டர் நரேஷ் சென்குப்தா அமைத்தனர். அவர்கள் பிரிட்டனில் மாணவர்களாக இருந்தபோது கம்யூனிஸ்ட்களாக ஆனவர்கள்.

            பெங்கால் லேபர் கட்சியின் பிரபலமான தலைவர்களில் சிசிர் ராய், சுதா ராய், ஜோதிர்மாய் நந்தி, கமல் சர்க்கார், பிஸ்வநாத் தூபே முதலானவர்கள் அடங்குவர். அந்தக் கட்சி முக்கியமாகக் கல்கத்தாவின் கிட்டர்பூர் மெடியாபர்ஸ் பகுதியின் துறைமுகத் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் செயல்பட்டது. அந்தத் தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலோனோர் உருது மற்றும் இந்தி பேசுபவர்கள்.

தொழிற்சங்க இயக்கத்தில்

            பெங்கால் லேபர் பார்ட்டி (பிஎல்பி) மிக நெருக்கமாக இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் ஒத்துழைத்தது. துறைமுக மற்றும் கப்பல், சணல், இரும்பு மற்றும் எஃகு, உலோகம் மற்றும் என்ஜினியரிங், பேர்டு அண்டு கோ கம்பெனி, சுகாதாரத் தூய்மைப் பணியாளர்கள், ரயில்வே துறையில் பணியாற்றும் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் எனத்  தொழிற்சங்க அமைப்புகள் பலவற்றைப் பிஎல்பி நிறுவியது. இந்த அமைப்புகளின் அனைத்து நடவடிக்கைகளிலும் மெல்ல மெல்ல சுதா ராய் ஈடுபட்டார். சமூக விரோத சக்திகளின் அடாவடியால் அந்நாட்களில், துறைமுகப் பகுதிகளில் பெண்கள் நடமாடுவது பாதுகாப்பானதாக இல்லை; ஆனால் சுதா ராய் அச்சவாலை எதிர்கொண்டு அமைப்பு சார்ந்த பணிகளில் உற்சாகமாகவும் உறுதியோடும் செயல்பட்டார். தொழிலாளர்கள் மத்தியில் அவர் ‘பெகன்ஜி’ (இந்தியில் ‘மரியாதைக்குரிய சகோதரி’ என்று பொருள்) என்று அனைவராலும் அன்புடன் அழைக்கப்படும் பெரும் புகழோடு விளங்கினார். 

            அஸாம் ரயில்வேமென் சம்மேளத்திலும் பணியாற்றினார், அதற்காக 1939 –40களில் அவர் அஸாம் சென்றார்.

1932ல் சுதா ஆசிரியர் பணியைக் கமலா பெண்கள் பள்ளியில் மேற்கொண்டார்; 1958வரை அதே பணியில், இடையே சிலகாலம் துண்டிக்கப்பட்டாலும், நீடித்தார். அப்போது தெற்குக் கல்கத்தாவின் ஹஜ்ரா சந்தில் (ஹஜ்ரா லேன்) வசித்தார். பள்ளியில் வகுப்புகள் முடிந்ததும், அவர் பிற்பகலில் வழக்கமாகத் துறைமுகப் பகுதிக்குச் சென்று தொழிலாளர்களிடையே பணியாற்றினார். அவர்களோடு நேரத்தைச் செலவிட்டு, அவர்கள் பிரச்சனைகள் குறித்துப் பேசி, வர்க்க உணர்வு மற்றும் சோஷலிசம் பற்றி அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்தார். லெனின் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சி பற்றி மிக விரிவாக எடுத்துரைத்தார். உலகக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளச் செய்தார். மிக நுட்பமாக அரசியல் மற்றும் தத்துவத்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு முறையாக அறிமுகம் செய்த ஒருசில தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைவர்களில் சுதாவும் ஒருவர்.

கல்கத்தா போர்ட் அண்டு டாக் ஒர்க்கர்ஸ் யூனியன் மார்ச் 1934 ல் அமைக்கப்பட்டது. சுதா ராய் அச்சங்கத்தில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டார். 1934ல் மிக வெளிப்படையாக மே தினத்தை அனுசரித்தபோது அந்தக் கூட்டத்தில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான தொழிலாளர்கள் திரண்டனர். (இந்தியாவில் முதல் மே தினம் சென்னையில் 1923ல்  சிந்தனைச் சிற்பி சிங்காரவேலர் நடத்தினார்)

விரைவில் தொழிலாளர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை எழுப்பினர்; வேலை நேரத்தை 11 மணியிலிருந்து 8மணி நேரமாகக் குறைப்பது, தினக் கூலியை உயர்த்துவது, பணிச் சுமையைக் குறைப்பது, பணிப் பாதுகாப்பு முதலியன சில. இக்கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி மொத்தமுள்ள 20 ஆயிரம் துறைமுகத் தொழிலாளர்களில் 15ஆயிரம் பேரும், ஐயாயிரம் கப்பல் கட்டும் தொழிலாளர்களில் 2000 தொழிலாளர்களும் வேலைநிறுத்தத்தில் இறங்கினர். கல்கத்தா துறைமுகத்தில் மட்டும் 50 கப்பல்கள் செயல்படாமல் முடங்கிக் கிடந்தன.

இந்த வேலைநிறுத்தத்தை வெற்றிகரமாகத் திரட்டி அமைப்பதில் சுதா ராய் தீவிரமாகப் பங்கேற்றார். பலநாட்களில் சிசிர், ஜோதிர்மாய் நந்தி மற்றும் சுதா ராய் வீட்டிற்குச் செல்லாமல் கப்பல் நிற்கும் துறையின் பகுதியில் உள்ள சிறிய அறையிலேயே தங்கி இருந்தனர். செயல்படுவதே சிரமமான மிக மோசமான சூழ்நிலைகளில் அவருடைய செயல்பாடு தீரத்தின் வெளிப்பாடு.

வேலைநிறுத்தம் செய்தவர்கள் பழிவாங்கப்பட மாட்டார்கள் என்ற உறுதிமொழியில் 1934 டிசம்பர் 16ம் நாள் வேலைநிறுத்தம் விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது. அலுவல்சாராத விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. அக்குழுவில் சர் பிசி ராய், டாக்டர் நரேஷ் சென்குப்தா மற்றும் மௌல்வி ஏகே ஃபஸ்லுல் ஹஹ் போன்ற பிரபலமானவர்கள் இடம் பெற்றனர். மேலும் அந்த வேலைநிறுத்தம், ரஹீம், யூசுப், ஷேர் கான், நாராயண் ராவ், அப்தர் ரஹ்மான் கான் முதலான முக்கியமான கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களை உருவாக்கித் தந்தது.

போல்ஷ்விக் கட்சி சிபிஐ கட்சியுடன் இணைந்தது

             1936ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் போல்ஷ்விக் கட்சி சிபிஐ கட்சியுடன் இணைந்ததும் சுதா ராயும் சிபிஐயில் சேர்ந்தார். சுதா ராய் வங்காளத்தின் சட்டவிரோதமான சிபிஐ கட்சியில் சேர்ந்த இரண்டாவது பெண்ணாக இருக்கக் கூடும். முதலாவது பெண் லத்திகா சென். 1949 ஏப்ரல் 27ல் நடந்த போலீஸ் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியான தியாகி, லத்திகா சென்.

            போல்ஷ்விக் கட்சி மீண்டும் ஒருமுறை திருத்தி அமைக்கப்பட்டு திரும்பவும் ஒரு கட்சியாக உருவானது. 1939ல் நடைபெற்ற திரிபூரி காங்கிரஸில் சுபாஷ் போஸ் தொடர்பான பிரச்சனை எழுந்தபோது, அது நிகழ்ந்தது. நிகரேந்து தத், பிஸ்வநாத் தூபே, சிசிர் ராய் போன்ற போல்ஷ்விக் தலைவர்கள், சிபிஐ கட்சி சுபாஷ் போஸையும் அவர் பார்வர்டு பிளாக் கட்சி அமைத்ததையும் ஆதரித்து இருக்க வேண்டும் என்று கருதினர். தேசிய ஐக்கிய முன்னணி என்ற பெயரில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வர்க்கக் குலாவுதல் (ஒத்துழைப்பு) கொள்கையைக் கடைபிடித்துவிட்டதாக அத்தலைவர்கள் எண்ணினர். சுதா ராயும் திரிபூரி காங்கிரஸ் மாநாட்டில் சிபிஐ பிரதிநிதியாக முக்கிய சிபிஐ கூட்டங்களில் பங்கேற்றார். அவரும் சிபிஐ கட்சியிலிருந்து விலகி மற்ற தலைவர்களோடு போல்ஷ்விக் கட்சியில் இணைந்தார். 1941ல் அவர் வேலையை விட்டுவிட்டு சில காலம்  போல்ஷ்விக் கட்சிப் பணியாற்றினார்.

இரண்டாவது உலகப் போரின்போது

            இரண்டாவது உலகப் போரின்போது ஏஐடியுசி தலைமையில் பாரக்பூர் –திட்டஹார்க் பகுதியின் (சணல் மில் தொழிலாளர்களின்) ஸாட்கல் மஸ்தூர் சங்கத்தில் சுதா ராய் தளர்வின்றி ஒரு தொழிற்சங்கத் தலைவராகத் தீவிரமாகச் செயல்பட்டார். ஓர் அர்ப்பணிப்புள்ள செயற்பாட்டாளர் மற்றும் தலைவரது செயல்பாடு என அவரை நந்த்லால் போஸ் வர்ணித்துள்ளார். “இந்த இளம் பெண்,” கல்கத்தா பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரி, பெங்கால் லேபர் கட்சியின் மற்றும் சிபிஐ கட்சியின் முக்கியமான தலைவர் எனப் (போலீஸ்) புலனாய்வுத் தகவல் அறிக்கைகளில் குறிப்பிட்டுள்ளனர். தொழிலாளர்களின் அரசியல் பிரக்ஞை உணர்வுகளை எழுப்ப அவர் கடுமையாகப் பாடுபட்டார்.

குழுப் போக்குக்கு எதிராக

            குழுவாதப் போக்குடைய அரசியல் கட்சியிலும் சூழலிலும் இருந்தாலும், சுதா ராயின் அணுகுமுறை குறிப்பிடத்தக்க பரந்த சிந்தனைப் போக்குடையதாக இருந்தது.  1938ல் ஜெஸ்ஸோர் கௌல்னா அரசியல் தொழிலாளர்கள் மாநாட்டில் நரேஷ் சென் என்ற செயல்பாட்டாளர் எதிர் முகாம் ஆட்களால் 1938 மே 28ல் கொல்லப்பட்டார், காரணம் அவர் கம்யூனிஸத்தின் பால் சென்றார் என்பதே. பாலிகுங்கேயில் 1938 ஜூன் 10ல் கண்டனக் கூட்டம் நடத்தப்பட்டது. அந்தக் கூட்டத்தில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான மாணவர்கள், தொழிலாளர்கள் –குறிப்பாக ஹுகும்சந்த் இரும்பு ஆலையின் தொழிலாளர்கள் – கலந்து கொண்டனர். அந்தக் கூட்டத்தில் சுதா ராய், முஸாஃபர் அகமது உட்பட போல்ஷ்விக் பார்ட்டி மற்றும் சிபிஐ தலைவர்கள் உரையாற்றினர்.  

            சுதா ராய் பேசும்போது, குழுப் போக்கு அணுகுமுறை மற்றும் விரோத மனப்பான்மையால் அரசியல் களங்கப்படுத்தப்பட்டு வருவதாக இடித்துரைத்தார். “சுதந்திரத்திற்கான போராட்ட வீரர்கள் முக்கியமான ஒரு கொள்கையைக் கண்ணின் மணியாய் கொண்டனர்: ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகப் போரிடுவது.” பகுத்தறிவையும் வாதிடுவதையும் பயன்படுத்த வேண்டுமே தவிர, வன்முறையை அல்ல. “பயங்கரவாதிகள் லெனினைக் கொல்ல முயன்றனர், ஆனால் இன்றளவும் லெனினியம் செம்மாந்து முன்னோக்கி நடைபோடுகிறது.”

            பாட்னாவிலிருந்து சுதா ராய் முஸாஃபூரில் இருந்த உமா கோஷ் அவர்களுக்கு 1942 அக்டோபர் 7ல் எழுதிய கடிதத்தில், பாசிசத்திற்கு எதிரானவர்களின் ஒற்றுமை, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உட்பட மிகவும் முக்கியமானது. “பிசி ஜோஷியும்கூட ஒன்றிணைந்த பெருந்திரள் செயல்பாட்டிற்கு ஒப்புக்கொண்டுள்ளார்…” ரேணு சக்ரவர்த்தியும்கூட குழுவாதப் போக்கற்ற சுதா ராயின் அணுகுமுறையைச் சுட்டிக் குறித்துள்ளார்.   

            கப்பல்துறை தொழிலாளர் போர்டில் முதல் பெண் உறுப்பினராக சுதா ராய் இருந்துள்ளார். 1945ல் ‘லோக் சிக்க்ஷா பரிக்க்ஷத்’ என்ற வயது வந்தோர் கல்வியறிவு அமைப்பை அமைத்தார்.

பெண்கள் இயக்கத்தில்

            1943ல் சுதா பெண்கள் இயக்கத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். அனைத்திந்திய பெண்கள் மாநாடு (AIWC) மற்றும் அதன் ‘குழந்தைகள் முகாமை (செல்) பாதுகாப்போம்’ (‘Save Children Cell’) பிரிவில் பணியாற்றினார். பாரிசாலில் நடைபெற்ற ‘மகிளா ஆத்ம ரக்க்ஷா சமிதி’ அமைப்பின் இரண்டாவது வட்டார மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார். 1940களில் மத்தியில் மதக் கலவரங்களில் பாதிக்கப்பட்டு துன்பப்பட்டவர்கள் மற்றும் ஆதரவற்றோர் முகாம்களில் தீவிரமாகச் செய்ல்பட்டு பல்வேறு பணிகளை ஆற்றினார்.

            1954ல் ‘இந்தியப் பெண்கள் தேசிய சம்மேளனம்’ (NFIW) அமைப்பு மாநாட்டில் சுதா ராய் பங்கேற்றார். அம்மாநாட்டு வரவேற்புக் குழுவின் ஒரு உறுப்பினரான அவர் மாநாட்டில் துணைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அந்தப் பொறுப்பை 1981 வரை வகித்தார்.

பொதுத் தேர்தல்களில்

            முதலாவது நாடாளுமன்றப் பொதுத் தேர்தலில் போல்ஷ்விக் கட்சி சார்பாகப் போட்டியிட்ட ஒரே வேட்பாளர் சுதா ராய் மட்டுமே. பாரக்பூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு அவர் 25,792 வாக்குகள் பெற்றார். 1957 சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் கோட்டை (போர்ட்) தொகுதியிலிருந்து போட்டியிட்டு நான்காவதாக வந்தார்.

யுடியுசி அமைப்பில்

            சுதா ராய் பணியாற்றிய துறைமுக கப்பல் தொழிலாளர்கள் சங்கம் 1958ல் பிளவுபட்டது. சுதா, சிசிர் மற்றும் பூத்நாத் தே முதலானோர் பிஸ்வநாத் தூபேயை எதிர்த்து நின்றனர். 1960ல் சிசிர் ராய் மரணமடைய, சுதா ராய் யுடியுசி சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் ஆனார்.

மீண்டும் சிபிஐ கட்சியில் இணைதல்

            1965ல் நடைபெற்ற போல்ஷ்விக் கட்சி மாநாட்டில் சுதா ராய், கட்சியை இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைக்க வேண்டும் என வற்புறுத்தினார். அவருடைய யோசனையை மாநாடு நிராகரித்தது. அதன் பிறகு அவர் தமது ஆதரவாளர்களுடன் போல்ஷ்விக் கட்சியை விட்டு விலகி, சிபிஐ கட்சியில் இணைந்தார். ஏஐடியுசியின் ஸாட்கல் மஸ்தூர் யூனியன் (சணல் தொழிலாளர்கள் சங்கம்) மற்றும் சில தொழிற்சங்கங்களில் சுதா ராய் பணியாற்றத் தொடங்கினார்.

            1970களில் நடைபெற்ற பங்களாதேஷ் விடுதலைப் போருக்கு உறுதியான தீவிர ஆதரவை வழங்கினார்.

            ஓர் ஆற்றல் மிக்க தொழிற்சங்கத் தலைவரான சுதா ராய், சிலகாலம் நோய்வாய்ப்பட்டு இன்னலுற்ற பிறகு 1987 ஜூன் 7ம் நாள் மறைந்தார்.

            தொழிலாளர்களிடையே அவர் ஆற்றிய பணி என்றும் நீங்காது நினைவிலிருக்கும்.

--தமிழில் : நீலகண்டன்,

என்எப்டிஇ, கடலூர்

  

‘சர்வதேசப் பெண்கள் தினம்’ கட்டுரை 2

 

   சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் ஆண்டு: 

இன்று பெண்கள் சந்திக்கும் 

புதிய சவால்கள் 

--அமர்ஜித் கவுர்

பொதுச் செயலாளர், ஏஐடியுசி

            “பணிநிலைமை, கூலி, வேலைநேரம் மற்றும் பணியிடத்தில் பாதுகாப்பு போன்றவை மேம்பட, போராட்ட இயக்கங்களில் பெண் தொழிலாளர்கள் பங்கேற்பு மற்றும் தியாகத்தை நினைவூட்ட ஒரு நாளை அனுசரிக்க வேண்டும்!” – இக்கருத்தைக் கோபன்ஹேகனில் 1910ம் ஆண்டு நடைபெற்ற இரண்டாவது அகிலத்தின் சோஷலிசப் பெண்கள் கூட்டமொன்றில் -- தன் உழைப்பின் தகுதியில் ஒரு தொழிற்சங்கவாதியான -- கிளாரா ஜெட்கின்சன் வெளியிட்டார். மேலும் அவர் பேசும்போது, “மனிதர்களாக நடத்தப்படல், வரையறுக்கப்பட்ட பணிநேரம், முறையான ஊதியம், உழைப்பிற்கு மரியாதை முதலிய உரிமைகளைப் பெற, போராட்டங்களை முன்னின்று நடத்திய தொழிலாளர்களின் தியாகங்களை நினைவூட்டும் வகையில் ‘மே தினம்’ என்பது முழுமையான உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தது; அதுபோலவே, பெண் தொழிலாளர்கள் நடத்திய போராட்டங்களுக்கும் உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும்!”

பின்னணியில் ஒரு போராட்டம்

            மிகுந்த முக்கியத்துவம் உடைய அவரது உரையின் பின்னணி பின்வருமாறு இருந்தது: 19ம் நூற்றாண்டின் தொழில்மயம் காரணமாக ஆலைகளில் பெண் தொழிலாளர்களும் அதிக அளவில் உழைத்தது மட்டுமல்ல, மோசமான பணிநிலைமைகளில் பணியாற்றவும் நிர்பந்தம். கடுமையான வறுமையின் காரணமாக 4, 5 வயதுடைய குழந்தைகளும்கூட தினமும் 12லிருந்து 14 மணி நேரம் வேலைவாங்கப்பட்டனர். இவ்வளவு கடுமையான உழைப்புக்கும் அற்ப ஊதியம், பணித்தன்மைசார் பாதுகாப்பு, சுகாதார வசதி ஏதுமற்ற, அபாயகரமான பணிச்சூழல் கொடுமை. இனியும் பொறுக்க முடியாது என 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தொழிலாளர்கள் எதிர்க்கத் தொடங்கினர்.

            கோட்டுக்கு வெளியே அணியும் கையில்லாத குட்டையான சட்டை தயாரிக்கும் நியூயார்க் மன்காட்டனில் இருந்த நிறுவனத்தின் 30ஆயிரம் பெண் தொழிலாளர்கள் --10மணி வேலை நாள், சங்கம் அமைக்க அனுமதி கோரி -- டிசம்பர் மாதக் குளிரையும் பொருட்படுத்தாது வீதிகளில் இறங்கிப் போராடினர். போராடியவர்கள் மீது கடுமையான அடக்குமுறைகள் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டன. தடியடி தாக்குதல், துப்பாக்கிச் சூடு இவற்றில் எண்ணற்றோர் காயமடைய, பலர் கொல்லப்பட்டனர். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அப்பகுதியில் இருந்த இரண்டு ஆலைகளில் தீவிபத்து ஏற்பட, தப்பிக்க அல்லது வெளியேற வழியில்லாத நிலையில் 125பேர் தீயில் எரிந்து மாண்டனர். அதே போழ்து, உலகம் முழுவதும் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கோரி பல இயக்கங்கள் நடைபெற்றன.

            ‘சர்வதேசப் பெண்கள் தினம்’ என்ற யோசனையைக் கிளாரா முன் வைத்து பேசியபோது இந்த டெக்ஸ்டைல் ஆலைப் பெண் தொழிலாளர்களின் வீரம் செறிந்த போராட்டங்களைத்தான் குறிப்பிட்டார். மார்ச் 8ம் தேதியைச் சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக அனுசரிப்பது என முடிவாயிற்று. உலகின் பல பகுதிகளில் தொழிலாளர்களும் தொழிற்சங்கங்களுமே இந்நாளைத் தொடக்கத்தில் கொண்டாடின. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் ‘பெண்கள் சர்வதேசிய ஜனநாயக சம்மேளனம்’ (WIDF) அமைக்கப்பட்டு, அவ்வமைப்பிற்குப் ‘பொருளாதார – சமூகக் கவுன்சில்’ என்ற உயரிய கலந்தாலோசனை அங்கீகாரத்தை ஐக்கிய நாடுகள் சபை வழங்கி ‘பெண்கள் தினம்’ கொண்டாடும் இயக்கத்தை முன்னெடுத்தது; அதன் பிறகுதான் ஐநா-வின் அங்கீகாரத்துடன் பரவலாக உலகெங்கும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. பெண்களும் தொழிற்சங்க இயக்கங்களும் கொண்டாட, ஐநாவின் 1975 அமர்வில் 1975ம் ஆண்டைச் ‘சர்வதேசியப் பெண்கள் ஆண்டு’ எனப் பிரகடனத் தீர்மானம் ஏற்கப்பட்ட பிறகே அரசாங்க மட்டத்திலும் பெண்கள் தினக் கொண்டாட்டங்கள் துவங்கின. [அரசு சாரா தன்னார்வ அமைப்புகளுக்கு அதன் சமூகப் பணிகளை அங்கீகரிக்கும் விதமாக ஐ நா மாமன்றம் வழங்குகின்ற மிக உயர்ந்த மதிப்புமிக்க அந்தஸ்தே ஒரு என்ஜிஓ அமைப்பிற்கு வழங்கப்படும் (ECOSOC) எனப்படும் ஆலோசனைக்குழு அந்தஸ்தாகும்.] 

இந்தியாவில் பெண் உரிமை தோற்றம்

            இந்தியாவிலும் பெண்களின் நிலை, வாழ்க்கை, பெண்கள் வாழ்வாதாரம் குறித்து ஆய்வு நடத்த முதன்முறையாக அரசு பூர்வமான கமிட்டி அமைக்கப்பட்டது. பின்வந்த ஆண்டுகளில் பெண்கள் இயக்கங்கள், ‘குழுவின் சிபார்சுகளை அரசே அமல்படுத்து’ என்ற கோரிக்கை முழக்கமாக அக்குழுவின் சிபார்சுகளே அடிப்படையாக அமைந்தன.  பெண்கள் அமைப்புகளும் தாங்களாக முன்வந்து சமூகத்தில் பெண்கள் அந்தஸ்து உயர்வதற்குப் பல ஸ்தாபனங்கள், ஆய்வு மையங்களை ஏற்படுத்தின. பெண்களின் மேம்பாட்டிற்கு அவர்களுக்கான கல்வி, உடல்நலம், சுகாதாரம், தண்ணீர், அடிப்படை குடிமை வசதிகள், பணியாற்றப் பயிற்சி மற்றும் வேலைபெறும் வாய்ப்பு போன்ற உரிமைகளை நமது இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் இடம்பெறச் செய்து பொறிக்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அவற்றை வென்று சாதிக்க, அமல்படுத்த மிகக் கடுமையான போராட்டங்களை நடத்த வேண்டியிருந்தது.

            மேலும், சமூக பொருளாதார கலாச்சார வெளியில் ஆண் பெண் சமத்துவ நீதியை நிலைநாட்டத் தொடர்ந்து தீவிரமான போராட்டங்களும் நடத்திட வேண்டியிருந்தது. தானாக எதுவும் மாறிவிடவில்லை. எப்போதெல்லாம் பெண்கள் பாலின நீதியுடன் கூடிய கௌரவமான வாழ்வுரிமை கோரிக்கை எழுப்பிப் போராடுகிறார்களோ அப்போதெல்லாம் அறிவுப் பரவலைத் விரும்பாத குழப்பவாதிகள், பிற்போக்கு, மதவாத சாதிய சக்திகள் அந்தப் போராட்டங்களுக்கு எதிராகத் தடைகளை ஏற்படுத்த முயன்றார்கள்.

பாஜக ஆட்சியில் புதிய தாக்குதல்கள்

            சமீப காலங்களில், மத்தியில் தற்போதைய ஆட்சியாளர்கள் பதவிக்கு வந்ததிலிருந்து இச்சக்திகள், அதிகார அமைப்புகளின் ஆதரவோடு பெண்களுக்கு எதிரான தங்கள் பிற்போக்குத் திட்டங்களைத் திணிக்க தைரியம் பெற்றுவிட்டார்கள். இதனால் அனைத்து வகை பாகுபாடுகளுக்கும் எதிராகப் பாலின நீதியை நிலைநாட்ட நடத்தப்படும் போராட்டங்கள் மேலும் கடினமாக்கப்படுவதுடன் பெரும் விடா முயற்சியும் தேவைப்படுகிறது; இதனினும் பெருங்கொடுமை, பாஜக ஆளும் சில மாநிலங்களில் சட்டத்தின் மூலம் பிற்போக்கு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன. அதன் சமீபத்திய வடிவம்தான் “லவ் ஜிகாத்” என்ற பெயரில் பெண்களின் திருமணத் தேர்வை மறுக்கும் போக்கு. அதைவிட மோசமாக, தேர்தல் வெற்றி நோக்கத்திற்காக வெறுப்பு மற்றும் நச்சுக் கருத்துகளைப் பிரச்சாரம் செய்வதன் மூலம் சமூகத்தைப் பிளவு படுத்துவதானது, நமது நாட்டின் சமூகக் கட்டமைப்பைச் சீர்குலைக்கும் அபாயகரமான பின்விளைவுகளுக்கு வழி கோலும். இவை அனைத்திலும் பாதிக்கப்படுவது, அதன் விளைவுகளைச் சுமப்பது பெண்களே.

பெண்கள் இன்று சந்திக்கும் பிரச்சனைகள்

            இவ்வாண்டு மார்ச் 8ல் சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தைக் கொண்டாடும்போது பெண்கள் முன் எழுந்துள்ள சவால்கள் பல மடங்காக அதிகரித்துள்ளது. பல அருவருப்பான உண்மைகள் கோவிட் 19 நெருக்கடி காலத்தில் தலைதூக்கியுள்ளன. பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடும் ஆண் தொழிலாளிகளோடும் நெடுஞ்சாலைகளில் பல மைல்கள் தொலைவு கடுமையான இன்னல்களுக்கு இடையே நடந்து சென்ற துயரம் மிகுந்த படங்களை ஊடகங்களில் பார்த்த உலகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனது. ஆனால் நேரடியாகப் பார்த்த அரசு இவற்றைப் புறக்கணித்து வாளாயிருந்தது; துயர் துடைக்க, ஆறுதல் அளிக்க எந்தச் சிறு நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. பெண்கள் மீதான தாக்குதல் அபாயம் –அவர்கள் வீட்டில் இருந்தாலும், பணியிடங்களில், ஏன் பல மைல் தொலைவு சோர்வாக நடந்துபோகும்போதும் – அதிகரித்தன. பெண்களுக்கு எதிரான இல்ல-வன்முறை (டொமஸ்டிக் வயலன்ஸ்) 40%க்கும் கூடுதலாக அதிகரித்த கசப்பான உண்மையைப் பல ஆய்வு அறிக்கைகள் வெளிப்படுத்தின.

            பெண் தொழிலாளர்களில் 97 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக அமைப்புசாரா பொருளாதாரப் பிரிவில் உழைப்பவர்களே; அமைப்புரீதியான பிரிவுகளில் பணியாற்றும் பெரும்பாலானோர் ஒப்பந்த முறையிலோ, தற்காலிக தினக்கூலியாக அல்லது வெளியிலிருந்து பணிஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டவர்களாக (அவுட் சோர்ஸ்டு) இருப்பவர்களே. 97% பெண் உழைப்பாளிகளுக்குப்  பேறுகால விடுமுறை பலன்கள் ஒரு நிறைவேறாத கனவு. 1975 சர்வதேசப் பெண்கள் ஆண்டில் ‘சமவேலைக்கு சம ஊதியம் சட்டம்’ பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு, 1976ல் அறிப்பாணை வெளியிடப்பட்டும், அமலாக்கத்தில் தொடர்ந்து தோல்வியே நிலவுகிறது.

பாலினப் பாகுபாடும் சமூக அணுகுமுறையும்

                பணியிடத்தில் பாலினச் சீண்டல்கள், தொல்லைகள் –விசாகா வழிகாட்டுதல்களுக்குப் பிறகும் – தணியாமல் தொடரவே செய்கிறது. பின்னர் நிர்பயா வழக்குக்குப் பிறகு பாலியல் துன்புறுத்தல் தடுப்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டும் பயனின்றி அப்படியே உள்ளது. பாகுபாடு கூடாது என்ற அடிப்படையில் பெண்களுக்கான நீதி கிடைத்திட சமூகத்தின் உளப்பாங்கு போக்கு மாற வேண்டிய தேவை உள்ளது. விவசாயிகள் போராட்டத்தில் பெண்கள் ஏன் பங்குபெற வேண்டும், அவர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பச் செல்ல வேண்டும் என்பன போன்ற அறிக்கைகள்; அல்லது, பெண்ணை மானபங்கம் செய்த படுபாவியையே அவனால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை மணக்க இயலுமாவென நீதித்துறையின் உயர்பீடத்திலிருந்து வினவுவது போன்றவை சமூகத்தில் ஆழமாக வேரோடிப்போன பாலின நீதி உணர்வற்ற அணுகுமுறையை அம்பலப்படுத்துவன. இதற்கு மாறாகச் சமீபத்தில்,  (முன்னாள் அமைச்சரும் பத்திரிக்கையாளருமான) எம்ஜெ அக்பர் எதிர் பிரியா ரமணி வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு ஓர் ஆறுதலாகும்; எதிர்பார்க்கும் மாறுதல்களுக்கான நம்பிக்கையை அளிப்பது. (அதுபோன்ற வழக்குகளில் பொதுவாக இதுவரை நீதிமன்றங்களில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை நோக்கி கேட்கப்படும் கேள்விகள்: ஏன் உடனே சொல்லவில்லை? வழக்குப் பதியாமல் சமூக ஊடகத்தில் எழுதுவது ஏன்? என்ன ஆதாரம்? ஆடவரின் மதிப்பு மரியாதை என்னாவது? இதுபோன்ற அபத்தமான, பரவலான வினாக்களுக்கு இத்தீர்ப்பு தகுந்த விடையளித்து ஆறுதல் அளிக்கிறது)

பொருளாதாரப் பின்னடைவும் பெண்கள் துயரும்  

            வீழ்ச்சி மற்றும் மூழ்கும் பொருளாதாரத்தின் பாதிப்புகளை நம் நாடு சந்திக்கப்போகிறது. நல்ல ஊதியம் மற்றும் பணிபாதுகாப்புள்ள பணிகள் குறைக்கப்படுகின்றன; பொதுத்துறை நிறுவனங்களைத் தனியார்மயப்படுத்தும், அரசுத் துறைகளைச் சீரழித்து பலவீனப்படுத்தும் அரசின் முறைதவறிய நோக்கத்துடனான கொள்கைகளே அதற்குக் காரணம். மேலும் புதிய ஆளெடுப்பும் நடைபெறுவதில்லை.  

            சமூகப் பிரிவில் அரசு செலவழிப்பது தொடர்ச்சியாகக் குறைக்கப்படுவதால், அமைப்பு சாரா பொருளாதாரத்தில் கிடைத்துவந்த வேலைவாய்ப்புகள் சுருங்குகின்றன. உதாரணத்திற்கு ‘மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதியளிப்புச் சட்ட’த்தின் கீழ் கிராம ஊரகப் பகுதிகளில் பணி வழங்கும் (MGNREGA) திட்டத்திற்கான மத்திய பட்ஜெட் நிதி ஒதுக்கீடு தொடர்ச்சியாகக் குறைக்கபடுகிறது; பணியிடங்களை ஏற்படுத்துவதற்கான சட்டம் மதிக்கப்படுவதில்லை. கரோனா தொற்று ஊரடங்குக்கு பிந்தைய காலத்தில் ஆண்களைக் காட்டிலும் விகிதாசாரத்தில் பெண்களின் வேலையிழப்பு மிக அதிகம். பணித் திறன் உடைய பெண் தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கையைச் சமாளிக்க வேண்டி –ஊதியம் குறைவான—பணித்திறன் தேவையில்லாத (அன்ஸ்கில்டு) பணியிடங்களில் பணியாற்ற முன்வருகின்றனர். அங்கேயும் அவர்களுக்கான வாய்ப்பு சுருங்கியே வருகிறது.

தொழிலாளர் சட்டங்கள் திருத்தமும் பெண்களுக்குப் பாதிப்பும்  

            தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களைத் திருத்தி நான்கு குறுங்குறிகளாக (code) மாற்றியுள்ளது. இந்நடவடிக்கை தொழிற்சங்கங்களை ஒதுக்கித் தள்ளி, கூட்டு பேரச்சக்தியைப் பலவீனமாக்கும்; மேலும் சமூகப் பாதுகாப்பு, பணியின்போது பாதுகாப்பு மற்றும் ஊதியப் பிரச்சனைகளில் பெரும் எண்ணிக்கையிலான தொழிலாளர் பட்டாளத்தை விலக்கி வைக்கும்.

            போதுமான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், பணியிடத்திற்குச் செல்ல போக்குவரத்து வசதி, மற்றும் பணியிடத்தில் குறைந்தபட்ச வசதிகளைச் செய்து தராமல், சுரங்கப் பணிகள் மற்றும் ஆலைகளில்  இரவு ஷிப்ட் திரும்ப கொண்டு வந்துள்ளது பெண்களை மீண்டும் இரண்டு மடங்கு துன்பத்திற்கு உள்ளாக்கும்.

            தடைசெய்யப்பட்ட பகுதிகளை உடல்நலத்திற்கு தீங்கு பயக்கும் பகுதி என வரையறை செய்து அப்பகுதிகளில் பெண்கள் பணியாற்றுவது தொழிற்சாலை சட்டத்தில் ஏற்கனவே தடை செய்யப்பட்டிருந்தது; ஆனால் அச்சட்டத்தில் தற்போது திருத்தம் செய்து ‘பெண்கள்’ என்ற வார்த்தையைக் ‘கருவுற்ற தாய்மார்கள்’ என மாற்றியுள்ளது மிகவும் பிற்போக்கான நடவடிக்கை. அது மற்ற பெண்களை அப்பகுதியில் பணியாற்ற நிர்பந்திக்கும். இவ்வாறு தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களை குறுங்குறியாக்கியதில் பல பகுதிகளில் செய்யப்பட்ட --கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்-- மாறுதல்கள் குறித்து ஆழமான விவாதங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

            எனவே, தற்போதைய ஆட்சியாளர்களால் “வாழ்க்கையில் நிலையற்றவை என்பன நிலையானதாக மாற்றப்படுகின்றன” என்ற விமர்சனம் மிகவும் பொருத்தமானது.

காரிருளில் மின்னல் கீற்றென நம்பிக்கை

            இவ்வளவு கடுமையான காலச் சூழ்நிலையில், பெரும் எண்ணிக்கையிலான மகளிரும், அனைத்து வயதுடைய பெண்களும் போராட்டங்களில் பங்கேற்பது, காரிருளில் மின்னல் கீற்று போல ஆறுதல் அளிக்கும் ஒரு விஷயம். அவர்கள் தங்கள் சொந்த பாதுகாப்புப் பிரச்சனைகளுக்காக மட்டுமின்றி, தங்கள் அடையாளத்தை நிலைநாட்ட, சமூகத்தின் பலபிரிவு மக்களின் அக்கறையுள்ள விஷயங்கள் குறித்தும் போராட முன்வருகிறார்கள். கல்வி உரிமைக்கான போராட்டங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் கல்லூரிகளை வணிகமயமாக்கும் போக்குகளைக் கண்டித்து, தனியார்மயத்தை எதிர்த்து, மாணவர் சங்கங்களுக்கு ஜனநாயக உரிமைகள் கோரி நடைபெறும் போராட்டங்களில் இப்பெண்கள் களத்தில் முன்னே நிற்கிறார்கள்.  இது நம்பிக்கை அளிக்கும் போக்கு.

           

குடியுரிமை திருத்தச் சட்டத்திற்கு எதிரான இயக்கத்தைப் பெண்களில் இளையோர் மற்றும் மூத்தோர் இணைந்து தலைமையேற்று நடத்தினர். அதேபோல அனைத்து வயதுடைய பெண்களும் பெரும் எண்ணிக்கையில் திரண்டு தற்போது வேளாண் பெருமக்கள் நடத்தும் நெடிய போராட்டத்தில் பங்கேற்கின்றனர்.

            கல்வித் தகுதியுடைய இளம் பெண்கள், இளைஞர்களுக்குச் சற்றும் பின்தங்காது, போராடும் விவசாயிகளுக்குத் தேவையான தொழில்நுட்ப ஆதரவு உதவியை வழங்குகின்றனர். தற்போதைய ஆளும் தரப்பு 2014ல் ஆட்சிபீடம் ஏறிய நாள் முதலாக பல இளம் பெண்களுக்கு எதிராகச் ‘சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம்’ ஊபா (UAPA), தேசத் துரோகச் சட்டம், தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம், மற்றும் இந்திய குற்றவியல் சட்டப் பிரிவுகளின் கீழெல்லாம் வழக்குப் பதிந்து கைது செய்கிறார்கள். ஆனால் இதற்கெல்லாம் அவர்கள் சற்றும் அஞ்சுவதில்லை, சுற்றி நில்லாதே போ பகையே எனக் களமாடுகின்றனர். ஆட்சியாளர்களுக்கு அஞ்சாத அந்தப் பெண்களுக்கு ஆதரவாக அவர்கள் குடும்பத்தினரும் உறுதியாக நிற்கின்றனர்.

            இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் ஜீவனான மதிப்புறு விழுமியங்களை அழித்தொழிக்கத் தலைப்படும் சக்திகளுக்கு எதிராக வெளிப்படையாகச் சவால்விடும் வீரம் செறிந்த இளம் பெண்களின் நெஞ்சுரத்திற்கு இந்தியச் சமூகத்தின் அனைத்து ஜனநாயக, மதசார்பற்ற மற்றும் முற்போக்கு சக்திகள் மிகுந்த நன்றிக் கடப்பாடு உடையவர்கள்.

சமூக வளர்ச்சியில் பெண்களின் பங்களிப்பு

            பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியிலிருந்து நாடு விடுதலை வெற்றியை அடைந்ததில் பெண்கள் ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது; விடுதலை பெற்ற பாரத தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதிலும், பெற்ற விடுதலையைப் பேணிக் காப்பதிலும் அதே உற்சாகமாக பங்கேற்பு; ‘தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம், கண்ணீரால் காத்து’ வாராது வந்த விடுதலையை, நாட்டின் இறையாண்மையை, மாற்றுக் கருத்துரைக்கும் உரிமையை, பேச்சுரிமையை, அதற்கும்மேல் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தையும்  தற்போது பாதுகாப்பதில் முன்நிற்பதும் பெண்களே. 

            இந்த ஆண்டின் சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் நாளில் இப்போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து வெற்றியை நோக்கி முன்னெடுத்துச் செல்ல சூளுரைப்போம்!  

                        “விலகி வீட்டில்ஓர் பொந்தில் வளர்வதை

                         வீரப்பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பராம்

                         ஆணும் பெண்ணும் நிகர்எனக் கொள்வதால்

                         அறிவில் ஓங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம்!”

                                         -- நன்றி : நியூஏஜ் (மார்ச் 14 –20)

-- தமிழில் : வெ நீலகண்டன்,

என்எப்டிஇ, கடலூர்

புதிய சகாப்தத்தில் சர்வதேச மகளிர் தினம்

புதிய சகாப்தத்தில் சர்வதேச மகளிர் தினம் :

சவால்களும் முறியடித்து 

முன்னேறும் பாதையும்

                                                   

--ஆனி ராஜா

பொதுச்செயலாளர்,

இந்திய மாதர் தேசிய சம்மேளனம் (NFIW)

மற்றும் துணைத் தலைவர்,

சர்வதேசப் பெண்கள் ஜனநாயக சம்மேளனம்* (WIDF)

     (சர்வதேசப் பெண்கள் ஜனநாயக சம்மேளனம், பனிப் போர் காலத்தில் தீவிரமாகப் பணியாற்றிய பெண்கள் உலக அமைப்பு. அது, பாசிசத்திற்கு எதிராகவும், உலக அமைதிக்காகவும், குழந்தைகள் பாதுகாப்பு மற்றும் பெண்களின் சமூக அந்தஸ்து மேம்பாட்டிற்குப் பாடுபடும் உலகளாவிய அமைப்பு; 1945, நவம்பர் 29ம் நாள் பாரிஸில் தொடங்கப்பட்டது. –நன்றி விக்கிபீடியா)

               டெல்லியில் வீட்டு வேலை செய்து வாழும் ஒரு பெண் உழைப்பாளி, கமலா சொல்கிறார்: “ஊரடங்கின் ஆரம்ப காலத்தில் வழக்கமாக ஒரு லிட்டர் பால் வாங்கி என் குழந்தைகளுக்குத் தினமும் ஒரு குவளை பால் தருவேன். எங்கள் வேலைகளை இழந்து, கையில் இருந்த சிறிது சேமிப்பும் கரையத் தொடங்கியதும் அரை லிட்டர் பால் வாங்கி அரைக் குவளை பால் மட்டுமே குழந்தைகளுக்குக் கொடுத்தேன். கொஞ்ச காலத்தில் அது கால் லிட்டராகி, பால் கலந்த தேனீர் தரத் தொடங்கினேன். ஒரு மாதம் ஊரடங்கில் செல்ல, பால் டீ வெறும் கறுப்புத் தேனீர் ஆனது. இன்னும் எவ்வளவு நாட்களுக்குத்தான் என் குழந்தைகளுக்கு இந்த வெறும் கறுப்புத் தேனீரைத் தரமுடியுமோ தெரியவில்லை.” டெல்லியில் செயல்படும் ‘உணவுக்கான உரிமை இயக்க’மும் நமது மாதர் சம்மேளனமும் பொதுமக்களிடம் கருத்தறிய நடத்திய விசாரணையில் பலருக்கும் மத்தியில் கமலா வெளிப்படையாகக் கூறியது.  இது அந்த ஒரு பெண்ணின் கதை மட்டுமே அல்ல.

               ஏற்கனவே நெருக்கடியில் இருந்த இந்தியப் பொருளாதாரத்தை உலகளாவிய தொற்று நிலைகுலையச் செய்தது. மக்களோ பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் கரோனா தொற்று என்ற இரட்டை நெருக்கடியில் சிக்கி அவர்களின் அழிவைத் தீவிரப்படுத்தியது. இந்நிலையில், உற்பத்தி வளர்ச்சிக்கான முதலாளித்துவ முறை மக்களுக்கு எந்த நிவாரணமும் வழங்க முடியாது தோல்வி அடைந்துள்ளது.

               ஒருபக்கம் தொற்று முதலாளித்துவத்தின் தோல்வியை அம்பலப்படுத்தியபோது, மறுபக்கம் சமத்துவம், நீதி மற்றும் மனித உரிமைகள் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களிடம் பெரும் சவாலை விடுத்துள்ளது. நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம், வளர்ச்சி பெற்ற முதலாளித்துவ நாடுகளில்தான் தொற்றின் காரணமாக மக்கள் பலியானது அதிகமாக இருந்தது. வளர்ச்சி பெற்ற நாடுகளின் பொருளாதாரத் தடையை எதிர்கொண்ட சின்னஞ்சிறிய சோஷலிச கியூபா தேசமோ  தனது மருத்துவர்கள், மருத்துவப் பணியாளர்கள் குழுக்களை உலகத்தின் கண்டங்கள் தோறும் அனுப்பி வைத்து அவர்களின் பெரும் சுகாதார நெருக்கடியில் அனைவரும் உற்ற துணையாய் உதவியதை உலகம் காணவே செய்தது.

                         (“இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல், அவர் நாண

                           நன்னயம் செய்து விடல்”                – குறள் 314) 

               தற்போதைய மகளிர் தினத்திலும் கூட, பெண்களின் உரிமைகள், பாலினச் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தி உலகம் முழுவதுமுள்ள பெண்கள் தங்கள் சமூக, அரசியல், பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளையும் சாதனைகளையும் நிலைநாட்டிப் பெண்கள் தினத்தைக் கொண்டாடுகிறார்கள் பெண்களின் நூற்றாண்டு கால எண்ணற்றப் போராட்டங்களும் தியாகங்களும் பெண்ணினத்தை முன்னேற்றப் பாதையில் சமத்துவம் மற்றும் நீதியோடு கூடிய மேம்பட்ட அந்தஸ்தை அடைய உதவியது.  ஆனால் கோவிட் 19 தொற்று மற்றும் ஊரடங்கு காலத்தில், நடைமுறையில் இருந்த தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களை அகற்றியும், விவசாயிகளுக்கு எதிரான வேளாண் சட்டங்களைத் திணித்தும் நாட்டின் செல்வத்தைத் தீவிரமாகக் கார்ப்பரேட் மயமாக்கியும், பெண்களை மீண்டும் பழைய துன்ப துயரங்களில், விரைவில் பாதிக்கப்படக் கூடிய நிச்சயமற்ற நிலையில் ஆழ்த்துகிறது. தொற்றினால் மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது பெண்களும் குழந்தைகளுமே.

               இந்த மார்ச் 8ல் பெண்கள் மீண்டும் புதிதாக, மேலும் அர்ப்பணிப்பு உறுதியோடு முந்தைய பலன்களை திரும்பப்பெற, நிலைநிறுத்த, சம உரிமை உள்ள குடிமக்களாகப் பெண்கள் அர்த்தமுள்ள வகையில் அதிகாரத்தைப் பெற பாடுபட வேண்டிய தேவை உள்ளது.

அச்சுறுத்தும் பாதிப்புகள்

               தொற்று பாதிப்பும் முன்யோசனை, திட்டமில்லா ஊரடங்கும் இந்தியாவில் சமூக பொருளாதார நிச்சயமற்றதன்மையை மேலும் ஆழமாக்கியது. அதிகரித்த வேலையிழப்பு, பெரும்பான்மைத் தோழிலாளர்களின் புலம் பெயர்வு, பட்டினி, சத்து குறைபாடு, வன்முறை, கடன்சுமை போன்றவற்றால் ஏற்கனவே பாதிக்கப்பட்டு நொடித்து விழும் நிலைமையில் வாழ்வாதாரம் இழந்து, பெரும் பாதிப்புக்களில் வீழ்ந்து கிடக்கும் பல இலட்சக் கணக்கான மக்களின் வாழ்வை அவை அம்பலப்படுத்தி விட்டன. விளிம்புநிலைப் பிரிவு மற்றும் ஏழைகளில் பெண்களின் வாழ்வோ முற்றிலுமாகத் தொலைந்து போனது. சமூகத்தில் சாதி, வகுப்பு, பாலினப் பிரிவு இவற்றின் ஊடுபாவுகளில் சிக்கிய விளிம்புநிலைப் பெண்கள் மோசமான நிச்சயமற்ற நிலையைச் சந்தித்தனர். வேலையை இழந்த பெண்களுக்கோ வீட்டிலே கிடக்கும் ஆண்களையும் பெரியவர்களையும் குழந்தைகளையும் பராமரித்துப் பார்த்துக் கொள்ளும் கூடுதல் பணிச்சுமையும் சேர்ந்து கொண்டது; நிலையற்ற வருவாய், வீட்டில் அதிகரித்த இல்ல வன்முறைகள் எல்லாம் பெண்களை மேலும் மேலும் நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தில் தள்ளியது. 

அதிகரிக்கும் வன்முறைகள்

               தொற்று உலகமெல்லாம் இல்ல வன்முறை விகிதத்தை அபாயகரமாக அதிகரித்தது. பெண்களுக்கான இந்திய தேசியக் கமிஷன் தரும் புள்ளிவிபரப்படி, 2020 மார்ச் 2 முதல் 8 வரையான வாரத்தில் பதிவான 116 புகார்கள், மார்ச் 23 ஏப்ரல் 1 வாரத்தில் 257ஆக உயர்ந்தது; இவற்றில் 69 இல்ல வன்முறைகள். பெண்களுக்கு எதிரான 22 வகையான குற்றங்களில் 2020 ஏப்ரல் மே மாதங்களில் 3027 புகார்களும் அவற்றில் (47.2 சதவீதமான) 1428 இல்ல வன்முறைகளும் பெண்களின் நெருங்கிய துணைவர்களால் (intimate partner) நிகழ்ந்தப்பட்டது.

               பெண்களுக்கு எதிரான வன்புணர்வு பாலியல் குற்றங்கள் என்றுமில்லாத கொடுமையாக அன்றாடச் செய்தி ஆகிறது. அதிகரிக்கும் இவ்வன்முறை நிகழ்வுகளையும் கொடுமைகளையும் மத்திய மாநில அரசுகள் புறக்கணிக்கின்றன. இந்திய உச்சநீதிமன்றம் உட்பட்ட நீதித்துறையின் மறுமொழி இதில் இன்னும் கவலையளிக்கும் கண்டனத்திற்குரிய போக்கு ஆகும். பெண்களின் பல ஆண்டு கால நீண்ட போராட்டங்கள் மற்றும் தியாகத்தால் சாதித்து வென்ற உரிமைகளையும், கொண்டு வரப்பட்ட சட்டங்களையும் நீதித் துறையே அவமதிக்கிறது. ‘இன்றைய’ உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியே பெண்ணை அவளுடைய சொந்த அறிவின்படி சுதந்திரமான குடிமகளாகவும், சம உரிமையுள்ள மனுஷியாகவும் கருதாதது அதிர்ச்சி அளிப்பது.

               மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் செயல்படும் ‘தேசிய குற்றப் பதிவு பீரோ’ (NCRB எனும் அரசின் முகமை) பெண்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றங்களில் முதல் இடத்தை வகிப்பது பாலியல் வன்முறையே என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது; அதிலும் குறிப்பாகத் தலித் பெண்களின் மீது பாலியல் வன்முறைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்படுகின்றன. நிவாரணம் வழங்கும் அரசு இயந்திர அமைப்புகள் முற்றிலுமாகச் சீர்குலைந்து குழப்பத்தில் உள்ளன.

கல்வியிலிருந்து இடைநிற்றல்

               கோவிட்–19 பாதிக்கத் தொடங்கியதும் இந்தியாவின் கல்விமுறை வழமையான வகுப்பறை ஏற்பாட்டிலிருந்து, எந்தவிதக் கண்ணோட்டமும் திட்டமும் இல்லாமல், டிஜிடல் ஆன்-லைன் கல்வி முறைக்கு மாற்றப்பட்டது. சமுதாயத்தில் நிலவும் சமூகப் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் பெரும் டிஜிடல் பிளவை உண்டாக்கியதன் விளைவு, பேரளவிலான மாணவர்கள் குறிப்பாக பெண் குழந்தைகள் பள்ளியைவிட்டு இடை நின்றார்கள். கடுமையான இப்பிரச்சனை ஒன்று இருப்பதாகவே மத்திய அரசு உணரவில்லை. இதைத் தீர்க்கும் வகையில் எல்லா குழந்தைகளும் ஆன்-லைன் கல்வியைப் பெறுவதற்கு மத்திய நிதிநிலை அறிக்கையில் ஒதுக்கீடுகள் எதுவும் செய்யப்படவில்லை. புதிய கல்விக் கொள்கை (NEP) குறித்துப் பாஜக தம்பட்டமடித்த போதினும், அதனை அமல்படுத்துவதற்கான வழிமுறைத் திட்டங்களுக்கு 2021-22 பட்ஜெட்டில் நிதி உதவி எதுவும் அளிக்கப்படவில்லை. மத்திய பட்ஜெட்டில் கல்விக்காக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது மொத்த தேசிய உற்பத்தியில் (ஜிடிபி) வெறும் 0.42 சதவீதம் மட்டுமே.

 ஊட்டச்  ஊட்டச் சத்துக் குறைபாடு மற்றும் இரத்தசோகையின் அபாயகரமான விகிதம்

               ‘விகாஸ் சம்வத்’ (வளர்ச்சிக்கான உரையாடல்) என்ற அரசுசாரா தன்னார்வ அமைப்பு ‘தேசிய குடும்ப நலச் சர்வே’ (NFHS)-5 என்ற ஆய்வறிக்கையில் 22 மாநிலங்களின் 18ல் இரத்த சோகை அபாயகரமாக அதிகரித்துள்ளதாக வெளியிட்டுள்ளது. உச்சபட்சமாக குஜராத்தில் 62.6 முதல் 79.7 சதவீதமாகவும்; அஸாமில் 35.7 முதல் 68.4 வரையிலும்; மகாராஷ்டிராவில் 53.8 முதல் 68.9 வரையிலும்; மேற்கு வங்கத்தில் 54.2 முதல் 69 சதவீதம் வரையிலும் உள்ளது. மற்றொரு புறத்தில், கோவா, குஜராத், கேரளா, மகாராஷ்டிரா மற்றும் மேற்கு வங்கம் உட்பட 15 மாநிலங்களில் பேறுகால நிலையில் உள்ள தாய்மார்களில் இரத்த சோகை அதிகரிக்கும் போக்கு காணப்படுவதாகவும் தெரிவிக்கிறது. அந்த அமைப்பு 3வது சுற்றில் முன்பு நடத்திய (NFHS-3) சர்வேயைவிட தற்போது குஜராத்தில் 62.6 சதவீதமாகப் பாதிப்பு அதிகரித்துள்ளதாகச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது. அதேபோல பீகாரில் முந்தைய 60.2 சதவீதத்திலிருந்து 63.1 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது.

               அதுபோலவே (NFHS-5) அறிக்கையில் குழந்தைகளிடையே ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு பிரிவில் 22 மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் இருப்பது அப்பட்டமான மோசமான நிலைமையைப் படம் பிடிக்கிறது. 22ல் 13 மாநிலங்களில் குழந்தைகளின் நிலைமை பரிதாபகரமான அதிர்ச்சி அளிப்பதாகும். சிறுவயது குழந்தைகள் தங்கள் வயதுக்கேற்ற எடை இல்லாமல், சராசரி சர்வதேச தரத்தைவிட, மிகக் குறைவாக இருப்பதும்; அதுபோல வயதுக்கேற்ற உயரம் இல்லாமல் மிகவும் குறைந்து இருப்பதையும் (child wasting) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். இதில் நாடு முழுதும் 11 மாநிலங்களும், எடைகுறைவான குழந்தைகள் 14 மாநிலங்களிலும் மேலும் மோசமடைந்ததாக அறிக்கை பதிவு செய்கிறது.

               மக்களின் உணவு மற்றும் ஊட்டச் சத்து தேவை குறித்து அரசின் கவனம் தொடர்ச்சியாக திசை மாறிச் சென்றதன் விளைவே மேற்கண்ட மோசமான நிலைமைக்குக் காரணம். மெல்ல மெல்ல இந்த நெருக்கடி மோசமடைய, பொது விநியோக முறை, அங்கன்வாடிகள், மதிய உணவுத் திட்டங்கள், பேறுகாலத் தாய்மார்களுக்கு உதவித் தொகைகள் வழங்கும் திட்டங்களை –கார்ப்ரேட் முதலாளிகளின் நன்மைக்காக – அகற்றி அரசு கைவிட்டதேயாகும். 

பெண் தொழிலாளர்கள் இல்லாது போகும் நிலை

               கோவிட்-19க்கு முன்பே பெண் தொழிலாளர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து மறைந்து போகும் நிலை, ஊரடங்கு பிறப்பிக்கப்பட்ட பிறகு இன்னும் அதிகரித்தது. அப்படிப் பெண் தொழிலாளர்கள் பணியாற்றியதே அமைப்பு சாரா பிரிவுகளில்தான்; அதுவும் 23.4 சதவீதத்திலிருந்து 2020ம் ஆண்டு 17 சதவீதமாகக் குறைந்தது.

               சமீபத்திய வேளாண் சட்டங்கள், உணவு பாதுகாப்பு மற்றும் இறையாண்மையின் மீது அரசமைப்பு ரீதியாகத் தொடுத்த மற்றுமொரு தாக்குதலாகும். அமலில் இருந்த 40க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர் நலச்சட்டங்களை நான்கு குறுங்குறிகளாகச் சுருக்கியதும் தொழிலாளர்களிடம் கொஞ்ச நஞ்சமிருந்த உரிமைகளையும் உரித்தெடுத்துப் பறித்து விட்டது.

பொறுப்பற்ற முறையில் தேசத்தின் செல்வம் கார்ப்பரேட்டுகளிடம் வாரி வழங்குதல்

               பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் அளிக்கின்ற முக்கியமான சேவைகளை நம்பியே பெரும்பான்மை இந்திய மக்கள் உள்ளபோது, அரசு பைத்தியக்கார வேகத்தில் தனியார்மயம், கார்ப்பரேட் மயம் நோக்கி நெட்டித் தள்ளுகிறது; மேலும் நாட்டு மக்களுக்குச் சுகாதார மருத்துவச் சேவைகள் வழங்குவது, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு வழங்கும் பொறுப்பிலிருந்து அரசு தப்பி ஓடுவதன் காரணமாக ஊரடங்கு காலத்தில் மக்களின் வாழ்க்கையை மேலும் பேரழிவுக்கு உள்ளாக்கியது. அதில் பெரிதும் பெண்களே பட்டினி, ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு போன்றவற்றால் அதிக பாதிப்புக்கு ஆளாக, அரசின் கார்ப்பரேட் ஆதரவுக் கொள்கைகளே காரணம். பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் இடையே அதிகரிக்கும் இரத்த சோகை மற்றும் ஊட்டச் சத்துக் குறைபாடு இறுதியில் அவர்களைச் சப்தமில்லாமல் இனப்படுகொலை செய்வதில் முடிந்து விடும்.

               கரோனா தொற்று காலத்தில் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு மனிதனும் வாழ்வாதாரத்தை இழத்தல், வருமானம் இழத்தலை உலகம் முழுவதும் சந்தித்தபோது, கார்ப்பரேட்டுகளின் லாபம் மட்டும் வானளாவ வளர்ந்தது அதிர்ச்சி அளிக்கவில்லையா? ஏதோ சிறிது சமூகப் பாதுகாப்பை அளிப்பது போல தோற்றமளித்த (உரிமை மற்றும் நலவாழ்வு வழங்கிய) சட்டங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களை அரசு அகற்றி நீக்கியதன் மூலம், கார்ப்பரேட்டுகளின் லாப வேட்டை வெறி மேலும் ஆதரவு உதவிகளைப் பெற்றது.

சவால்களும் தடை உடைத்து முன்னேறும் வழியும்

               இதுதான் நாட்டு மக்கள் முன், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு முன் உள்ள, உண்மையான சவால்: கார்ப்பரேட் – பாசிச அரசின் கூட்டை உடைத்து மேலும் பாலினச் சமத்துவ நியாயமுள்ள சமுதாயத்தைப் படைப்பது எவ்வாறு? கோவிட் சகாப்தத்துக்குப் பிறகான புதிய காலத்தின் அரசியல்முறை நிகழ்ச்சி நிரல் திட்டத்தில் பாலினப் பிரச்சனையை அனைத்துக்கும் முன் இடம்பெறுவதாக வைப்பதன் மூலமே இது சாத்தியமாகும். இது தானே நடந்து விடாது. அதற்கு, இன்றைய மனிதகுல சமூக பொருளாதார அரசியல் நெருக்கடி நேரத்தில் பாலினம் தொடர்பான கேள்விகளை உயர்த்திப் பிடித்து அங்கீகரிப்பதன் மூலமாகவும், கூட்டு உணர்வு பெறுவதும் அவசியமான தேவை. மேலும் மனுவாதி – ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிராகப் பெண்கள் மற்றும் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் சமரசமற்ற முறையில் இணைந்து போராடுவதும் தேவை. மேலும் அனைத்து அமைப்புகளும் ஒன்றிணைந்து ஒன்றாய் கரம் கோர்த்தல் வேண்டும்; எதற்காக?  பெண்கள் அமைப்புகள், சுயேச்சையான பெண்கள் இயக்கம், குடிமைச் சமூக அமைப்புகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், மற்றும் சமூகத்தின் இளைஞர்கள், மாணவர்கள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் முதலான அனைவரும் முதலாளித்துவ, பாசிச மற்றும் ஆணாதிக்கச் சக்திகளைத் தோற்கடித்து நமது அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாக்க ஒன்றிணைந்து போராடுவதும் தேவை.

               தொற்று காலத்தில் உயிர் இழந்த அனைவருக்கும் அஞ்சலி செலுத்தி இந்திய மாதர் தேசிய சம்மேளனம் தனது புரட்சிகர சர்வதேசிய மகளிர் தின வாழ்த்துகளை ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் மகிழ்ச்சியாகத் தெரிவிக்கிறது. குறிப்பாக, தொற்றின் வைரஸ் கிருமி காரணமாக மட்டுமின்றி, எந்தவித சமூகப் பாதுகாப்பையும் வழங்காது முன்யோசனையற்ற ஊரடங்கு அமலாக்கியதாலும் பாதிக்கப்பட்ட கமலா போன்ற பெண்களுக்கும் வாழ்த்துக்களை உரித்தாக்குகிறது.

                “பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும்

           பாரினில் பெண்கள் (மீண்டும்) நடத்த வந்தோம்!

           எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கு இங்கேபெண்

           இளைப்பில்லை காண் என்று …

           பெண்மை வெல்கவென்று கூத்திடுவோமடா!”

--நியூஏஜ் (மார்ச் 7 –13)

--தமிழில் : நீலகண்டன்,

தொடர்புக்கு 94879 22786         

 

  

தனியார்மயத்தின் விளைவு சமோலி பேரழிவு

 

        

தனியார்மயத்தின் விளைவு

சமோலி பேரழிவு

--டாக்டர் சோமு      

       இமயமலைப் பகுதி நந்தாதேவி பனிச்சிகரத்தின் ஒருபகுதி உடைந்ததால் உத்தர்காண்ட் மாநில சமோலி மாவட்டத்தைப் பேரழிவு தாக்கியது. கங்கை பேராறின் தௌலி கங்கா, ரிஷி கங்கா மற்றும் அலகநந்தா துணை ஆறுகளின் திடீரென ஏற்பட்ட வெள்ளப் பெருக்கில் 50க்கும் மேற்பட்டத் தொழிலாளர்கள் உட்பட பலரும் பலியாயினர்; சுரங்கத்தில் பாய்ந்து வந்த வெள்ளநீரில் சிக்கிய இன்னும் பலரையும் காணவில்லை. அங்கே தேசிய தர்மல் பவர் கார்ப்ரேஷன் செயல்படுத்திய தபோவன்–விஷ்ணுகாட் நீர்மின் திட்டம் மற்றும் ரிஷிகங்கா நீர்மின் திட்டம் இரண்டும் வெகுவாக அழிவுக்கு உள்ளானதுடன், சுற்றியிருந்த கிராமங்களையும் சேதப்படுத்தியது.

          சமோலி பேரழிவுத் துயரம், 2013 ஜூனில் சோராபாரி பனிச்சிகரம் உடைப்பால் மந்தாக்கினி நதியில் ஏற்பட்டப் பெருவெள்ளம் கேதார்நாத்தில் 5000 மேற்பட்ட மக்களைப் பலி வாங்கிய துயரத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. இந்தத் துயர சம்பவங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இமயமலைப் பகுதியின் எளிதில் பாதிக்கக்கூடிய தன்மையைக் கணக்கில் கொண்டு, சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கின்ற வகையில் அமைந்த, அப்பகுதியை மேம்படுத்துவதற்கான திட்டம்தான் அவசியமான தேவை என்பதை வலியுறுத்துகிறது. மிகவும் நொய்மையான வகையில் எளிதில் பாதிக்கப்படக் கூடிய இமயமலை இயற்கை சுற்றுச்சூழலுக்குப் பொருளாதார வளர்ச்சி முக்கியம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் இந்த வளர்ச்சி, கண்ணை விற்றுச் சித்திரம் வாங்குதல் போல, சுற்றுச்சூழலை விலையாகக் கொடுத்து வரக்கூடாது. அப்பகுதியின் முக்கியமான செல்வாதாரங்களை அழித்துவிடாது நிலையாகப் பேணுகின்ற வகையில் பயன்படுத்துவதாகவும், உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பதாகவும்  அமைந்த, வித்தியாசமான வளர்ச்சித் திட்டங்கள் தேவைப்படுகிறது.

எளிதில் உடையக்கூடிய சுற்றுச்சூழல்

          இமயமலைத் தொடர்ச்சி சுமார் 7,41,706 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பிற்குப் பரந்து விரிந்துள்ளது. சிந்து, கங்கை மற்றும் பிரம்மபுத்ரா போன்ற நதிகளின் தாய் வீடு. அந்நதிகள் இந்தியா, சீனா, பாக்கிஸ்தான், நேபாளம் மற்றும் பங்களா தேஷ் தேசங்களின் வழியாகப் பாய்ந்தோடுகின்றன. பாரதி புகழ்ந்துரைத்த ‘கங்கை நதிப்புறத்து கோதுமை பண்டம்’ விளையும் வடஇந்தியாவில், கங்கை பள்ளத்தாக்கு 1,56,300 ஹெக்டேர் விவசாய நிலங்களுக்கு நீர்ப்பாசன வசதி வழங்குகிறது. பனிச்சிகரங்கள் மற்றும் மலையிலிருந்து ஓடிவரும் நீர்பெருக்கு, புனல்மின்திட்டங்களின் மின்சார உற்பத்திக்குச் செல்வம்மிக்க ஆதாரமாகும். ஆக்கமும் அழிவும் அதனால் என்பதுபோல, இந்தச் செல்வாதாரம் வழங்கக்கூடிய வாய்ப்புகள் மற்றும் அழிவுகள் அடிப்படையிலும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்; அந்த அழிவு, சுற்றுச்சூழலுக்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. நதிகளின் நீரோட்ட வேகத்தைப் பயன்படுத்தும் திட்டங்களும், அணைக்கட்டுகளைக் கட்டி நீரைத் தேக்கிப் பயன்படுத்தும் திட்டங்களும் தற்போது அளவுக்கதிகமாகக் கட்டுவதற்கான ஓட்டம் வெறிபிடித்த வேகத்தில் நடைபெறுகிறது. இந்தியா, பாக்கிஸ்தான், நேபாளம் மற்றும் சீனா நான்கு நாடுகளிலும் இந்துகுஷ் இமயமலைப் பகுதியில் 334 கிகா வாட்ஸ் திறனுள்ள நீர்மின் உற்பத்தி நடைபெறுகிறது. (ஒரு கிகா வாட்ஸ் என்பது 10⁹ வாட்ஸ்; அதாவது பத்தைப் பத்தால் ஒன்பது முறை பெருக்குவதால் கிடைக்கும் அளவு). இமயமலைப் பிராந்தியத்தில் உள்ள அனைத்து மாநிலங்களும் நீர்மின் உற்பத்தித் திட்டங்களுக்கான அனுமதியைத் தனியார் கம்பெனிகளுக்குத் தலைபோகும் வேகத்தில் வழங்குகின்றன. உத்தர்காண்ட் மாநிலத்தின் கங்கைப் பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் மட்டும் 10ஆயிரம் மெகா வாட்ஸ் மின் உற்பத்திக்கான சுமார் 70க்கும் மேற்பட்டத் திட்டங்கள் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளன.  

          மின் உற்பத்தி, மாநில வருவாய் பெருக்கத்திற்கான மிகப்பெரிய செல்வாதாரம்; ஆனால் அது முழுமையாக இயற்கை சுற்றுச்சூழலைப் பாழ்படுத்தி, மக்கள் உயிர் உடைமைகளையும், வாழ்வாதாரத்தையும் அழித்துத்தானா திரட்டுவது? உலகின் பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான மிகப்பெரிய தொட்டிலாக இருப்பது இமயமலைப் பகுதி. அப்படிக் கூறுவதைவிட, பின்வரும் புள்ளிவிபரங்களை அறிந்தால் அதன் பெருமையை உணர முடியும். இமயமலைப் பகுதியில் பத்தாயிரம் தாவர வகைகள், 300 வகையான விலங்கினங்கள், 977 பறவையினங்கள் மற்றும் 269 மீன்வகைகள் தம்இடமாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தன. இவற்றில் அளவுக்கதிகமான மனிதத் தலையீடு, காடுகளை அழித்தல், நதிகளைத் திசைமாற்றித் திருப்புதல் காரணமாக 31.6 சதவீதத் தாவரங்கள், 12% விலங்குகள், தூயநீரில் வசிக்கும் மீன்கள் 33% மற்றும் 15 சதவீதப் பறவையினங்கள் ஏற்கனவே இந்தப் புவியிலிருந்து மறைந்து விட்டன.

          பருவநிலை மாற்ற அபாயம் அதிகரித்த போதிலும், நதிகள் போன்ற இயற்கைச் செல்வாதாரங்களைப் பெருமளவில் தனியார்மயப்படுத்த அவசரம் காட்டப்படுகிறது; இந்தப் போக்கின் விளைவு, புதிய தாராளமயப் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களின் ஒருபகுதியாக 2000 ஆண்டிலிருந்து வெறித்தனமான நீர்மின் உற்பத்தி அதிகரிக்கும் திட்டங்களில் முடிந்தது; அதுவும் சாதாரணமாக இல்லை, அரசின் நிதி ஆதரவு மற்றும் வரிக்குறைப்புச் சலுகைகளோடு தனியார் முதலீட்டாளர்களுக்குத் தேசத்தின் பொதுவான நதிகள் கான்டிராக்டுக்குத் தாரை வார்க்கப்பட்டன. புதிய தாராளமயப் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் அமலாக்கத்தில் நதிகள் போன்ற சமூகத்தின் இயற்கை செல்வாதாரங்கள் ஒரு விற்பனைப் பண்டமாக மாற்றப்பட்டு, மிக மலிவான விலையில் அரசு ஆதரவோடு செயல்படும் முதலாளிகளுக்குத் தானமாகத் தரப்படுகின்றன. தனியார் முதலாளிகள் அதனைப் பயன்படுத்தி நீர்மின் திட்டக் கட்டுமானங்களை மேற்கொள்வார்களாம். இந்தியாவின் 2008 நீர்மின் திட்டக் கொள்கைகள்படி அத்திட்டங்களை மேம்படுத்தும் தனியார் கம்பெனிகளுக்குச் சலுகைகள் வழங்கப்படுவதுடன், (நட்டம் போன்ற) எந்தவித ஆபத்தும் சூழாமல் அவர்களது லாபத்தை அதிகரிக்க உத்தரவாதம் வழங்கப்படுகிறது. 

          கடந்த பத்தாண்டுகளில் உத்தர்காண்ட் அரசு 12க்கும் மேற்பட்ட நீர்மின் திட்டக் கட்டுமானங்களுக்கு ஒப்புதல் வழங்கியதில் பெரும்பான்மையும் தனியார் கம்பெனிகளுக்கானது. மேலும் அரசே 17 பெரிய நீர்மின்திட்டங்களைச் செயல்படுத்துகிறது; அதில் ஒன்றுதான் பாகீரதி மீது கட்டப்பட்ட இந்தியாவின் மிக உயரமானதும் உலகின் பத்தாவதுமான டெஹ்ரி அணைக்கட்டும், (புவிஈர்ப்பு விசை பயன்பாட்டில் கட்டப்பட்ட) மனேரிபாலி அணைக்கட்டின் மூலம் (முதலாவது மற்றும் இரண்டாவது  நிலைகளின்)  நீர்மின் திட்டம் செயல்படுகிறது. மேலும் சில்லா நீர்மின் திட்டம் மற்றும் சிப்ரோ நீர்மின் திட்டம் செயல்படுகின்றன. அருகே உள்ள இமாச்சல் பிரதேச மாநிலம் லாஹவுல் மாவட்டத்தில் அரசு 5 மாபெரும் திட்டங்களுக்குப் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்திட்டுள்ளது. (லாஹவுல் என்பது திபேத்திய வார்த்தை, தெற்கு தேசம் அல்லது கடவுளின் தேசம் என்று பொருள். லாஹவுல் மாவட்டம், ஸ்பிட்டி என்ற முந்தைய தனிமாவட்டத்தையும் இணைத்து உருவாக்கப்பட்டது). லாஹவுல் நூற்றுக்கும் மேற்பட்டப் பனிச்சிகரங்களின் தாயகமாகும்; அவற்றில் இமாசலத்தின் மிகப்பெரிய பனிச்சிகரமான பதா சிக்ரி அமைந்துள்ளது. அங்கேதான் 5 மகாபெரிய திட்டங்களைச் ‘சட்லஜ் ஜல் வித்யூத் நிகம் லிட். என்ற SJVNL நிறுனமும் தேசிய தர்மல் பவர் கார்பரேஷனும் செயல்படுத்த உள்ளன. செனாப்  (ஆற்றுப்) பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் சுமார் 16 மகாபெரிய நீர்மின் திட்டங்களுக்கு ஆலோசிக்கப்படுகிறது; விரைவில் பாதிக்கப்படக்கூடிய மிக நொய்மையான இயற்கைச் சுற்றுச்சூழலை உடைய இப்பகுதிக்கு இந்தத் திட்டங்கள் லாஹவுல் மற்றும் பாங்கிப் பள்ளத்தாக்குகளுக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்தை விளைவிக்கக் கூடியதாகும். இணைந்த இத்திட்டங்கள் ஐயாயிரம் மெகா வாட்ஸ் மின்சார உற்பத்தித் திறன் உடையன.

சிப்கோ இயக்கமும் காடுகளின் உரிமைகளும்

         கிராம மக்கள் அமைதியான முறையில் நடத்திய சமூக மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கமே சிப்கோ இயக்கம் அல்லது போராட்டமாகும். முந்தைய ஒன்றுபட்ட உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தின் (தற்போது உத்தர்காண்டில் உள்ளது) டெஹ்ராடூன் மாவட்டத்தில் 1973ல் தொடங்கப்பட்ட இந்த இயக்கம் இந்தியாவின்

இமாலயப் பிராந்தியம் முழுவதும் விரைவில் பரவியது. பொருளாதார வணிகப்பயன்பாட்டிற்காக வனப்பகுதிகளை வளைத்துப் போட்டு, காடுகள் அழிப்பதை எதிர்த்து, (அப்படிப் பெருவணிகர்கள் மரங்களை வெட்ட வரும்போது) பெண்கள் மரத்தைக் கட்டி அணைத்து, வனங்களை அழிப்பதற்கு எதிராக அமைதியான முறையில் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பைக் காட்டினார்கள். குறிப்பாக, டெஹ்ரி அணைக்கட்டு கட்டப்படுதற்கு எதிராக 1980கள் முழுவதும் பல போராட்டங்கள் நடந்தன. இத்தகைய மக்கள் போராட்டங்கள் மற்றும் சிப்கோ இயக்கத்தால் ‘வனப் பாதுகாப்புச் சட்ட’த்தை (1980) கொண்டு வரவும், காடுகளின் பாதுகாவலர்களாக மலைசாதி மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாத்திட ‘2006 காடுகள் உரிமைச் சட்ட’மும் நிறைவேற்றப்பட வழிவகுத்தன.

நிபுணர்களின் கருத்துகளை நிராகரிக்கும் அரசு

          ஆறுகளை அளவுக்கதிகமாகப் பயன்படுத்தும் சுரண்டலும் நீர்மின் திட்டங்களுக்கான மனம்போன போக்கில் கட்டுப்பாடற்று அணைகளைக் கட்டுவதுமே சிமோலி அழிவுக்கு மிகப்பெரிய பொறுப்பு என விஞ்ஞானிகளும் நிபுணர்களும் உறுதியாக நம்புகிறார்கள். மிகநொய்மையான விரைவில் பாதிக்கப்படக்கூடிய இயற்கைச் சுற்றுச்சூழலை உடைய இமாயலப் பகுதியில் கட்டப்படும் நீர்மின் திட்டங்களை மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தது, சார் தம் கமிட்டி மட்டுமே அல்ல. 2013 கேதார்நாத் வெள்ளத்தால் ஏற்பட்டப் பேரழிவு தொடர்பாக உச்சநீதிமன்றம் நியமித்த நிபுணர் குழுவும், இமாலத்தின் மேலடுக்குகளில் இனியும் எந்தவொரு நீர்மின் திட்டமும் கட்டப்படக் கூடாது எனக் கடுமையாக அதிகாரிகளை எச்சரித்தது. கேதார்நாத் நிபுணர் குழுவும்கூட பாதிக்கப்படக்கூடிய பகுதிகளில் அளவுக்கதிகமாகச் சுரண்டுவதை எதிர்த்து உத்தர்காண்டில் திட்டமிடப்படும் நீர்மின்திட்டங்களை மீண்டும் ஆய்வு செய்து மறுமதிப்பீடுகளைச் செய்யுமாறு வலியுறுத்தியது. 2000மீட்டர் உயரத்தில் நீர்மின் திட்டங்களைக் கட்டுவதா என அறிக்கையில் ஆட்சேபனை தெரிவிக்கப்பட்டது. மேலும் அந்த அறிக்கையில், உத்தர்காண்ட்டின் மாபெரும் நீர்மின் திட்டங்களால் ‘ஆற்றுப் படுகைகளின் இயல்பு’ மிகக் கடுமையான மாற்றத்துக்கு உள்ளாகியதைச் சுட்டிக்காட்டி இதனால் எதிர்காலத்தில் பேரளவிலான மோசமான அழிவுகள் ஏற்படலாம் எனவும் எச்சரித்துள்ளது.

          2013 கேதார்நாத் சோகத்திற்குப் பிறகும் தற்போதைய சமோலி பெருவெள்ள சேதாரங்களுக்குப் பிறகும், நிபுணர்களின் எச்சரிக்கைகளுக்குக் காது கொடுக்காமல் அவற்றைப் புறக்கணித்து, இயற்கையின் மிக நுட்பமான பகுதிகளிலும் தீவிரமாகக் கட்டுமானப்பணிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்பது மிகப் பெரிய துயரம். “நிபுணர் குழு அறிக்கைக்குப் பிறகு உத்தர்காண்டின் 24க்கும் மேற்பட்ட நீர்மின் திட்ங்களுக்கு உச்சநீதிமன்றம் அனுமதி வழங்க மறுத்து விட்டது” என சார்தம் குழுவின் உறுப்பினரான ஹெமந்த் தியானி கூறுகிறார். 

மின்சாரமின்றி இருளடைந்த கிராமங்கள்

          சமீபத்தில் மத்திய அரசு தம்பட்டமடித்தது: டெஹ்ரி பகுதியில் 100 சதவீதம் மின்வசதி வழங்கப்பட்டுள்ளது அரசின் வெற்றிச் சாதனையாம். ஆனால் அங்கே உண்மையில் 50 சதவீதம் மட்டுமே மின்சார வசதி செய்யப்பட்டுள்ளது. சரித்திரத்தில் நமது அனுபவம் யாதெனில், பெரும் அணைக்கட்டுகளைக் கட்டுவது அப்பகுதியின் இயற்கை சுற்றுச்சூழலைக் கடுமையாகப் பாதிப்பதுடன், உள்ளூர் மக்களைக் கட்டாயமாக அங்கிருந்து வேரொடுபிடுங்கி அப்புறப்படுத்துவதுடன் அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் பாதிக்கிறது. மலைப்பகுதிகளின் தொலைதூர இடங்களுக்கு மின்சார வசதி வழங்குவதில் இடர்பாடுகள் உள்ளன என்பதால், அப்பகுதியின் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்காதவாறு 25 மெகா வாட்ஸ் திறன் மட்டுமே உடைய சிறிய திட்டங்களை மேற்கொள்வதே உசிதமானதும், வரவேற்கக்கூடியதுமாகும்.

          உத்தர்காண்டில் ஏற்பட்ட வெள்ள பாதிப்பு இன்னும் மோசமாகக் காரணம், அனுபவமற்ற தனியார் கம்பெனிகளின் தரக்குறைவான நீர்மின் திட்டக் கட்டுமானங்களே. இத்திட்டங்கள் மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் அல்லது தேவையெனில் முற்றாக கைவிடப்பட வேண்டும். நீரை அடிப்படையாகக் கொண்டு மின்சக்தி தயாரிப்பதில் இமாலய சுற்றுச்சூழல் பகுதியில் மிக கவனமாக இரண்டு அம்சங்களைச் சீர்தூக்கி சமப்படுத்தி செயல்படுத்த வேண்டிய தேவை உள்ளது. சுற்றுச்சூழலையும் உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் விலையாகத் தந்து, பொருளாதார வளர்ச்சி காண்பதாக இருக்க முடியாது. அது கண்ணை விற்றுச் சித்திரம் வாங்குவது போல, கண்கெட்ட பின் சூரிய நமஸ்காரம் செய்வது போல.

          நல்லதொரு அறிவு நின்று செயல்படட்டும்! 

                   “எவ்வது உறைவது உலகம், உலகத்தோடு

                    அவ்வது உறைவது அறிவு”              (திருக்குறள் 426)

-- நன்றி: நியூஏஜ் (பிப்.28 –மார்ச் 6)

--தமிழில் : நீலகண்டன்,

தொடர்புக்கு 94879 22786